Já há máis de um ano que vêm funcionando na Galiza a Agrupaçom de Montanha Augas Limpas (AMAL). Este grupo de montanhismo dessenvolve a sua actividade por todo o País realizando regularmente marchas aos diferentes cúmios da nossa geografia, realizando até hoje perto de dez saídas, máis umha marcha que atravessou a dorsal atlántica em etapas durante duas semans. AMAL nom só é um grupo de montanha orientado a roteiros de dificultade meia-alta, senom que também foca a sua actividade à defesa da terra e o ambientalismo, como sujeitos activos e nom como simples consumidores de paiságem.

Dúzias de montanheir@s tenhem-se botado ao monte com AMAL neste primeiro ano de andaina, também gente da nossa comarca. Agora, queremos dar um passo máis na potenciaçom do montanhismo como outra alternativa de lezer na Corunha. Por isso, AMAL vai constituir um grupo de montanheir@s na nossa Comarca.

Quêm estiver interessad@ em formar parte de AMAL, quêm goste da natureça, quêm senta a defesa da Terra como umha necesidade para a conservaçom do nosso entorno ou quêm simplesmente goste de saír de quando em quando da monótona vida consumista e urbanita, na que o capital mantem-nos engaiolad@s … Temos umha cita para sentar as basses para formar um pequeno, ou grande, grupinho de montanheir@s na nossa comarca.

FICADES CONVIDAD@S TOD@S @S INTERESSAD@S A UMHA ASSEMBLEIA DE MONTANHEIR@S QUE CELEBRAREMOS NO CENTRO SOCIAL ATREU! O PRÓXIMO DOMINGO, DIA 9, ÀS 20 H.

Os temas a tratar, serám entre outros:

• a constituiçom dum grupo da AMAL local
• a apresentaçom do programa de roteiros para este ano
• a organizaçom dum roteiro anual na nossa Comarca. Aberto à gente de todo o País, mas dirigido especialmente à mocidade corunhesa.
• outras iniciativas próprias do activismo ambientalista e ecologista
• calquer prosposta será bem-vida.

O realmente importante é artelhar um grupo de gente que se implique no tema de "ponher-se a caminhar", nom se trata de crear um outro "chiringuito". A assistência de quêm estiver interessad@ É MUI IMPORTANTE, mas nom venhades coa ideia na cabeça de um outro grupo para ter juntanças, trabalho, etc. Tráta-se de umha tomada de contacto para organizar-nos um pouco e quedar mui de quando em quando, se for necessário.

Quêm quixer consultar máis info sobre AMAL, o seu blog é: www.aguaslimpas.blogspot.com

Categories: Ecoloxía_, Ecoloxía
10 Comments »

Silvia Ribeiro

Planktos Inc. é unha empresa con sé en San Francisco, Budapest e Vancouver, que se dedica a vender "créditos de carbono" a quen queiran pagar as súas culpas ambientais. Para iso fan un cálculo da cantidade de emisións de dióxido de carbono que produce un fogar, diferentes vehículos e medios de transporte ou actividades industriais. Unha casa mediana, pode pagarlle a Planktos 60 dólares e con iso "borrar completamente" a súa pegada ecolóxica. O pecado dun voo doméstico pódese absolver con só 5 dólares, ou se é internacional, con 20. Se vostede usa bicicleta e leva unha vida de consumo austero, de todos os xeitos pode pagarlle a Planktos para que arranxen coa nai natureza como absorber a contaminación xeral. Abofé que o verdadeiro negocio de Planktos son as empresas, ás que ofrece plans especiais moito máis custosos, segundo canta contaminación produzan.

A forma de "pagar" de Planktos é diseminar nano partículas de ferro no mar, para aumentar as súas propiedades como sumidoiro de carbono. Isto parte da teoría do oceanógrafo John Martin, que en 1990 suscitou a posibilidade de arrefriar o clima estimulando o crecemento de fitoplancto nos océanos, que tamén xeraría nubes. O ferro funciona como fertilizante do plancto, que absorbe dióxido de carbono, baixando tamén a temperatura do mar.

Varios gobernos participaron neste tipo de experimentos de xeoinxeniería -modificación do ambiente planetario en totalidade- como posible mitigación do cambio climático. Ata o Panel Intergobernamental de Cambio Climático (IPCC, polas súas siglas en inglés) mencionábao como tal. Pero en maio do 2007, o informe do IPCC reprobou este tipo de experimentos, afirmando que "As opcións de utilizar xeoinxeniería seguen sendo altamente especulativas e teñen o risco de efecto colaterais descoñecidos". (Afp 29/04/2007).

Case ao mesmo tempo, a revista Nature, publicou un estudou feito por 47 científicos oceánicos sobre a fertilización con ferro (26/04/07). Entre as súas conclusións, afirman que a fertilización con ferro ten poucas posibilidades de capturar carbono, e menos en forma permanente. Pode absorber certa cantidade, pero logo libérao novamente. Xa antes a revista Science advertira sobre os riscos que podería significar para as cadeas alimentarias mariñas a sobrealimentación repentina polo aumento de fitoplancto. Pero ademais, sinalaban un risco aínda maior cando estes experimentos están a cargo de empresas comerciais, que entre a falta de regulación e a súa ambición de gañar diñeiro, poderían producir verdadeiros desastres, con ferro ou outras sustancias.

En efecto, Planktos non é a única empresa que está vendendo créditos de carbono a través da fertilización con ferro. Tamén existen outras como GreenSea Venture Inc, que xa realizou experimentos no Golfo de México, e Climos, con sé en San Francisco.

O paradigmático de Planktos, é que anuncia que fará un vertido de ferro no océano moito maior a ningún antes realizado; en nanopartículas (que agrega aos riscos, o descoñecemento do comportamento das partículas nanométricas e o feito de que durarían máis tempo na superficie); nun área de 10,000 quilómetros cadrados próximos ás Illas Galápagos, un ecosistema único e moi delicado, declarado Patrimonio da Humanidade pola UNESCO.

Isto pese a que a Axencia de Protección Ambiental de Estados Unidos, (EPA, polas súas siglas en inglés), indicoulle que este vertido contravén a lexislación Ocean Dumping Act, de Estados Unidos, polo que non podía facelo nin nas súas augas nin co seu barco Weatherbird II, xa que ten bandeira dese país. A resposta de Planktos, que se proclama ambientalmente responsable -ata para pagar as culpas ambientais doutros- foi que podían cambiar de barco ou de bandeira, para realizar o vertido en Galápagos, onde a EPA non ten xurisdición.

Fronte á protesta de varias organizacións da sociedade civil e das propias autoridades do Parque Nacional de Galápagos, este 22 de xuño de 2007, o comité científico asesor do Convenio de Londres da Organización Marítima Internacional (que se ocupa da contaminación dos mares por vertido de refugallos), fixo unha declaración onde "nota con preocupación que este tipo de experimentos a gran escala poden ter potenciais impactos negativos, tanto sobre o ambiente mariño como na saúde humana" e que xa que logo se requiren avaliacións coidadosas sobre moitos aspectos, antes de proseguir con eles. Indica tamén que este tipo de experimentos ademais non parece ter efectividade para o que din ser o seu propósito: absorber dióxido de carbono.

De feito, o director de Planktos admitiu nunha entrevista radial que a súa actividade "é máis ben un experimento de negocios que un experimento científico".

Resumindo: a costa da traxedia do cambio climático, xorden empresas que venden os seus "servizos" aproveitando o mercado de emisións de carbono (nefasto e erróneo de orixe, xa que non vai ás causas reais senón soamente serve para os negociados), aprópianse dos océanos que son bens comúns, non cumpren coa lexislación do seu propio país, van aos mares do sur a contaminar áreas únicas como Galápagos e crean novos problemas que ata poderían empeorar o que din combater.

Nota: A información deste artigo provén de varios informes de Grupo ETC

Fonte: Os piratas do clima

Altermundo.org

Categories: Ecoloxía
No Comments »

Este novo xerador de enerxía consta dunha pequena turbina, pode instalarse na tenda de campaña e xera enerxía suficiente para cargar o móbil.

Pode vir ben para cargar o móbil na montaña ou durante un de tantos festivais de música. Inventárono en gotwind.org en colaboración coa operadora Orange e, de feito, foi construído para o festival de Glastonbury, que tivo lugar fai só uns días. Trátase dun xerador eólico moi pequeno que se coloca na parte superior da tenda de campaña e xera enerxía suficiente (sempre que sopre o aire, está claro) para recargar o móbil ou o iPod.

A turbina pesa só 150 gramos (hai que contar tamén co peso da batería de servizo) e é fácil de transportar e montar. Con aspas de só 30 centímetros non é precisamente a solución definitiva ao arrequecemento global (saca 1/2 vatio cando está a pleno rendemento), pero é suficiente para recargar unha batería portátil situada nunha caixiña que vén incluída. O móbil conéctase logo a esta caixiña e recárgase nunha ou dúas horas dependendo da marca. É compatible coa gran maioría dos modelos.

Exemplo de funcionamento: Colocas o xerador eólico sonbre o teito do teu coche, ou da tenda de campaña durante unhas horas, o xerador irá cargando a batería de servicio do xerador, e cando volvas conectas o teu teléfono e a batería irá recobrando forzas ainda que nese momento non haxa vento.

Orange' wind generator prototype

Categories: Ecoloxía
10 Comments »

Don Fitz (Zmag)

Hai alguén que poida facer o favor de informar ao Consello Executivo do Sierra Club que a idea dun “coche ecolóxico” ten tanto sentido como la “pena de morte non violenta”? Mentres a vasta maioría dos que se preocupan polo quecemento global considera a redución da produción innecesaria como a base dunha política sa, o Sierra Club endosou un plan que non inclúe virtualmente ningún papel para a preservación.

En xaneiro de 2007, a Sociedade Estadounidense de Enerxía Solar (ASES, polas súas siglas en inglés) publicou un documento de 180 páxinas “Tackling Climate Change” (Afrontando o cambio climático) en USA. Como é típico nunha gran análise da contorna, baséase nunha economía de crecemento dominada polas corporacións. A novidade son os seus estudos altamente técnicos que pretenden computar cantas emisións de CO2 poden ser contrarrestadas mediante a Eficiencia Enerxética (EE) e a enerxía renovable.

En asociación con ASES para presentar o estudo ao Congreso, o Sierra Club escribiu con entusiasmo que “a eficiencia enerxética e as enerxías renovables soas poden lograr entre un 60 e un 80% de redución nas emisións de quecemento global ata 2050”. O que agregasen a palabra crave “soas” no primeiro paragrafo do seu comunicado indicou que o Sierra Club quería asegurarse de que os políticos e os donantes corporativos comprendesen que non ten intencións de criticar a gran cantidade de chatarra innecesaria creada por USA corporativo.

O que non din

A enerxía solar, a enerxía eólica e a Eficiencia Enerxética (EE) xogan papeis vitais na redución do CO2. O problema é o papel da preservación, ou a redución da produción total. Para os “verdes profundos”, o obxectivo máis básico é o cambio social que fomente a redución de enerxía. Para os “verdes claros”, a preservación é, no mellor dos casos, algo que produza xarabe de pico mentres mantén a estreiteza de miras sobre os trebellos ecolóxicos.

Máis patente que a típica análise medioambiental corporativa, o informe ASES/Sierra trivializa a preservación coma se fóra “pasarllas sen” ou “privación”. Presenta unha vasta gama de xoguetes tecnolóxicos, algúns dos cales son bastante bos e outros que son menos que ecolóxicos. O que é máis revelador é o que non inclúe. Discute o transporte sen utilizar a palabra “bicicleta” ou “camiñar”.

Considera o deseño eficaz de construcións sen discutir o uso de edificios baleiros ou o deseño de edificios para que duren máis de 50 anos. O informe que Carl Pope enxalza como “a actual estratexia oficial de quecemento global do Sierra Club” contén unha extensa discusión da refrixeración doméstica sen mencionar a palabra “árbore”. O recentemente publicado “Heat” (Calor) de George Monbiot conclúe que a produción dunha tonelada de cemento crea unha tonelada de CO2, un feito que non é destacado polos que propoñen edificios EE.

Nunha análise da eficiencia enerxética, non aparece nin unha vez a frase “agricultura orgánica” e non se menciona o uso masivo de petroquímicos ou de granxas industriais e hai cero preocupación polo feito de que o produto alimenticio estadounidense promedio viaxa 2.000 quilómetros desde a granxa ao prato. O estraño enfoque da EE non cuestiona o crecemento canceroso dos electrodomésticos, a obsolescencia planificada, ou a creación corporativa de desexos artificiais de produtos innecesarios.

Os autores non comentan sobre o inmenso malgaste de atención sanitaria ou de inmensos edificios das compañías de seguros que malgastan enerxía sen crear nada de valor. Os capítulos sobre o transporte, tales como sobre coches eléctricos híbridos enchufables, ignoran o feito de que o transporte aéreo no Reino Unido duplicarase ata 2030, época na que terá máis efecto sobre o quecemento global que os automóbiles. O chamado a aumentar 10 veces a biomasa non di nada sobre os efectos dos monocultivos, a deforestación, a enxeñería xenética ou o uso de pesticidas.

Estas posicións deixaron algo fora do gran plan ecolóxico pola eficiencia enerxética: existen solucións de baixa tecnoloxía, ou sen tecnoloxía, de sentido común, que involucran a redución da cantidade de uso de produción e enerxía sen diminuír a calidade da vida. Teñen algo máis en común: non involucran á inflación dos beneficios corporativos mediante o aumento da manufactura.

Cando deixa de ser eficaz a eficiencia enerxética?

Case tanto como a enerxía solar e eólica, a eficiencia enerxética estase convertendo no mantra indiscutible das solucións para o quecemento global. Os refrixeradores que usan un 75% menos de enerxía son unha vantaxe. Ata mellor sería a Passivhaus (casa pasiva) deseñada en Alemaña, que está tan ben illada que ten cero sistemas de refrixeración.

EE é boa. Pero as proxeccións do que pode ofrecer raian ás veces en alucinacións. É o caso coa afirmación de ASES/Sierra de que a EE pode contrarrestar o quecemento global nun 57%.

A primeira limitación da EE é a vella máxima de que mentres máis partes contén un sistema, máis partes pódense romper. O informe ASES/Sierra lese como unha enciclopedia de trebellos de arranxo tecnolóxico para edificios, coches e buracos na terra. Cada elemento involucra un aumento na interdependencia industrial. A medida que os recursos comezan a escasear como resultado do seu esgotamento, de guerras ou de acaparamento, é probable que o futuro traia unha diminución da capacidade de remendar sistemas interconectados. Aumentar a dependencia deles é como pedir que haxa colapsos industriais.

Outro factor que actúa contra a EE é a lei de retornos decrecentes. Joseph Tainter explicou que as sociedades comezan a derrubarse cando esgotan os recursos para satisfacer as necesidades dunha complexidade crecente. Do mesmo xeito, o maior impacto dos descubrimentos vén cando son introducidos por primeira vez. É cando hai a maior restitución de enerxía pola enerxía investida. As melloras adicionais tenden a custar máis e a render menos. O petróleo foi barato e fácil de obter cando recentemente saíu á superficie. A medida que pasou o tempo, fíxose máis caro bombear o petróleo, diminuíu a cantidade dispoñible, e empeorou a calidade. O maior impacto das drogas veu dos antibióticos. Agora nos bombardean con anuncios para novas drogas cuxa investigación custa máis pero que teñen menos vantaxes sobre a xeración previa.

Os tecnócratas tenden a ter fe no potencial ilimitado da EE. A verdade é que probablemente vimos a maior parte dos maiores impactos da eficiencia e que os cambios futuros serán sobre todo perfeccionamentos que ofrecerán menos e menos melloras.

A dificultade máis importante para a EE é a economía de mercado, tan amada e tan pouco comprendida polos ecoloxistas. As corporacións non compiten para gañar menos diñeiro. Compiten para aumentar os seus beneficios. As forzas do mercado obrigan a cada corporación a expandir a produción o máis rápido posible. Cando haxa unha calefacción máis eficaz, as corporacións que o vendan alentarán aos seus clientes a subir os seus termóstatos e a andar por aí en roupa interior no medio do inverno.

A xente vive a distancias que permiten viaxes diario ata o seu traballo. O automóbil alargou esa distancia. Coches eficientes no seu consumo de combustible non farán nada por afectar esa distancia ou os quilómetros adicionais de estrada, a perda do hábitat que acompaña a construción de estradas, o espazo para o estacionamento ou a enerxía utilizada para producir coches.

Non custa imaxinar a executivos tan orgullosos do seu apartamento EE en Nova York que se compran unha casa EE en Phoenix, ou unha terceira vivenda EE en Chicago, un coche híbrido para cada cidade, e un helicóptero modificado para que funcione con biocombustibles a fin de voar regularmente entre as cidades.

A eficiencia enerxética non é eficaz cando algúns artefactos individuais son máis eficaces, pero a cantidade xeral de artefactos aumenta tanto que a masa total de enerxía utilizada aumenta en lugar de diminuír. Guste ou non, é a coacción irredimible da economía de mercado.

Isto non quere dicir que a EE non xogue un papel na prevención de que o planeta aumente a súa temperatura. É dicir que a EE debe estar acompañada por un intenso programa de conservación, de redeseño económico e de regulación gobernamental. Sen isto, a EE nunha economía de mercado non é só inútil, senón é probable que resulte nunha expansión da produción e nun aumento do quecemento global.

Invasión dos tecno-parlanchines

Calquera que se opuxo algunha vez a un incinerador de lixos, a un forno de cemento ou a unha planta termoeléctrica a carbón sabe que perdeu a loita se permite que a industria o force a unha discusión sobre cal sistema de control da polución debe ser engadido logo de crear as toxinas. A única solución auténtica é a fácil? Deberíase comezar por impedir a creación dos venenos.

Se alguén trata de vender un incinerador ou un sistema EE demasiado complicado para comprendelo, iso debería indicar que é unha mala idea. Facer cousas simples é tipicamente o camiño cara á maior eficacia. Totalmente alleo ás razóns sociais do quecemento global, o informe ASES/Sierra afirma que calquera problemas de gases invernadoiro que subsistan logo de EE, poden ser resoltos con seis tecnoloxías renovables: “concentración do poder solar, fotovoltaicos, enerxía eólica, biomasa, biocombustibles e enerxía xeotérmica”. Os tres últimos mencionados son tecno-cháchara.

A “biomasa” é sobre todo un esforzo por converter calquera zona sen cultivar que queden neste planeta para plantar monocultivos e producir enerxía. Non sorprende polo tanto, que a palabra “ecoloxía” non apareza no capítulo sobre a biomasa. O que sorprende é a sub-sección sobre “residuos urbanos” que discute o uso de lixo sólido urbano como combustible para converter calor en electricidade. É un modo cortés de dicir que os ecoloxistas debesen endosar a diseminación de toxinas dos incineradores ao aire das cidades e abandonar a noción de non xerar lixo.

A “enerxía xeotérmica” non ten asociacións tan ofensivas. Pero menos dun 0,1% da enerxía xeotérmica está dentro de tres quilómetros da superficie, o que a fai actualmente recuperable. Suxerir que técnicas que aínda están por ser perfeccionadas poderían permitir que a xeotérmica forneza un 20% da enerxía de USA é pura especulación. Non pode formar parte dun estratexia enerxética seria.

Un dos capítulos máis vergonzosos do informe concirne aos “biocombustibles”. Non contén nada contra o etanol de millo. Só rexeita o uso de grans de millo para producir etanol sobre a base de que os 38.000 metros cúbicos de etanol que poderían ser producidos con millo estadounidense representarían só un 5% da demanda de gasolina deste país. Non presta atención a temas introducidos este mesmo mes nun artigo en Scientific American de que (1) a refinación do etanol usa máis enerxía da que produce, e (2) que o etanol require “roubar cultivos de alimentos para producir combustible”. A falta de preocupación tanto pola eficiencia do etanol como polo fame no mundo fai que o informe endosado por Sierra sexa menos orientado á ecoloxía que o de Scientific American, o prototipo das publicacións híper-tecnolóxicas.

O capítulo aférrase á esperanza de que etanol poida ser producido se, en lugar de utilizar gran de millo, a materia prima fóra “residuos de colleitas de millo e trigo”. Existen varios problemas con esta estratexia da “celulosa”. Primeiro, como no caso xeotérmico, a produción de etanol de tallos de millo é altamente especulativa e non ten un sitio en proxeccións a longo prazo. Se puidese facerse, sería de millo xenéticamente modificado para facer que sexa máis aceptable para a separación dos azucres da lignina. Xa houbo demasiada contaminación xenética de alimentos. Máis modificación xenética é precisamente o que a agricultura non precisa.

O maior problema co etanol celulósico é que dá por sentado que o chan non debe ser outra cousa que un medio estéril para producir cultivos e que o “residuo” non ten nada que ver co reabastecemento do chan. Precisamente como o Servizo Forestal baixo Bill Clinton tróuxonos o “tallado salvaxe” baseado na crenza de que a madeira descomposta non ten importancia para os ecosistemas forestais, Hillary Clinton podería liderar o concepto de que os tallos de millo en descomposición non contribúen aos ecosistemas do chan.

Os que se concentran nos biocombustibles non parecen comprender que separar do chan aos fertilizantes naturais significa depender máis de fertilizantes petroquímicos. Con cara dura propoñen reducir o uso de petróleo nos coches, aumentando o uso de fertilizantes baseados no petróleo.

Preguntas duras/realidade difícil

Os móbiles perpetuos, a biomasa e os biocombustibles non deterán a extinción de especies causada polo cambio climático. Unha vez máis, a eficiencia e a enerxía solar e eólica son compoñentes críticos dunha sociedade sustentable. Pero concentrarse neles distrae a atención dos verdadeiros problemas que hai que afrontar: como reducir drasticamente a produción de enerxía mentres se mellora a calidade da vida. Esta é a base das preguntas duras que evitan os ecoloxistas corporativos.

Por exemplo, USA necesita reducir a cantidade de autos nas rutas en polo menos un 95% e asegurar que os poucos que sexan producidos sexan híbridos. Como pode a economía de USA ser reorganizada de maneira que os traballadores da industria automóbil e os das refinerías teñan postos de traballo comparables aos que teñen actualmente?

Moitos países pobres dependen de industrias destrutivas como o petróleo. Como pode reorganizarse a economía mundial para que aumenten o seu nivel de vida mentres modifican o que producen?

É ben sabido que a redución dos gases invernadoiro necesita unha redución da poboación, o que pode ser logrado mellor reducindo a brecha entre ricos e pobres e logrando igualdade para as mulleres. Como investimos o modelo dereitista da crecente disparidade?

A economía global aumenta a produción de bens de alta enerxía como ser estradas, coches, avións, comida lixo, carne e montañas interminables de lixo consumista. Como cambiamos isto á produción de bens de baixa enerxía que a xente realmente necesita, como ser alimentos orgánicos producidos localmente, atención sanitaria preventiva e vestimentas e casas que duren?

A creación de necesidades artificiais de novos obxectos estala coma se fosen enfermidades xenéticamente modificadas nun laboratorio de bio-defensa. Como convencemos aos grandes medioambientalistas que non é un “sacrificio” ou unha “privación” se nos concentramos na produción de artigos que a xente realmente necesite e que duren?

Todos queremos crer que os nosos cheques para Sierra ou para Nature Conservancy fan algún ben a longo prazo e que só se demoran un pouco en facer o correcto. A triste realidade é que os grandes medioambientalistas están facendo cousas equivocadas que levan na dirección equivocada.

A tarefa máis elemental para deter o quecemento global é que haxa unha revolución moral, ética e espiritual baseada na crenza de que demasiado lixo é algo negativo. A redución da produción innecesaria é a antítese do que representan as corporacións. Por destrutivo que sexa para o planeta, as corporacións teñen que tratar de convencer á xente de que consuma máis e máis.

Veñen os grandes medioambientalistas e dinlle á xente que o exceso de consumo de ningún xeito é malo porque dá ao consumidor a capacidade de afectar ao cambio co seu poder de compra. O erudito tecno-mago axita o seu variña, e di: “Non miren as montañas de chatarra descartada que levan aos vertedoiros. Miren para acá, aos fabulosos eco-trebellos dos nosos amigos corporativos”.

Os grandes medioambientalistas poderán estar facendo máis por preservar o ethos do consumismo auto-devorante que o que xamais poderían facer as grandes corporacións. ¡Que sorpresa saber que o Sierra Club ten un historial de obter fondos do Chemical Bank, ARCO e British Petroleum! Os grandes medioambientalistas posiblemente fornecen ao gran petróleo do que máis necesita: fe nunha economía de mercado pode protexer o planeta.

Karl Marx dixo unha vez algo no sentido de que se quedasen só dous capitalistas, competirían por ver cal pode vender a corda para colgar ao outro. Unha versión moderna podería ser que se o planeta estivese tan tostado que só quedasen dous grandes grupos medioambientalistas, competirían para ver cal pode obter unha subvención do gran petróleo para demostrar que o que queda do mundo podería ser salvado polas decisións dos consumidores.

Don Fitz é editor de Synthesis/Regeneration: A Magazine of Green Social Thought, que é enviada a membros de The Greens/Green Party USA. (Os Verdes/Partido Verde, USA) Para contactos escriba a: fitzdon@aol.com

Fontes do artigo

Heinberg, R. The party’s over. New Society Publishers, 2003.

Kutscher, C.F. (Ed.) Tackling Climate Change in the Ou.S.: Potential Carbon Emissions Reduction from Energy Efficiency and Renewable Energy by 2030. American Solar Energy Society, 2007. www.ases.org/climatechange

Monbiot, G. Heat: How to stop the planet from burning. South End Press, 2007.

Sierra Club, Renewable energy experts unveil report. Sierra club press release, January 31, 2007. Contact Josh Dorner, josh.dorner (arroba) sierraclub (punto) org

Tainter, J. The collapse of complex societies, Cambridge University Press, 1988.

Tokar, B., Earth for Sae. South End Press, 1997.

Wald, M.L. Is ethanol for the long haul? Scientific American. January 2007.

Fontes:

• Consuman como si no hubiera un mañana
• Consume Like There’s No Tomorrow

Categories: Ecoloxía
18 Comments »

Greenpeace propón polo Día mundial do Medio Ambiente unha iniciativa para cambiar masivamente as lámpadas incandescentes por lámpadas de baixo consumo, un xesto “sinxelo” para combater o cambio climático. As lámpada fluorescentes compactas son un tipo de lámpadas que, para dar a mesma luz, gastan un 80% menos de enerxía que as incandescentes, duran ata 12 veces máis e aforran a emisión anual de 20 kg de CO2 á atmosfera.

A iniciativa consta das seguintes partes: por unha banda, cada cidadán que desexe participar realizaría directamente un cambio de lámpadas incandescentes (as de sempre) por outras eficientes de baixo consumo; doutra banda, pode enviar unha mensaxe aos europarlamentarios para que voten a favor da prohibición das derrochadoras lámpadas incandescentes; e para rematar, trátase de informar e animar a que fagan o mesmo amigos, compañeiros, veciños…

A proposta enmárcase dentro da campaña [R]evolución Renovable: o cambio empeza aquí, coa que Greenpeace pretende mobilizar á sociedade para lograr que mediante a eficiencia enerxética e as enerxías renovables substitúanse as enerxías sucias, como forma de evitar un cambio climático perigoso.

“Un cidadán pode cambiar as súas lámpadas incandescentes por outras máis eficientes, pero o Goberno pode directamente facer que todas sexan eficientes”, -declarou Raquel Chea, responsable da campaña de cambio climático de Greenpeace.- “No día do Medio Ambiente debemos esixir aos responsables políticos que actúen xa para loitar contra o cambio climático”.

Greenpeace pide ao Goberno unha lei que prohiba que saian ao mercado de iluminación doméstica lámpadas menos eficientes que 25 lumen por vatio no 2009 e 50 lumen por vatio no 2012, ata que se adopte para este produto unha prohibición de ámbito europeo. Devandita medida debería incluírse no Plan de Acción sobre Eficiencia que España ten que presentar a finais de xuño, segundo a Directiva Europea sobre a Eficiencia no Uso Final da Enerxía e os Servizos Enerxéticos.

A substitución de lámpadas incandescentes por eficientes de baixo consumo na Unión Europea aforraría polo menos 20 millóns de toneladas de CO_2 ao ano, o que equivale a pechar 25 centrais térmicas de tamaño medio. Por este motivo, membros do Parlamento Europeo redactaron unha “Declaración por Escrito” pedindo á Comisión Europea e aos estados membros que na UE prohíbanse as lámpadas que malgastan enerxía.

Cambia a túa lámpada

O primeiro deseño da lámpada incandescente apareceu fai máis dun século e aínda se utilizan na maioría dos fogares do mundo. Con todo, fai trinta anos que existe no mercado outra opción, a lámpada de baixo consumo (lámpada fluorescente compacta). Estas lámpadas gastan un 80% menos de enerxía que as incandescentes e duran ata 12 veces máis, ademais aforran diñeiro na factura eléctrica. Como detalle práctico na actualidade estas lámpadas evolucionaron o seu deseño de forma que se poden utilizar practicamente en todos os modelos de lámpadas que utilizan lámpadas incandescentes.

Seguro que pensas que cambiar unha lámpada é un xesto “demasiado sinxelo” para combater o cambio climático, pero sabías que:

* Cada vez que utilizas unha lámpada de baixo consumo en lugar dunha incandescente estás aforrando a emisión de 20 kg de CO2 á atmosfera ao ano.

* A substitución das lámpadas incandescentes na Unión Europea aforraría 20 millóns de toneladas de CO2 ao ano, o que equivale a pechar 25 centrais que utilizan enerxía sucia.

Únete á Revolución Renovable. Propómosche os seguintes pasos,

1- Substitúe na túa casa todas as lámpadas incandescentes por lámpadas de baixo consumo

2- Anima aos teus amigos, compañeiros, veciños, etc a que o fagan tamén.

3- Ciberactúa, pide aos parlamentarios europeos que prohiban as lámpadas incandescentes.

4- Cambia as pequenas cousas e pasa gradualmente ás difíciles.

Como sei se as lámpadas que teño en casa son incandescentes? As lámpadas incandescentes e os halóxenos notarás que se quentan moito cando están acendidas. Tamén poderás ver no envoltorio que a etiqueta enerxética ten a clasificación por baixo da letra (D). As lámpadas de baixo consumo teñen a clasificación máis alta (A ou B).

Pide a los Parlamentarios Europeos que apoyen la Declaración para prohibir las bombillas incandescentes

Fontes:

• Greenpeace propone un cambio masivo de bombillas incandescentes por otras de bajo consumo
• Cambia tu bombilla

Greenpeace España

Categories: Ecoloxía
11 Comments »

Naturalmente Galiza Este programa de interese ambiental consiste en saídas de fin de semana, que inclúen rutas de sendeirismo de dificultade media, con actividades de interpretación do noso patrimonio natural, arqueolóxico e etnográfico. Búscase fomentar o coidado do ambiente, amais de gozar da paisaxe e do contacto coa natureza.

Destinatari*s: Programa dirixido a persoas con idades entre 18 e 30 anos.

Número de prazas: 22 persoas por grupo cada fin de semana.

Cota de inscrición: 12 euros. *s posuidor*s do carné xove ou carné máis terán un desconto do 25%.

Dentro do programa, Amigos da Terra desenvolverá durante os meses de abril e maio a actividade Camiñando ao son das montañas galegas.

Para máis información e cómo apuntarse visita a páxina: As Corcerizas: Naturalmente Galiza

Categories: Ecoloxía
11 Comments »

Os españois e os lituanos son os cidadáns da Unión Europea que menos se preocupan polo benestar dos animais de granxa, segundo unha sondaxe Eurobarómetro divulgado pola Comisión Europea.

Preguntados sobre que importancia dan ao benestar destes animais nunha escala de 1 a 10, as respostas de españois e lituanos deron unha media de 6,9 a máis baixa entre os 27 países da UE. Chipre (9,1), Suecia (9) e Finlandia e Malta (8,7) son os membros da UE con máis interese, mentres que a media dos países da Unión é 7,8.

Ademais, os españois son tamén os cidadáns da UE que menos saben sobre as condicións en que se crían os animais de granxa do seu país (48%), fronte ao 69% da media comunitaria e un máximo de 88% en Dinamarca e un 86% en Suecia.

Con todo, os españois figuran por encima da media da Unión Europea (64 sobre 62%) e os décimos entre os 27 entre os que estarían dispostos a cambiar as tendas onde compran habitualmente a fin de adquirir produtos máis respectuosos cos animais.

Aínda que a maioría dos europeos están dispostos a modificar os seus hábitos de compra, necesitan máis información. Só un 56% cre que as actuais etiquetas de produtos alimentarios ofrece suficiente información para identificar aos que se fabricaron a partir de animais ben tratados, sinala a enquisa.

A sondaxe realizouse entre 28.652 persoas dos 27 Estados membros da UE e os dous países que negocian a súa adhesión, Croacia e Turquía.

Fonte: Los españoles, los que menos se preocupan por bienestar de animales de granja
Fonte orixinal: Terra Actualidade - EFE

Como son criados os animais de granxa: Las granjas industriales
Máis información en Anima Naturalis

Categories: Ecoloxía
10 Comments »

Cada 20 de marzo celebramos en todo o mundo o Día Mundial Sen Carne: un día ao ano para ser conscientes do sufrimento que oculta cada bocado de carne e non servir sangue na nosa mesa. Celébrase desde 1985, e é apoiado por importantes organizacións internacionais.

O Día Mundial Sen Carne é o evento máis grande a nivel internacional en que simultaneamente, persoas de diversas partes do mundo promoven unha dieta sa e non violenta, baseada en froitas, verduras, grans e os seus diversos derivados.

O propósito do Día Mundial Sen Carne é compartir as vantaxes dunha dieta libre de crueldade, invitando a amigos, familiares e coñecidos a probar alternativas de alimentación máis éticas que a carne.

O Día Mundial Sen Carne é un día para non consumir o sufrimento de miles de seres sentintes que son criados e sacrificados para o só pracer dalgúns humanos. Este 20 de Marzo, invita a un amigo a non comer carne. Invita a un amigo a deixar de ser cómplice da dor de millóns.

Un Día Sen Carne pola túa Saúde

A graxa de orixe animal aumenta nun 40% máis de posibilidades de sufrir cancro e de padecer enfermidades cardíacas, ademais de aumentar o risco a infarto, obesidade, apendicite, osteoporose, artrite, diabetes e intoxicación. Unha dieta ausente de produtos de orixe animal probou ser un arma extraordinaria contra enfermidades como o cancro, diabetes, alzheimer, a obesidade, os problemas cardíacos e unha longa lista de doenzas. A xente come carne por gusto, do mesmo xeito que bebe alcol ou fuma tabaco, pero ningún médico responsable recomendaría o consumo de ningún deses tres produtos para conservar unha saúde óptima, explica o presidente Physicians Committee for Responsible Medicine, Dr. Neal Barnard.

Lea máis

Un Día Sen Carne polo Planeta

As granxas industriais da actualidade producen unha contaminación ambiental que as xeracións vindeiras veranse obrigadas a pagar. A cría de animais para o consumo humano require máis da metade da auga potable utilizada nos países industrializados e os seus desfeitos son un dos maiores contaminantes que existen para o chan e os ríos. Moi lonxe está a imaxe bucólica dos animais ao aire libre, porque para satisfacer as necesidades do mercado, as técnicas de crianza desenvolveron verdadeiras fábricas de carne, onde os xurros, auga contaminada e restos orgánicos son arroxados ao mar, ríos e campos.

Lea máis

Un Día Sen Carne por Solidariedade

O 90% da avena, 85% do millo e 80% da soia producida nos Estados Unidos dáse ao gando. Pense nese dato: para producir un quilo de carne invístense ata 20 quilos de cereais e soia perfectamente consumible por humanos. Son vexetariano por unha razón de xustiza. A produción e consumo de carne desperdicia inxente cantidade de alimentos que poderían solucionar o fame no mundo. Os países industrializados prefiren non negarse o pracer para comer carne en lugar de facer un ben á humanidade. Tanto homes como animais necesitan un trato xusto, e eu non vou eludir a responsabilidade que teño cara a eles, explica o filósofo Peter Singer, profesor de Ética Práctica da Universidade de Princeton.

Lea máis

Un Día Sen Carne polos Animais

Só en España sacrifícanse máis de 750 millóns de animais ao ano para o consumo humano, e en Estados Unidos, uns 25 mil millóns. Os animais das granxas industriais son tratados como máquinas. Pasan as súas curtas vidas en lugares abarrotados e pestilentes, e nalgúns casos están tan hacinados que nin sequera poden virarse nin estender un á. Para a maioría, a única oportunidade que teñen de respirar aire fresco é cando se lles leva ao matadoiro. Cólgase aos animais boca abaixo e córtaselles a gorxa, normalmente mentres aínda están conscientes. Ao comer carne, estás sendo cómplice desa crueldade.

Lea máis

Fonte: diasincarne.com
Máis información en haztevegetariano.com

Categories: Ecoloxía
10 Comments »

Juan David Pérez

“Endesa”, “El Cabildo del Hierro” e o “Instituto Tecnológico de Canarias” colaboran na “Central Hidroeléctrica de El Hierro”, nas Illas Canarias. O proxecto expón un orzamento de 24 millóns de euros. O alcanzar o obxectivo de atender a demanda enerxética de todos os habitantes da illa con enerxías renovables.

A illa de El Hierro está catalogada “Reserva da Biosfera”. Ten unha extensión de 278 Km cadrados e unha poboación superior aos 10.000 habitantes. Estas características permitiron que a illa canaria sexa elixida para o desenvolvemento de devandito proxecto piloto, que servirá de base para a instalación de sistemas similares noutros territorios do mundo.

A central hidroeólica baséase no uso da enerxía eólica para elevar auga entre dous puntos cun desnivel de 750 metros de altura e, desde o depósito superior, producir un salto de auga controlado para a xeración de enerxía eléctrica. Este sistema permitirá unha redución de máis dun 80% na emisión de CO2 e unha diminución significativa das emisións de SO2, gases causantes do efecto invernadoiro e a choiva aceda, respectivamente.

Para o desenvolvemento do proxecto e o seu financiamento constituíuse a sociedade promotora “Gorona del Viento El Hierro”, cuxos socios serán “El Cabildo del Hierro”, o “Instituto Tecnolóxico de Canarias” (ITC), Endesa-Unelco e pequenas e medianas empresas da Illa. A central hidroeólica del Hierro enmárcase no proxecto europeo “Illas 100% renovables”, que ten como fin atender a demanda enerxética dos seus habitantes só con enerxías limpas e no que participan varios territorios insulares europeos.

Aínda que a decisión final sobre a configuración técnica da Central Hidroeólica aínda non está tomada, o estudo de viabilidade elaborado polo ITC permitiu adiantar algúns aspectos sobre a súa posible dimensión e custos. En principio, o sistema podería estar formado polos seguintes elementos:

• Un parque eólico de 9,35 MW de potencia.

• Dous depósitos abertos de 200.000 m3 de volume cada un (ou superior situado nunha caldeira natural e o inferior, próximo á central actual, formando unha represa).

• Unha estación de bombeo cunha potencia de 6 MW, que impulsaría auga desde o depósito superior ata o inferior.

• Unha central hidroeléctrica de 6,6 MW de potencia, que produciría enerxía eléctrica en continuo ao caer a auga desde o depósito superior ao inferior.

• Unha planta desaladora pequena, que cubriría as perdas producidas por evaporación nos dous depósitos.

Juan David Pérez

Máis información: Central Hidroeólica de El Hierro (pdf)  -  Instituto Tecnológico de Canarias

Fonte: El Hierro: "Primer territorio autoabastecido por Energías Renovables al 100%"

Categories: Ecoloxía
4 Comments »

No libro 'Computers and the Environment' ('Ordenadores e o medio ambiente'), Kuehr sinalou que a fabricación dun computador de sobremesa cunha pantalla plana de 17 polgadas necesita de polo menos 240 quilos de combustibles, 22 quilos de produtos químicos e 1.500 quilos de auga. En total, 1,8 toneladas de produtos.

O uso de recursos no sector electrónico é só parte do problema. A outra cara é a xestión das crecentes montañas de desperdicios electrónicos, un problema que pasou de afectar a Europa ou EEUU a ser un dos cancros ambientais sobre todo de China, pero tamén de Paquistán ou a India.

O lixo electrónico dispárase

A Axencia Europea do Medio Ambiente calcula que o volume de 'e-lixo' aumenta tres veces máis rapidamente que outras formas de lixo municipal ata o punto de que o volume total pronto será de 40 millóns de toneladas métricas, suficiente para encher unha fila de camións que percorrería a metade da circunferencia da Terra.

Para atallar o problema, a UNU, o Programa de Medio Ambiente da ONU, a Axencia de Protección Ambiental de EEUU (EPA), universidades dos cinco continentes e empresas como Dell, Microsoft, Hewlett Packard (HP) ou Philips uníronse na iniciativa 'Solucionar o Problema de E-Lixo' (StEP, polas súas siglas en inglés). O sector empresarial xa dera algúns pasos neste camiño.

StEP pretende estandarizar os procesos de reciclaxe globalmente para recuperar os compoñentes máis valiosos do lixo electrónico, estender a vida dos produtos e harmonizar as lexislacións e políticas.

Neste sentido, Klaus Hieronymi, xestor ambiental de HP en Europa, declarou que un dos maiores problemas para a reciclaxe de 'e-lixo' é a falta dunha lexislación homoxénea.

Decenas de leis diferentes

Cada país ten diferentes obxectivos, medidas, mecanismos, ata dentro da Unión Europea, o que en poucos anos obrigará a unha empresa como a HP a enfrontarse case cun centenar de leis en todo o mundo, dixo Hieronymi.

O experto cifrou nun millón de euros anuais os custos administrativos para HP da existencia en Europa de case unha trintena de leis distintas para tratar a e-lixo. Por iso, as empresas do sector están a favor da homoxeneización das leis e regulamentos.

O outro factor é que para a produción de electrodomésticos e computadores utilízanse metais preciosos, como o ouro ou a prata. Pero a crecente demanda doutros metais estaos convertendo en materiais de extremo valor.

Materiais como o indio, o rutenio ou o bismuto viron multiplicar o seu prezo

É o caso do indio, que se utiliza en máis de 1.000 millóns de produtos cada ano, desde pantallas planas a teléfonos celulares. Nos pasados cinco anos, os prezos do indio multiplicáronse por seis e na actualidade é máis caro que a prata.

Aínda así, a reciclaxe de indio só se realiza nun puñado de instalacións en Bélxica, Estados Unidos e Xapón, país onde a través da reciclaxe obtense case a metade das súas necesidades dese material.

Igual sucede co bismuto, utilizado en soldaduras para evitar o uso de chumbo que duplicou os seus prezos desde 2005 e o rutenio, utilizado en resistencias e discos duros, cuxo valor multiplicouse por sete desde principios de 2006.

Pero chegar ao obxectivo final de StEP é un proceso complexo que requirirá medidas lexislativas, educación dos consumidores e cambios na industria.

Kuehr sinala, por exemplo, que os fabricantes veranse obrigados a redeseñar os seus produtos para que poidan ser máis fáciles de reciclar e póidanse recuperar mellor os materiais valiosos ou tóxicos.

Fonte: La ONU y los fabricantes de ordenadores buscan qué hacer con la montaña de basura

Categories: Ecoloxía
No Comments »

«Estes días, a cidadanía galega anda ocupada e preocupada co destino incerto dun barco mercante que fumega vapores perigosos. Non é por acaso, un dos ingredientes da temida carga do Ostedijk é o nitrato amónico, que non debemos esquecer que pertence á familia dos compoñentes básicos dos explosivos modernos.

Sendo isto preocupante, debemos facer un pouco de memoria histórica sobre o papel dos fertilizantes químicos na consolidación do modelo agroquímico actual. Os químicos alemáns Haber e Bosch descubriron en 1910 a síntese do amoníaco e, alén de valerlles o premio Nobel, este acontecemento foi a pedra chave do desenvolvemento armamentístico da primeira Grande Guerra Mundial, coa súa conseguinte estela de devastación e morte.

Nunha lóxica análoga, pódese ver o papel dos fertilizantes NPK (nitróxeno, fósforo e potasio). O Estado español importa grandes cantidades de fertilizante, xa que a súa elaboración “in situ” supón enormes deseconomías sociais, ambientais e económicas. De certo, a síntese do amoníaco e os seus derivados nitroxenados é un proceso caro, ineficiente e nauseabundo; e non ten en conta estes custes en comparación con outros procesos para a obtención de nitróxeno máis naturais e sostíbeis como a plantación de leguminosas -que fixan nitróxeno da atmosfera con custe ambiental e enerxético case cero-, ou a recuperación de esterco e refugallos domésticos de orixe urbana. É dicir, estamos a pagar por importar adobos e pagamos por queimar nitróxeno doméstico.

Seguindo co fío do nitróxeno, non existe ningún tipo de responsabilidade no transporte marítimo de produtos agroalimentarios. Importamos leite, adobos, sementes; exportamos viño, carne, e tamén leite e sementes, etcétera. As consignatarias marítimas non responden por accidentes marítimos e explotan brutalmente ás tripulacións de orixe asiática que precisan. É por esta razón que resulta “vendible” o modelo da agricultura industrial, a pesares de supor unha catástrofe alimentaria, ambiental e social en termos de falta de soberanía e dependencia dunhas pouquísimas variedades de plantas que son cultivadas con dependencia aditiva en agroquímicos NPK.

O popular 15-15-15 do saco vermello estrágase nun mínimo do 50% nada máis botalo na terra por mor das primeiras choivas, o que provoca a eutrofización de regueiros e lagoas, modalidade de contaminación que xa supón un problema grave de saúde ambiental nalgunhas comarcas galegas. Tamén é sabido que os fertilizantes NPK aumentan a cantidade das producións, aínda que resultan pésimos á hora de achegar calidades nutritivas e gustativas aos alimentos vexetais e animais. Por se non abondase, os NPK favorecen o ataque de pragas e doenzas nos cultivos, e maior dependencia doutros agroquímicos de procedencia máis preocupante e, como non, transportados en buques mercantes que bordean as nosas costas. Finalmente, os fertilizantes NPK está a producir un dano difícil de corrixir en canto á perda de fertilidade e degradación dos nosos solos, que son un ben prezado e de difícil rexeneración no tempo.

Despois do devandito, poderiamos facernos a seguinte pregunta: quen paga isto? Poderiamos pensar que os pobres cidadáns e cidadás afectadas polas emanacións das fábricas de amoníaco ou potasa; tamén estarían a pagar os mariñeiros filipinos dos mercantes; e tamén os labregos e labregas que se ven na obriga de producir cantidade en troques calidade, xa que o mercado non ofrece outra posibilidade; se cadra tamén pagan a súa parte Os/as nosas sufridas consumidoras e contribuíntes que mercan alimentos pésimos, beben augas contaminadas e, por riba, pagan, sen sabelo, subsidios ás industrias agroquímicas.

Xa se ve que a agroindustrialización pon estes días a súa faciana máis cheirenta e nociva nas nosas costas; pero todos os días estamos padecendo o dano menos visible das outras ameazas nos nosos cultivos e nos nosos alimentos, sen necesidade de que nolas pase por diante dos ollos o Ostedijk».

Fonte: As ameazas “non visibles” dos fertilizantes do Ostedijk

Categories: Ecoloxía
10 Comments »

Este tipo de medidas deberían estar ao orde do día hoxe, xa que o despilfarro que supón as estratexias comerciais das marcas de facer produtos intencionadamente incompatibles, sen ningún tipo de xustificación técnica, provoca que produtos perfectamente operativos teñan que botarse á basura co conseguinte gasto, contaminación e consumo de recursos que supón.

Penso que é necesario que dunha vez as administracións poñan límite ás prácticas comerciais das empresas, que no seu afán de vender e máis vender levan á sociedade a un consumo de recursos e xeración de residuos completamente insostible. Produtos incompatibles, inexistencia de recambios, cobrar máis por unha pequena peza dun produto que por un produto enteiro compretamente novo, …

O mesmo pasa cando falamos de enerxía eléctrica. Agora falan de que é inevitable construír plantas nucleares, para cumprir o Protocolo de Kioto, para non contaminar máis a atmosfera e porque necesitamos xerar máis enerxía. Curioso que de repente todas as empresas se volvesen “ecoloxistas” no sentido de xustificar as súas accións porque buscan contaminar menos.

Pero claro, ninguén fala de que despilfarramos enerxía, que utilizamos elementos que consumen enerxía e que son innecesarios a tal magnitude (exemplo as luces de nadal ou festas), que non se investiga o suficiente nos produtos de baixo consumo, que non se fomenta o uso dos que xa existen, …

O mundo está cambiando a consecuencia da nosa neglixencia na xestión dos recursos naturais e xa vai sendo hora de facernos responsables dos nosos actos e non mirar para outro lado.

Fonte: China promove a creación de cargadores universais para móbiles

Categories: Ecoloxía
10 Comments »

1. Utiliza o transporte colectivo en lugar do coche.
2. Evita as perdas de calor illando portas e fiestras.
3. Utiliza electrodomésticos con etiquetaxe enerxética de clase A.
4. Aproveita a luz natural todo o que poidas.
5. Compra o que precises, produtos locais e con poucos envases.
6. Pasea ou usa a bicicleta nos traxectos curtos.
7. Regula os teus radiadores a unha temperatura non superior a 20ºC.
8. Apaga totalmente os televisores, computadores e aparellos de música cando non os uses.
9. Instala lámpadas de baixo consumo ou tubos fluorescentes.
10. Reduce o consumo de produtos envasados, reutiliza os envases ou, polo menos,
recíclaos.

Fonte: 10 consellos contra o cambio climático

Verdegaia

Categories: Ecoloxía
13 Comments »

O artigo fala do caso concreto da Arxentina, pero as súas reflexións e datos son válidos para ter coñecemento do que supón a expansión dos "biocombustibles". A partir de aquí, cada quen que profundice no tema pola súa conta e risco.

Ante o tremendo poder propagandístico unidireccional, que resalta que o biodiesel é o mellor que nos puido ocorrer, un que algo coñece do tema queda como desorientado e alelado, imaxínese o cidadán común, fronte a iso, case que se sae da vaina para reclamar plantas de refinación de biocombustibles ata nas prazas, por non dicir nas escolas e hospitais. ¡¡A nova revolución verde, chegou!!! e salvaranos a todos.

Dicía o meu avó: “Cando a esmola é grande ata o santo desconfía” e canta razón tería en desconfiar destes anuncios fabulosos que prometen unha Arxentina de progreso.

Se hoxe o mundo, supoñamos que tivese capacidade para iso, decidise abandonar a queima de hidrocarburos e pasarse aos biocumbustibles para a obtención de enerxía, necesitaríanse unha cantidade de hectáreas equivalentes a varios planetas, onde plantar os vexetais para o obtención do famoso combustible.

Di o xornalista británico George Monbiot: “Para mover os nosos coches e autobuses (soamente) con biodiesel requiriríanse 25,9 millóns de hectáreas. Existen no Reino Unido 5,7 millóns de hectáreas. Se isto sucedese en toda Europa, as consecuencias sobre o fornezo de alimentos serían desastrosas: pasariamos de ser excedentarios a ser deficitarios netos”. (1)

Segundo o Ing. Miguel Baltanás, (Doutor, INTEC, Investigador Superior (CONICET) e Profesor Titular D.E. (UNL): Para incorporar biodiesel nunha porcentaxe de tan só o 2%, “sería necesario empregar o 50% da produción mundial de aceites vexetais”. (2)
Disto podemos inferir que se a porcentaxe fose do 4% do total, deberiamos usar todos os aceites vexetais que se producen no mundo. ¿Con que faremos as patatas fritas?

Vostede estarase tamén preguntando: ¿Onde imos producir alimentos, se teremos que tapizar de soia ou outros monocultivos ata os canteiros das casas?

Creo que este é un negocio para uns poucos a costa de moitos, máis aló da maquillaxe ao que o queiran someter, e fronte a isto non hai posicións políticas que vallan, sexan estas de dereita, esquerda ou centro, todos por igual, salvo honrosas excepcións están cegados polo brillo do ouro.

¿Acórdase da famosa industria denominada “La Forestal”? que no seu momento foi un boom similar ao da soia e que arrasou con miles de hectáreas do monte e bosque nativo nunha gran franxa do país. Cantaron as súas melodías que como cantos de sirenas levaron ao abismo a miles de arxentinos. Moi poucos se atreveron a denunciar esa matriz de explotación devastadora, entre eles Gastón Gori no seu soado libro “La Forestal”, o que máis aló das homenaxes que cada tanto se lle fan, moi poucos funcionarios parecen ler e menos ter a grandeza de imitar.

Cen anos despois aínda soportamos e o que é peor pagamos as consecuencias dese modelo de destrución. O sistema produtivo que se nos anuncia como a panacea do crecemento nacional é aínda máis agresivo e confirmará con maior crudeza iso de que “las penas son de nosotros, pero las vaquitas son ajenas”, léase a soia.

Como ben se dixo: “comezou a etapa seguinte da colonización e o mundo industrializado apunta aos países do Terceiro Mundo, onde as empresas poden apropiarse de grandes extensións de terra e man de obra barata e despreocuparse dos graves impactos ambientais que carrexa o establecemento de grandes plantacións de monocultivos, das que se refinarán os biocumbustibles, a expensas de bosques e terras aptas para o cultivo de alimentos”. (3)

Nesa sintonía, a Comisión da Unión Europea emitiu en 2001, o comunicado 547, o que suxire o uso de biocombustibles para asegurar a oferta de enerxía, importando biocombustibles daqueles países con vantaxes competitivas na súa produción e non comprometer de xeito considerable a actual superficie agrícola da Comunidade, evitando a suba nos prezos domésticos dos grandes destinatarios para biocombustibles. A fins do ano 2005, declarouse o apoio á produción de biocombustibles nos países en desenvolvemento, co mesmo fin.

Por iso e en razón que: “o costo da materia prima do biodiesel representa máis do 85% do total, os lobbies do biodiesel convenceron aos lexisladores de cada país a dictar leis que eximen de impostos (no caso arxentino o ITC) á produción de biodiesel”. (4)
A través desas reformas lexislativas, produto do “convencemento”, toda a comunidade debe subsidiar o negocio duns poucos, fronte a iso o Ing. Baltanás, pregunta: “¿En nome de que intereses deberiamos subsidialo? ¿Transportamos en lugar de alimentar á humanidade?”. (5)

Nesta Provincia Invencible de Santa Fe, a súa lexislatura “convencida e máis papista que o papa” sancionou unha lei que vai máis aló das vantaxes outorgadas pola Nación e ampliou os beneficios aos “inversores” por anos.

Entre eles, mencionamos: a exención ou diferimento de tributos provinciais como ingresos brutos, imposto de selos, inmobiliario e patente única de vehículos, durante 15 anos para as empresas que se radiquen na provincia e desenvolvan esta actividade.

Polo artigo 8, autorízase ao Executivo a entregar ás empresas, en comodato sen cargo ou a prezo promocional, bens do dominio público ou privado do Estado provincial, construír infraestructura básica para acondicionamento de áreas e a asinar convenios con entidades financeiras para conceder créditos con taxas de interese en condicións preferenciais. Todo isto pagámolo nós.

O artigo 11 da norma crea un cargo de 0,20 pesos axustables conforme á variación do prezo da tarifa eléctrica da Empresa Provincial da Enerxía (EPE), por usuario do sistema eléctrico provincial, para a promoción e o financiamento destes proxectos.

Que tal, aínda por riba pariu a avóa

Xusto é dicir que: Aínda que o proxecto foi aprobado en Deputados co voto de todo o arco político -xusticialismo, socialismo, cavallerismo e un grupo de radicais-, o radical Santiago Mascheroni foi o máis duro ao opoñerse en forma total ás distintas sancións e cargou contra distintos aspectos da norma. (6)

Se estas iniciativas son tan bo negocio para o país, ¿por que nos temos que facernos cargo de pagar a conta do banquete que comen outros?

Mentiras que matan

Non teño dúbidas que en relación ao tema escoitaría consignas tentadoras e atraíntes como: “o biodiesel beneficiará aos nosos productores e as economías rexionais”; “mitigará os efectos do cambio climático”; “mellorará as condicións do ambiente”; ou: “coa utilización de biocombustibles estaríase contribuíndo a un desenvolvemento sustentable do ambiente, a diminuír gradualmente a dependencia dos combustibles fósiles e a mellorar a rendibilidade do sector agropecuario e agroindustrial da provincia, con posibles incidencias no crecemento da economía rexional”( Senadora Socialista Patricia Sandoz). (7)

Se creu esta propaganda interesada, sinto desilusionalo, pero se equivocou de punta a cabo.

Vexamos algunhas destas concluíntes afirmacións:

- Beneficiará aos nosos productores: Sinceramente non sei como, xa que é pouco probable que se venda no país, xa que como di Jorge Kaloustian presidente da empresa Oil Fox (productora de biodiesel), “como no mercado interno a venda deste produto polo prezo da soia veñen en alza, non fai competitivo ao aceite co gasoil, polo tanto as oportunidades están na exportación”. (8)

- Contribúe ao Desenvolvemento sustentable do ambiente: “En gran parte das rexións extrapampeanas, onde avanza a fronteira agrícola pola soización, non só crece a desocupación, e aumentan os demandantes de plans sociais, senón que se produce a contaminación por agroquímicos de vastas rexións, a degradación ambiental e a apropiación de terras e auga, coa consecuente inhibición doutras actividades agropecuarias e a desarticulación dos modos de vida das poboacións rurais”. (9)

- Mitiga o cambio climático: “A combustión de biodiesel produce máis óxidos de nitróxeno, os que na atmosfera producen un efecto invernadoiro 24 veces superior ao de dióxido de carbono”. (10)

“Cando incorporamos toda a cadea de produción de biocombustibles (produción de fertilizante para o cultivo, labores agrícolas, transporte, colleita, almacenamento, etc.), pode ocorrer que a demanda enerxética sexa importante e así gastar máis enerxía que a producida, e/ou emitir maior cantidade de CO2 e NOx á atmosfera. No mediano prazo isto é inviable, e non serían recomendables os biocombustibles”. (11)

Entendo que estas consideracións son máis nada que algunhas das contracaras das moedas do modelo que se anuncia e que ademais da soia, o seu aceite ou o biodiesel que se exporta, lévanse a auga e os nutrientes do noso chan e déixannos a contaminación, a desertificación, a aniquilación de biodiversidade e a perda de saúde e de calidade de vida dos nosos compatriotas. O que se di un negocio redondo.

Non é casual que na recente 12ª Conferencia das Partes do Convenio Marco das Nacións Unidas sobre o Cambio Climático, reunidas en Nairobi entre o 6 e o 17 de novembro de 2006, distintas organizacións e movementos de agricultores pedisen suspender inmediatamente todos os subsidios e outras formas de apoio desigual á importación e exportación de biocombustibles.

Expresando que “Non hai nada verde nin sustentable no biocombustible. En lugar de destruír as terras e o sustento de comunidades locais e Pobos do Sur mediante outra forma máis de colonialismo, exhortamos aos países do Norte a recoñecer a súa responsabilidade na destrución do sistema climático do planeta, reducir o seu consumo de enerxía ata alcanzar niveis sustentables, pagar a débeda climática que ocasionaron ao non facer o anterior ata o momento e aumentar sustancialmente o investimento en enerxía solar e en enerxía eólica sustentable”. (12)

Fronte a esta produción inxusta e a inacción estatal, é necesario que toda a cidadanía estea atenta e informada en defensa das actuais e futuras xeracións, e así quizais podamos salvarnos do desastre.

Para rematar, ¿acórdase da historia ou lenda do famoso Cabalo de Troia?, e polo cal o tan apreciado agasallo resultou a causa da destrución da cidade. O biodiesel como o Cabalo de Troia poden conducir a igual resultado. Por iso teñamos coidado, que non nos pase o mesmo.

Notas:

1) “Los biocombustibles no resuelven sino que agravan el cambio climático”, en Revista del Sur, N° 168 Nov/Decembro 2006, pag. 20.
2) Baltanás, Miguel A., “Los Biocombustibles en perspectiva”, no “El Paraninfo”, Novembro de 2006, pág. 10, Ou.N.L.
3) Revista del Sur, ob.cit.
4) Baltanás, Miguel A., ob.cit
5) Ibiden
6) Atilio Pravisani / A Capital Nov 20, 2006
7) Diario El Ciudadano Ramos, Eliana, “El campo, visto como fuente de energía•, en Infocampo, semana do 24 ao 30 de Novembro de 2006, pag. 16 Negocios.
9) Domínguez, Diego, Investigador do Instituto Gino Germani da UBA. Bos Aires (Arxentina) en EcoPortal.net
10) Baltanás, Miguel A., ob.cit
11) Reportaxe ao Inx. Andrés Leone, portal Eco2site, Novembro 2006.
12) Biocombustibles en gran escala: bos para o poder, malos para a xente e o clima, Portal do medio Ambiente, World Rainforest Movement, 30/11/2006.

Ricardo Luís Mascheroni é Docente e investigador UNL.

Biodiesel: Un moderno caballo de Troya

Categories: Ecoloxía
No Comments »