Archive for April, 2005

Campaña pola Obxección Fiscal na Declaración da Renda

April 29, 2005 1:11 pm - 222 Views

Esta alternativa é a que plantexa a Obxección aos Gastos Militares. Se nunca se nos consultou sobre as guerras que organizan, ¿por que imos consultarlles nós sobre o noso rexeitamento aos seus impostos de guerra? Non podemos ignorar a nosa responsabilidade na preparación das guerras a través dos impostos dirixidos a financiar exércitos que pagamos un ano tras outro.

SOBRAN AS RAZÓNS

> 1 billón de dólares de gasto militar mundial este ano.
> 40 millóns de euros diarios (14.600 millóns anuaies) para manter a estructura militar española en 2003.
> 19.000 millóns de euros en 10 anos pola compra de armamento (avións Eurofigther, Fragata F-100, submariños S-80, carros Leopard, etc).
> 62,5 % do gasto español en Investigación + Desenvolvemento para o militar.
>50.000 millóns de dólares erradicarían a fame no mundo.
>Cunha reducción do 3% dos presupostos militares mundiais poderíase reducir un 50% a mortalidade infantil, abastecer ao mundo de auga potable e universalizar a asistencia primaria.
Fonte: Movimiento de Objeción de Conciencia-MOC

¿QUE É?

A Obxección Fiscal é unha campaña de desobediencia civil que convida a quen realizan a Declaración da Renda a non pagar a Facenda unha cantidade económica en protesta polo gasto militar actual. Con iso incumprimos unha lei inxusta de xeito público, colectivo, pacífico e consciente. Como apoio a esta alternativa, esiximos o dereito de obxección de conciencia ao pago de impostos con fins militares.

A campaña propón que os cartos se entreguen polas obxectoras e obxectores fiscais para financiar outras alternativas e loitas sociais.

COMO SE FAI

A Obxección Fiscal concrétase no intre de encher o impreso que facilita a Axencia Tributaria para facer a Declaración da Renda. Propoñémosche diferentes maneiras de obxección fiscal, segundo a túa situación de declarante e disposición. Así, existen catro formas de Obxección Fiscal:

1. Cota Porcentual: Consiste en desviar, non evadir, a cota líquida da túa Declaración da Renda, é dicir, o 5,06% (presuposto oficial do Ministerio de Defensa e de organismos autónomos para 2005, segundo as cifras oficiais) ou o 11,82% (proporción do gasto militar total nos Presupostos Xerais do Estado que inclúe a globalidade de partidas ocultas repartidas entre varios ministerios: aportacións OTAN, UEO, créditos encubertos á industria armamentista, I+D militar, clases pasivas militares…). O cálculo da porcentaxe é o resultado dunha análise en profundidade realizada por fontes antimilitaristas.

2. Cota Fixa: Desvías 84,00 euros (cifra escollida simbolicamente en protesta polos 84 países empobrecidos pola débeda externa), da cota líquida da túa Declaración da Renda.

3. Obxección Fiscal a tramitar por Facenda: Se non te decides a desviar pola túa conta o importe calculado propoñémosche esta outra forma como primeiro paso de obxección. Con esta opción non fai falla modificar o impreso, senón soamente adxuntar un escrito ao gasto militar na conta corrente do proxecto alternativo elixido. É, por tanto, a expresión da nosa esixencia de que sexa recoñecido o dereito á Obxección Fiscal. Ao deixar en mans de Facenda a tramitación ou non da obxección non podemos garantir a recuperación desa cantidade das arcas militares, pero extendemos e visibilizamos o noso apoio á obxección fiscal e incrementamos o seu impacto social.

4. Cota líquida cero e obxección para quen non fan declaración: Trátase tamén de adxuntar un texto en forma de carta esixindo o recoñecemento do dereito á Obxección Fiscal, pero neste caso remitido por quen non teñen obriga de declarar.

O periódico Diagonal é unha das diferentes alternativas financiables pola obxección fiscal, como proxecto que se identifica coa construcción de mentalidades críticas cara a militarización social. Pasos a seguir (exemplo para Diagonal)

MÁIS INFORMACIÓN

Colectivo Antimilitarista Tortuga (Alacant)

Campaña por la Objeción Fiscal MOC

Servicio de Información para la Objección Fiscal (SIOF, Catalunya)

Casa de la Paz (Zaragoza)

Grupo Antimilitarista de Carabanchel (Madrid)

DIAGONAL, periódico quincenal de actualidade crítica

12:01 pm

DIAGONAL, periódico quincenal de actualidade crítica, nace do desexo de ler outra cousa, de atopar nos circuítos habituais un medio independente, con sentido crítico, coordinado por un colectivo en discusión permanente, imbricado no debate dos movementos sociais… En definitiva, xurde da necesidade de ler un periódico distinto. Quere ser un medio asequible, plural, de calidade, propositivo e abertamente incisivo. Politicamente incorrecto, pero riguroso. Exhaustivo na información e argumentativo na análise. Un periódico onde o humor e a sátira teñen un lugar privilexiado.

Con semellantes premisas non fai falla dicir que ningún grupo económico nin político financia o proxecto, así que a nosa única dependencia xirará en torno ás lectoras e aos lectores de DIAGONAL, que coas súas subscricións conforman a base financeira do medio; a finais de abril xa sumaban 2.000, tendo en 3.000 asegurada a supervivencia económica, e co obxectivo de acadar 5.000 ao longo deste 1º ano de existencia. A suscrición anual (24 nºs quincenais) é de 40 euros.

O grupo editor da publicación está constituído por unhas 30 persoas procedentes de distintos ámbitos: diversos movementos sociais, anteriores publicacións alternativas, varios medios de comunicación, facultade de Ciencias da Información. Tan só contamos coas nosas ganas de facer un medio diferente, co convencemento de que un periódico destas características ten que funcionar de xeito horizontal e participativo.

Despois de case dous anos de preparación e dous números promocionais, con máis de 100 presentacións en todo o Estado e o apoio de numerosas organizacións sociais e personalidades do mundo da cultura e a comunicación, o 3 de marzo finalmente saíu o nº 1 á rúa. Cada dous xoves DIAGONAL poderase atopar en librarías e puntos de distribución alternativa de todo o Estado e nos quioscos da Comunidade de Madrid (e progresivamente nos doutros territorios). Na web do periódico pódense consultar os puntos de venda actualizados por localidades (8 poboacións galegas) e os nºs públicados ata a data.

Esperamos que este periódico sexa do voso agrado. Estamos abertas/os a todo tipo de suxerencias, críticas ou propostas para dar a coñecer o proxecto.

Periódico DIAGONAL

satélite-colaborador "libre asociado" de Diagonal: giosergioser@hotmail.com

Quero un debate televisado XA!!!

April 28, 2005 2:57 pm

Este é un comentario informal que me sae así como non quere a cousa, pero que eu considero importante.

Teóricamente estamos nunha sociedade democrática (ja, ja, ja) na que as e os cidadáns temos dereito, en época de eleccións a coñecer os diferentes contidos dos programas electorais de todas as opcións políticas. Temos este dereito para logo poder decidir que opción nos gusta máis.

Pois ben, tendo en conta que a poboación galega utiliza a televisión como fonte principal de información (en moitos casos é a única), debería haber debates electorais televisados. Non ún nin dous, sençón moitos máis, para que toda a poboación poidese ter un xuizo crítico do que plantexan os diferentes partidos.

Penso que é esixible unha lei que obligue a que ante a presenza dunhas eleccións sexa obrigatorio a celebración de debates electorais televisados. E non televisados a calquiera hora, senón nun horario de máxima audiencia, para que o poida ver todo o mundo.

Mentres non exista esta lei non haberá debates electorais, xa goberne PP, PSOE, BNG, EU, … (perdón pola omisión do resto) ou calquera outro partido. Non habberá debate porque a quen está no poder non lle interesa expoñer as súas ideas (insisto, sexa quen sexa).

Por eso é moi importante reivindicar a realización deste tipo de debates.

¿Que pensades o resto?

O copyleft explicado aos nenos

2:00 pm

"Copyleft" (un denso xogo de palabras intraducible) é unha filosofía que se traduce en diversos tipos de licenzas comerciais, a primeira das cales foi a GPL (GNU Public License) do software libre, nacida para tutelar este último e impedir que ninguén (por exemplo Microsoft) se apropie e privatice os resultados do traballo de comunidades libres de usuarios e programadores. Para quen non o saiba, o software libre caracterízase por ter o "código aberto", o que o fai potencialmente controlable, modificable, mellorable e copiable polos usuarios.

Se o software libre fose simplemente de dominio público, antes ou despois acabaría por caer baixo o control dos voitres da industria. A solución foi reverter o copyright como se dun calcetín se tratase, facendo que pasase de ser un obstáculo á libre reproducción a ser a garantía suprema desta última. En palabras simples, se eu coloco o copyright sobre a miña obra, eu son o seu propietario, e este feito outórgame poderes abondo para dicir que coa miña obra ti podes facer o que che pete. Podes copiala, difundila, modificala etc. O que non se te permite facer é prohibir que outro faga o mesmo, é dicir, non podes apropiarte dela e impedir a súa libre circulación: non podes colocar copyright sobre ela, porque xa hai un posto e me pertence, e ademáis se o fas, búscaste a ruina e vas ter rifa conmigo.

En resume, un cidadán normal, que non ten cartos para mercar un libro de Wu Ming, ou que non quere compralo encadernado, pode tranquilamente fotocopialo, escanealo usando OCR ou -solución moito máis cómoda- descargarlo gratis do noso sitio web: " target="_blank">Wu Ming Foundation

Esta reproducción non ten ánimo de lucro, e polo tanto está perfectamente autorizada por nós. Iso si, se un editor extranxeiro quere facelo traducir e comercializalo no seu país, ou se un produtor cinematográfico quere trasladalo á gran pantalla, iso é unha reproducción con ánimo de lucro, e polo tanto estes señores terán que se pór en contacto connosco e pagarnos unha cantidade, porque é xusto que nos "lucremos" nós tamén, xa que fomos nós quen o escribimos.

Volvendo á pregunta inicial: ¿non estamos perdendo cartos?

A resposta é simplemente non. Cada vez máis experiencias editoriais demostran que a lóxica "copia pirata = copia non vendida" non ten nada de lóxica. Se non fose así, non se comprendería o feito de que a nosa novela Q, descargable gratuitamente dende hai tres anos, teña chegado á duodécima edición e teña superado as duascentas mil copias vendidas.

En realidade, no ámbito editorial, canto máis circula unha obra, máis vende. Outros exemplos disto veñen incluso dun país obsesionado coa propiedade intelectual como son os EEUU, e foron descritos con cristalina precisión polo meu colega Wu Ming 2 nun artigo que pode lerse aquí: " target="_blank">copyright1

Incluso sen incomodar ao Massachussetts Institute of Technology, chega con explicar o que está pasando cos nosos libros. Un usuario X conéctase ao noso sitio e descarga, digamos, 54. Se o fai dende o traballo ou a universidade e o imprime alí, non gasta un peso. X leo, e mólalle. Mólalle de tal xeito que decide regalalo, e por suposto non pode presentarse na festa de cumpreanos cun tocho de folios A4. Polo tanto, encamiñase á libraría e mércao. Unha copia "pirateada" = una copia vendida. Hai quen descargou o noso libro e, despois de o ler, regalouno seis o sete veces. Unha copia "pirateada" = varias copias vendidas. Incluso aqueles que non teñen cartos para regalos comentan a outros que eles leron o libro e que lles mola, co que máis tarde ou máis cedo, alguén o mercará ou seguirá o proceso anteriormente descrito (descarga-lectura-compra-regalo). Se hai alguén a quen o libro non lle gusta, polo menos non terá gastado nin un céntimo.

Deste modo, como acontece co software libre e co Open Source, reconcíliase a esixencia dunha xusta recompensa polo traballo realizado por un autor (ou máis precisamente por un traballador do saber) coa salvagarda da reproducibilidade da obra (é dicir, do seu uso social). Exáltase o dereito de autor reprimindo o copyright, na cara dos que cren que son a mesma cousa.

Se a meirande parte das editoriais aínda non se apercibiron desta realidade e son conservadores en materia de copyright, é por cuestións máis ideolóxicas que mercantiles, aínda que cremos que non tardarán en abrir os ollos. O mercado editorial non está en risco de extinción como a industria discográfica: son distintas as lóxicas, son distintos os soportes, son distintos os circuitos, a forma de consumo tamén é diferente, e, sobre todo, o mercado editorial non perdeu aínda a cabeza, non ten reaccionado con rusgas en masa, denuncias e procesos á gran revolución tecnolóxica que "democratiza" o acceso aos medios de reproducción. Hai uns cantos anos, unha gravadora de CDs estaba dispoñible únicamente para un estudo de gravación, mentres hoxe a temos na casa, no noso ordenador persoal. Por non falar do peer-to-peer, etc. Isto é un cambio irreversible, fronte ao cal toda a lexislación sobre propiedade intelectual convértese en obsoleta, fica en estado de putrefacción.

Cando se inventou o copyright, hai tres séculos, non existía ningunha posibilidade de "copia privada" ou de "reproducción sen ánimo de lucro", xa que só un editor tiña acceso á maquinaria tipográfica. Os demáis estaban obrigados a renunciar ao libro se non podían mercalo. O copyright non era percibido como anti-social, era a arma dun empresario contra outro, non dun empresario contra o público. Hoxe a situación vén de mudar drásticamente, o público xa non está obrigado a comprar, ten acceso á maquinaria (computadores, fotocopiadoras, … ) e o copyright é unha arma que dispara contra a multitude.

Queda moita cousa por dicir, e debemos volver ao básico: partimos do recoñecemento da xénese social do saber. Ninguén ten ideas que non fosen directa ou indirectamente influenciadas polas relacións sociais que manten nas comunidades das que forma parte, e se a xénese é social, o uso debe permanecer social pola volta. Pero isto é outra longa historia. Espero terme explicado ben.

Wu Ming 1
traducción ao galego de Carlos

Para más información: giap@wumingfoundation.com
" target="_blank">Wu Ming Foundation

Reflexións varias

April 27, 2005 9:45 am

Nas novas reflexións intergalaicas e supragalácticas, chámame a atención a chamada á conciencia do rancio mundo conservador (destacar que dentro deste mundo se atopa o noso alcalde Sir Paco). Non queren casar a persoas do mesmo sexo. Está claro que esta xente apela á conciencia cando esto supón negar, impedir, marxinar, … En cambio non apelan a esa conciencia para non participar das torturas e asasinatos en comisarías e cárceres estatais, ou para non participar da construcción e venda de armas a países pobres en conflictos interminables, ou para non pechar as fronteiras a xente desesperada que desexaría vivir tranquilamente no seu país pero o colonialismo e o capitalismo salvaxe se encargaro de facelo imposible, ou …

Por outro lado avalan con esta apelación á conciencia a decisión de moitos, e que espero que cada vez haxa máis, de apelar á conciencia para non participar no presuposto militar coa súa deducción do IRPF, adicando eses cartos a unha organización sen ánimo de lucro escollida polo declarante. Creo que Sergio_d_xira escribirá un artigo sobre isto próximamente.

Nova sección

9:25 am

Abrimos unha nova sección: Denuncias. Xurde pola necesidade de dar a coñecer feitos que non deben quedar silenciados pola información dos grandes medios. Aquí temos o xeito de dalos a coñecer.

Manifesto “non os queremos” contra o desfile militar na Coruña.

April 26, 2005 2:23 pm

Diversas organizaçons políticas e sociais, entre as que se atopa BRIGA, venhem de apresentar o manifesto unitário NOM OS QUEREMOS contra o desfile que as forças de ocupaçom espanholas tenhem previsto realizar o próximo 28 de Maio na Corunha.

Além do manifesto estas entidades tenhem previsto a realizaçom dumha importante campanha de agitaçom e a convocatória dumha mobilizaçom o própria dia 28 na Corunha.

A seguir reproducimos integramente o manifesto unitário,

NOM OS QUEREMOS

No próximo dia 28 de Maio, o exército espanhol vai desfilar com a sua parafernália militarista polas ruas da Corunha. O Governo municipal do PSOE -o mesmo que abriu as portas ao Governo de Aznar e foi o seu principal apoio ao longo da crise do Prestige-, a Junta do Chapapote e todas as forças vivas saudam o glorioso exército espanhol na Galiza.

O desfile é parte da ofensiva do Governo do PSOE para fazer visível e normal o que nom é mais do que umha quimera: a unidade de Espanha. À sua frente, estám hoje o presidente da Cámara da Corunha mais o seu amigo, o ministro da Defesa Jose Bono. Desta vez, decidírom que o "desfile da vitória" se figesse numha cidade de umha das naçons oprimidas polo Estado espanhol: Galiza.

Esta naçom, historicamente assovalhada polas forças dominantes do Estado, está a sofrer umha nova vaga de reconversom que implica o despedimento de milhares de trabalhadores, como é o caso de Izar. O desemprego e a precariedade atingem percentagens superiores à média estatal e condenam milhares de moç@s e mulheres à emigraçom. Numha naçom que recentemente sofreu um dos maiores atentados sociais e ecológicos da história europeia e mundial foi que decidírom que o "glorioso" exército espanhol faga a sua demonstraçom neste ano.

O mesmo exercito que, quando o povo galego se encontrava na rua e no mar a luitar contra o Chapapote político e ecológico, véu, com a escusa da "ajuda aos danificad@s", para avalizar o governo espanhol e o próprio Estado, verdadeiros responsáveis polo atentado. Como nom lembrarmos o seu patético e vergonhoso comportamento naquelas jornadas, que ficou para sempre gravado na nossa memória colectiva?. Como nom havemos de rejeitar com toda a rotundidade a teimosa e burda patranha de ocultar essa infámia que mesmo se apresenta como ajuda benéfica e humanitária?

Lembremos também como o "glorioso" exército espanhol tem no golpe de Estado de 1936, na posterior guerra civil e na longa noite de pedra da ditadura fascista o seu mais importante sinal de identidade; umha referencia inseparável dos longos anos de esmagamento de direitos e aspiraçons dos trabalhadores e das naçons e da repressom das libertades democráticas. A demonstraçom do 28 M é herdeira directa dos desfiles que lembravam à populaçom a "vitória" do fascismo.

Este mesmo exército participou na intervençom imperialista com os EUA e Gram Bretanha no Iraque até que a mobilizaçom popular impujo a sua retirada. É o exército que hoje, com a escusa da "ajuda humanitária", contiua no Afeganistám, fazendo parte de ocupaçom deste país, e no Haiti é parte das tropas que garantem o golpe promocionado polos EUA e França contra o presidente Aristide.

O "glorioso" exército espanhol é, com o rei, a garantia constitucional da unidade de Espanha à força, umha garantia baseada na ameaça constante contra os povos e naçons que aspiram a exercer em liberdade o seu direito a se autodeterminarem. Para que se quer um exercito -quer dizer, as suas armas- se a tal unidade é "livre", como assegura a propaganda do nacionalismo espanhol?

Também a aclamada Constituiçom Europea outorga novas tarefas ao exército espanhol. Converte-o em parte do conglomerado de exércitos imperialistas europeus que, em nome da "ajuda humanitária", da "defesa da democracia" ou da "guerra contra o terrorismo", podem intervir em qualquer lugar para prevenirem situaçons de conflituosidade social ou actuarem policial e militarmente contra os povos dispostos a exercer o seu direito de livre determinaçom. O exército espanhol fai parte da força policial e militar europeia preparada para gerir o estado de excepçom permanente a que se nos tenta submeter.

Nisso é que consiste a sua modernizaçom. Porque o principal inimigo somos nós. Este é o exército que vai desfilar. E para que seja útil aos seus cometidos, tem de estar bem oleado. Por isso, aos gastos militares nom é aplicado o défice zero. Enquanto se reduzem os quadros de pessoal na Segurança Social e no ensino, se privatiza o transporte ferroviário e todos os bens públicos, se congelam os salários, com conseqüências fatais para os direitos e conquistas de trabalhadores e trabalhadoras, as campanhas para recrutar novos soldados nom cessam e os orçamentos para gastos militares nom deixam de aumentar: som os únicos que se incrementam nos últimos orçamentos do Estado, ocultos atrás de termos tam assépticos como a Investigaçom e o Desenvolvimento (o I+D). A maioria dos gastos de I+D dos orçamentos dedica-se à investigaçom militar. E essa nom é investigaçom para a paz nem para o desenvolvimento.

O Povo Trabalhador Galego, nomeadamente a sua juventude, por meio da luita antimilitarista, foi determinante na aboliçom do Serviço Militar Obrigatório (SMO) em 2001 e no questionamento e desprestígio social do militarismo espanhol, que é mesmo incapaz de recrutar ano após ano o número de soldados imprescindível para alimentar a sua letal maquinaria.

O exército, enfim, é a coluna vertebral desta política: tanto simbólica, com a sua parafernália e as suas bandeiras, como real, com as armas que imponhem à força um quadro jurídico-político e um sistema económico e social antagónicos com os interesses da maioria social.

Máis enerxía eólica. Eihhhhhh Carballeira

12:41 pm

Las eólicas entran en campaña para conseguir 2.500 megavatios

La «subasta» puede atraer a Galicia nuevas fábricas de aerogeneradores y componentes. Las eléctricas ofertan a la Xunta más de 3.000 millones de euros en inversiones a cambio de nuevos molinos.

(Manuel V. Sola | vigo) Las compañías eléctricas que explotan parques eólicos en Galicia han entrado en una dura campaña para ser los elegidos por la Xunta para la concesión de 2.500 megavatios (Mw) de nueva potencia. Cada megavatio tiene un valor de mercado de entre 1 y 1,5 millones de euros, pero los gobiernos autonómicos suelen concederlos gratis, a cambio de inversiones en su territorio.

La subasta ha comenzado aún antes de que se apruebe la ampliación de potencia. Los siete principales operadores gallegos han tomado posiciones: sus ofertas suman más de 3.000 millones de euros en inversiones en Galicia, la creación de 2.500 puestos de trabajo y la instalación de plantas de aerogeneradores, carcasas y aspas en Galicia. El problema es que la demanda de potencia duplica la máxima oferta que pueda realizar la Xunta.

El precio del viento gallego

Galicia fue una de las autonomías pioneras en exigir inversiones a cambio de la explotación eléctrica del viento. Sin embargo, los denominados planes sectoriales eólicos no se cumplieron. Tras adjudicar casi 4.500 megavatios eólicos, de los que se han instalado casi 2.000, en Galicia apenas hay industria de componentes eólicos: menos de 550 puestos de trabajo directos para un sector que factura unos 600 millones de euros anuales.

Las únicas plantas eólicas con más de 50 empleados son las fábricas de producción de aspas en As Somozas (Ferrolterra), propiedad de Gamesa, la planta de la danesa Vestas en Viveiro y un contrato en firme de Navantia Ferrol con Bonus para fabricar aerogeneradores para Eurovento. La Xunta quiere aprovechar esta nueva oportunidad para que la adjudicación de nuevos megavatios genere empleo I+D e industria eólica estable en Galicia. Sólo un 10% de la energía eólica está en manos de firmas gallegas

(m. v. s. | vigo) Galicia tiene en la actualidad una capacidad de 1.914 megavatios de potencia. Sólo un 10% fueron concedidos por la Xunta a firmas de capital gallego.

El techo actualmente aprobado es de 4.000 megavatios en el 2010, aunque ya se han concedido casi 4.500 megavatios.

Pero el Gobierno central ha anunciado la próxima ampliación de la potencia eólica en España de 13.000 a 20.000-23.000 megavatios. La Xunta prevé que, si es así, aumentará la potencia nominal en Galicia de 4.000 a 6.000-6.500 megavatios.

La Xunta también ha anunciado que quiere menos jugadores en el sector y más inversión en Galicia. Las que siguen son las principales ofertas realizadas por las empresas eléctricas para conseguir más concesiones eólicas.

Enerfin-Caixanova

La alemana Enercon construiría en Galicia una fábrica de aerogeneradores con 500 empleados. Es la oferta más llamativa del grupo Enerfin-Caixanova, mayoritariamente participado por la empresa española Elecnor. Su inversión sería de 625 millones de euros. A cambio, pide 600 megavatios.

Norvento-Caixa Galicia

El grupo gallego oferta una inversión de 150 millones de euros y el tratarse de uno de los pocos operadores de capital 100% de Galicia. A cambio pide 200 megavatios.

Endesa

Su oferta es una inversión de 850 millones de euros. Pide a cambio unos 800 megavatios.

Eurovento

El grupo vasco-madrileño Cesa y el japonés Terranova Energy ofertan una inversión de 500 millones de euros y el encargo de 150 aerogeneradores en Navantia a cambio de 500 megavatios eólicos.

Iberdrola-Gamesa

Los vascos Iberdrola y Gamesa ofertan más de 1.000 millones de euros en inversiones a cambio de 1.200 megavatios eólicos.

Programación 15/04-15/05 do espazo alternativo da Deriva

10:11 am

CHARLAS

“Palestina e as posibilidades de participación social”
Nerea Varela, activista e traballadora voluntária en Palestina, falará, con apoio de material audiovisual, sobre a situación nese territorio de conflito, e sobre as posibilidades de participación social na consecución dunha paz xusta e na mellora da calidade de vida da cidadanía palestina.

Lugar: E.A. Da Deriva (rúa Galera, 47,1º B, A Coruña)
Data: Xoves 21 abril, 20’30 h.

“O populismo punitive: contrarreformas penais no estado español 1995-2005”
Iñaki Rivera, director do Observatori do sistema penal (Barcelona), e da revista “Panóptico”, e máximo especialista ibérico en cuestións penitenciárias, fará un repaso aos chanzos que marcan a evolución cara a un estado penal e a unha sociedeade de control, como apresentación dalgunhas das súas últimas publicacións.

Lugar: Centro Social A Treu (Rúa San Xosé, A Coruña)
Data: Xoves 28 abril, 20’30 h.
Co-organiza: Libraría Alternativa Rizoma

HACKLABA

Construcción dun espácio de actuación e aprendizaxe baseado no software libre a nunha socialización dos coñecementos informáticos. De momento, dous ordenadores RedHat Linux e un Windows XP (que agardemos a que desapareza en breves).

Conexión a internet en banda ancha.
Reunións: Tódolos sábados de 12’00 a 14’00 h. (como mínimo)

VÍDEO- FÓRUM

Mércores 4 maio, 21’00 h.

"Código: Linux"
Documentário de Hannu Puttonen (Francia, 2002, 52 m)

Poesía dixital, “Código: Linux” explora un universo a priori hermético, onde a ciencia se confunde coa arte. Certas intervenións invitan a pensar e programación informática como unha nova forma de expresión artística.

Mércores 11 maio, 21’00 h.

“Zapatistas: Crónica de una rebelión”Documentário de Víctor María e Mario Viveros (México, 2003, 120 m.)

“Neste vídeo documentário apresenta-se unha crónica de 10 anos do movimento zapatista. Ao longo do documentário aparecen imaxes inéditas da resistencia, sobre todo das mulleres dos municipios autónomos, contra o exército mexicano, para finalizar coa festa de celebración da creación dos Caracoles e das Juntas de Buen Gobierno en agosto de 2003” (La Jornada)

¿Por qué compramos CDs?

April 25, 2005 6:18 pm

A principios de los ochenta, las ventas de vinilos, cassettes, platos giradiscos y reproductores de cassettes eran "planas". Esto quiere decir que las ventas eran estables, sin subidas ni bajadas. Para los fabricantes de todo este hardware y software, eso no era suficientemente bueno. Necesitaban un nuevo ángulo. Una nueva forma de vender música y el material para reproducirla.

Afortunadamente, alguien en la Phillips Corporation (dueños de PolyGram Music y Island Records y uno de los mayores contratistas de defensa) tuvo la brillante idea de que sería bueno para sus accionistas e inversores si pudieran conseguir que el público consumidor de música se interesara de nuevo en comprar música, mediante la introducción de un nuevo formato y una nueva máquina en la que reproducirlo (o sea: ¿cómo puedes convencer a esos "baby boomers" que están entrando en años para que compren otra copia más de DEJA VU de Crosby, Stills, Nash and Young cuando ya tienen una?).

Y así nació EL COMPACT DISC en toda su resplandeciente, alumínica, plástica y digital gloria. Su tiempo máximo de reproducción, unos 75 minutos, fue elegido porque el presidente de la compañía quería algo que pudiera reproducir su pieza musical favorita, la 9ª sinfonía de Beethoven, de principio a fin sin pausas.

Bien, pues los discos compactos no tuvieron tanto éxito como habían esperado. Para empezar, su precio era demasiado alto. La culpa de esto la tenía el hecho de que se fabricaban principalmente en Japón y tenían un alto porcentaje de defectos, teniendo que desechar aproximadamente uno de cada tres discos antes de salir de la fábrica.

En un principio, el aspecto económico llevó a la industria a tomar una decisión de consenso para continuar pagando a los artistas un royalty basado en el precio de venta del vinilo en lugar del precio más alto de los discos compactos. De todas formas, nadie estaba comprando los reproductores de CD porque eran jorobadamente caros.

Pero entonces, en la primavera de 1989, algo maravilloso para la industria musical sucedió. ¡Todo cambió! ¡Casi de la noche a la mañana, los CDs estaban en todas partes! De repente eran un enorme éxito, y de repente era casi imposible conseguir cualquier cosa en vinilo… Este cambio debe de haber ocurrido porque era lo que el consumidor quería… ¿verdad? Vivimos en una economía dirigida por el mercado, y el mercado estaba demandando más discos compactos, ¿verdad? Mentira.

Lo que realmente pasó fue esto: entre las tiendas de discos y los siete distribuidores principales siempre había existido una política de devoluciones flexible (las tiendas podían "comprar" algo a un distribuidor, y si no se vendía, podían devolverlo). Esto permitía a las tiendas arriesgarse un poco más con nuevos lanzamientos o cosas que no conocían bien, porque si no se vendía, siempre podían devolverlo. Bien, en primavera de 1989 los siete distribuidores principales anunciaron que ya no aceptarían "devoluciones" en vinilo, y también empezaron a descatalogar las versiones en vinilo de gran parte de su fondo de catálogo. Estas acciones literalmente obligaron a las tiendas de discos a dejar de vender vinilos. No podían permitirse el riesgo económico de pedir los lanzamientos en vinilo, porque si no se vendían tendrían que quedarse con ellos. Muy rápidamente casi todas las tiendas de discos tuvieron que convertirse al CD. El efecto neto de esto fue que el consumidor ya no tenía elección, porque la elección ya había sido hecha por nosotros. Nos estaban metiendo a la fuerza discos compactos a alto precio, lo supiéramos o no, nos gustase o no. Y como dijimos antes, las compañías discográficas estaban pagando a los artistas un porcentaje de royalties en las ventas de CDs basado en el precio de lista de los vinilos ($8.98 o $9.98), o habían conseguido el mismo resultado usando trucos contractuales como las "deducciones por empaquetado".

Una vez los CDs se impusieron y las discográficas multinacionales construyeron sus plantas de prensaje domésticas, el porcentaje de discos defectuosos bajó hasta casi cero, y el coste de fabricación descendió dramáticamente. Uno podría esperar que el precio de los CDs también bajase y los beneficios fueran repartidos uniforme y justamente entre los músicos que estaban haciendo toda la música. Por supuesto, esto nunca ocurrió. Los precios de los CDs han continuado subiendo a un increíble precio de lista de $16.98 (pronto $17.98) mientras los costes de fabricación han bajado a menos de lo que cuesta fabricar un vinilo de $9.98. Un CD, con su cajita de plástico, libreto impreso, etc., le cuesta a una discográfica multinacional unos 80 centavos (o menos) y a una independiente entre $1.50 y $2.50. Lo que quieres decir que los CDs deberían costar menos ahora que sus precios originales hace más de una década, pero no más.

Pero la industria musical consiguió que los consumidores se acostumbraran a la idea de pagar más, y las discográficas se acostumbraron a la idea de tener un margen más alto, y hasta el día de hoy las discográficas continúan pagando a casi todos los artistas un porcentaje de royalties como si estuvieran vendiendo CDs a precio de vinilo. Esos 4 o 5 o 6 dólares extra van directamente a los bolsillos de las compañías discográficas. No llegan a los músicos. Y por supuesto, todos tuvimos que salir a comprar un reproductor de CDs (que misteriosamente había bajado a un precio más razonable) si queríamos escuchar la música que se publicaba en este "popular" nuevo formato.

Así que, al final, no es ningún milagro que a la industria fonográfica y los fabricantes de equipos de alta fidelidad les encantase el disco compacto. De hecho el siguiente año (cuando nuestra economía estaba en recesión) ¡la industria musical tuvo su año de mayores beneficios!

Si algo de esto te molesta tanto como a nosotros, te estarás preguntando por qué nunca has oido nada del tema, o por qué no se inició algún procedimiento anti-monopolio contra las discográficas o las distribuidoras. La respuesta es muy sencilla. La mayor parte de los informes acerca del funcionamiento interno del negocio musical sale de la prensa musical, y la prensa musical depende absolutamente de la inversión publicitaria y la buena voluntad del negocio acerca del cual escriben. Así que, para no "volcar el barco" o enfadar a los tipos que, prácticamente, financian sus negocios editoriales, esta historia nunca fue (y seguirá sin ser) publicada. Y con la creciente "popularidad" del DVD, la industria musical parece dispuesta a repetir los mismos trucos de nuevo.

Negativland P.O. Box 7218 Olympia, WA 98507 fax 510 420 0469 Web site and e-mail - NegativWorldWideWebland

Traducción de Jorge Otero Stormy Mondays

A propósito del copyright: El derecho a leer

April 23, 2005 8:58 pm

Para Dan Halbert, el camino hacia Tycho comenzó en la universidad, cuando Lissa Lenz le pidió prestado su ordenador. El suyo se había estropeado y a menos que pudiese usar otro suspendería el proyecto de fin de trimestre. Ella no se habría atrevido a pedírselo a nadie, excepto a Dan.

Esto puso a Dan en un dilema. Tenía que ayudarla, pero si le prestaba su ordenador ella podría leer sus libros. Dejando a un lado el peligro de acabar en la cárcel durante muchos años por permitir a otra persona leer sus libros, al principio la simple idea le sorprendió. Como todo el mundo, había aprendido desde los años de colegio que compartir libros era malo, algo que sólo un pirata haría.

Además, era muy improbable que la SPA -Software Protection Authority-, lo descubriese. En sus clases de programación, había aprendido que el libro tenía un control de copyright que informaba directamente a la oficina central de licencias de cuándo y dónde se estaba leyendo, y quién leía -utilizaban esta información para descubrir a los piratas de la lectura, pero también para vender perfiles personales a otros comercios-. La próxima vez que su ordenador se conectase a la red, la oficina central de licencias lo descubriría todo. Él, como propietario del ordenador, recibiría el castigo más duro por no tomar las medidas necesarias para evitar el delito.

Por supuesto, podría ser que Lissa no quisiera leer sus libros. Probablemente lo único que necesitaba del ordenador era redactar su proyecto. Pero Dan sabía que ella provenía de una familia de clase media, que a duras penas se podía permitir pagar la matrícula y no digamos las tasas de lectura. Leer sus libros podía ser la única forma por la que podría terminar la carrera. Comprendía la situación; él mismo había pedido un préstamo para pagar por los artículos de investigación que leía -el 10% de ese dinero iba a parar a sus autores y como Dan pretendía hacer carrera en la universidad, esperaba que sus artículos de investigación, en caso de ser citados frecuentemente, le darían suficientes beneficios como para pagar el crédito.

Con el paso del tiempo, Dan descubrió que hubo una época en que todo el mundo podía acudir a una biblioteca y leer artículos, incluso libros, sin tener que pagar. Había investigadores independientes que podían leer miles de páginas sin necesidad de recurrir a becas de biblioteca. Pero desde los años noventa del siglo anterior, las editoriales, tanto comerciales como no comerciales, habían empezado a cobrar por el acceso a los artículos. En 2047, las bibliotecas con acceso público a literatura académica eran sólo un vago recuerdo.

Había formas de saltarse los controles de la SPAy de la oficina central de licencias. Pero también eran ilegales. Dan conoció a un compañero de clase, Frank Martucci, que consiguió una herramienta ilegal de depuración y la usaba para saltarse el control de copyright de los libros. Pero se lo contó a demasiados amigos, y uno de ellos le denunció a la SPA a cambio de una recompensa -era fácil tentar a los estudiantes endeudados para traicionar a sus amigos-. En 2047, Frank estaba en la cárcel, pero no por piratería, sino por tener un depurador.

Dan averiguó más tarde que hubo un tiempo en que cualquiera podía tener un depurador. Había incluso depuradores gratuitos en CD o disponibles libremente en la red. Pero los usuarios normales 101 empezaron a usarlos para saltarse los controles de copyright y por fin un juez dictaminó que ése se había convertido en su principal uso práctico. Eso significaba que los depuradores eran ilegales y los programadores que los crearon fueron a parar a la cárcel.

Obviamente, los programadores aún necesitan depuradores, pero en 2047 sólo había copias numeradas de los depuradores comerciales y sólo estaban disponibles para los programadores oficialmente autorizados. El depurador que Dan había utilizado en sus clases de programación estaba detrás de un cortafuegos para que sólo pudiese utilizarse en los ejercicios de clase.

También se podía saltar el control de copyright instalando el kernel de un sistema modificado. Dan descubrió que, hacia el cambio de siglo, hubo kernels libres, incluso sistemas operativos completos. Pero ahora no sólo eran ilegales, como los depuradores. No se podía instalar sin saber la clave de superusuario del ordenador y ni el FBI ni el servicio técnico de Microsoft la revelarían.

Dan llegó a la conclusión de que simplemente no podía dejarle a Lissa su ordenador. Pero no podía negarse a ayudarla, porque estaba enamorado de ella. Cada oportunidad de hablar con ella era algo maravilloso. Y el hecho de que le hubiese pedido ayuda a él podía significar que ella sentía lo mismo.

Dan resolvió el dilema haciendo algo incluso más increible, le dejó su ordenador y le dio su clave. De esta forma, si Lissa leía sus libros, la oficina central de licencias pensaría que era él quien estaba leyendo. Seguía siendo un delito, pero la SPA no lo detectaría automáticamente. Sólo podrían descubrirlo si Lissa le denunciaba.

Si la universidad descubriese que le había dado su clave a Lissa, significaría la expulsión de ambos, independientemente del uso que hubiera hecho ella de su clave. La política de la universidad era que cualquier interferencia con sus métodos de control sobre el uso de los ordenadores era motivo de acción disciplinaria. No importaba el daño, el delito era el hecho de dificultar el control. Se daba por supuesto que esto significaba que se estaba haciendo algo prohibido, no necesitaban saber qué.

En realidad, los estudiantes no eran expulsados, no directamente. En lugar de eso, se les prohibía el acceso a los ordenadores de la universidad, lo que equivalía a suspender sus asignaturas.

Dan supo más tarde que ese tipo de políticas en la universidad comenzó durante la década de 1980, cuando los estudiantes empezaron a usar los ordenadores en masa. Antes, las universidades tenían una actitud diferente: sólo se penalizaban las actividades peligrosas, no las meramente sospechosas.

Lissa no denunció a Dan a la SPA. Su decisión de ayudarla llevó a que se casaran y también a que cuestionaran lo que les habían enseñado cuando eran niños sobre la piratería. Empezaron a leer sobre la historia del copyright, sobre la Unión Soviética y sus restricciones sobre las copias, e incluso sobre la Constitución original de los Estados Unidos. Se mudaron a Luna City, donde se encontraron con otros que intentaban librarse del largo brazo de la SPA. Cuando el Levantamiento de Tycho se produjo en 2062, el derecho universal a leer se convirtió en uno de sus objetivos fundamentales.

Cuando la realidad supera la fantasía…

En EEUU, la Digital Millenium Copyright Act (DMCA) de 1998 estableció la base legal para restringir la lectura y el préstamo de libros informatizados -así como de otras clases de datos. La Unión Europea impuso restricciones similares con su directiva sobre copyright de 2001.

En 2001 el Senador Hollings, financiado por la Disney, propuso un proyecto de ley llamado SSSCA-ahora rebautizado como la CBDTPA- que podría requerir que todos los nuevos computadores tuviesen aplicaciones obligatorias de restricción de copia que el usuario no podría puentear.

En 2001 los Estados Unidos, empezaron a utilizar la llamada Área de Libre Comercio de las Américas (ALCA) para imponer las mismas normas en todos los países del hemisferio occidental. El ALCA es uno de los denominados tratados de «libre comercio», que otorgar mayor poder a las empresas sobre los gobiernos democráticos; imponiendo leyes como la DMCA.

La SPA que en realidad corresponde a la Software Publisher’s Association, ha sido reemplazada en su papel por la BSA o Business Software Aliance. La BSA no es un cuerpo de policía oficial. Actúa como tal extraoficialmente. Cuando este artículo fue escrito, la SPA amenazaba a los pequeños proveedores de Internet para que le permitiesen controlar a todos sus usuarios. Muchos ISP cedieron ante las amenazas, ya que no podían permitirse recurrir a la vía judicial. Al menos un ISP, Community ConneXión, en Oakland (California), se negó a ceder a las presiones y ha sido demandado. Las políticas universitarias de seguridad descritas arriba no son imaginarias.

Richard Stallman
Creador del concepto de software libre

El negocio con las enfermedades de la industria farmacéutica

8:48 pm

El Cártel

Los cargos presentados en esta denuncia (en junio de 2003) están relacionados con dos tipos fundamentales de delitos:

- Genocidio y otros crímenes contra la humanidad perpetrados en relación con el negocio con las enfermedades de la industria farmacéutica.

- Crímenes de guerra y agresión, así como otros crímenes contra la humanidad cometidos en relación con la reciente guerra de Irak y la escalada internacional hacia una guerra mundial. Estos dos tipos de delitos están directamente relacionados y conectados por un factor: se cometen en nombre e interés de los mismos grupos empresariales de inversión y de sus patrocinadores políticos. Con el fin de establecer las pruebas y mostrar los motivos comunes de los acusados, se hace necesario un breve repaso histórico.

A lo largo del siglo XX, la industria farmacéutica se desarrolló y organizó con el objetivo de controlar los sistemas sanitarios de todo el mundo mediante la sustitución sistemática de terapias naturales no patentables por sustancias sintéticas patentables y, por tanto, lucrativas. Esta industria no evolucionó de forma natural. Al contrario, fue una decisión adoptada por un puñado de empresarios adinerados y sin escrúpulos que querían hacer una inversión. Ellos identificaron deliberadamente el cuerpo humano como su ámbito de mercado con el objetivo de generar más riquezas.

La fuerza motriz de esta industria de inversión fue el Grupo Rockefeller. Éste controlaba ya más del 90% de la industria petroquímica en los Estados Unidos en el cambio de siglo del XIX al XX, y estaba buscando nuevas oportunidades de inversión a escala internacional. Otro grupo de inversión activo en este sector se formó en torno al grupo financiero Rothschild.

El Cartel y la IIGuerra Mundial

Después de la Standard Oil de Rockefeller (hoy Exxon), el segundo conglomerado de empresas farmacéuticas y petroquímicas más grande del mundo durante la primera mitad del siglo XX, fue del grupo IG Farben con sede en Alemania. Este conglomerado de empresas fue el factor principal que explica la subida de Hitler al poder y su invasión conjunta de Europa y del mundo. De hecho, la Segunda Guerra Mundial fue una guerra de agresión preparada, comenzada y dirigida desde los consejos de planificación de IG Farben. Ésta fue la empresa matriz de IG Auschwitz, la planta industrial más grande de este cartel de la industria química fuera de Alemania.

Gran parte de la riqueza de este cartel se acumuló con la sangre y el sufrimiento de los esclavos que trabajaban en sus fábricas, incluidos los del campo de concentración de Auschwitz. IG Farben apoyó y utilizó sin ningún escrúpulo a los gobernantes políticos alemanes con sus poderosas armas, con el fin de conseguir el dominio económico sobre toda Europa y el resto del mundo.

IG Farben fue la accionista principal de la Standard Oil de Rockefeller, y viceversa. En aquel momento, la victoria de las Fuerzas Aliadas sobre la Alemania Nazi acabó con los planes de IG Farben de convertirse en el conglomerado farmacéutico y petroquímico más importante del mundo. Al mismo tiempo, Standard Oil y las otras empresas farmacéuticas y petroquímicas del consorcio de Rockefeller se convirtieron en el grupo financiero dominante de esta industria, y desde entonces han mantenido esta posición de liderazgo.

En el Consejo de Crímenes de Guerra de Nuremberg de 1947 contra los directores del cartel IG Farben, algunos de ellos fueron declarados culpables y condenados por cometer crímenes contra la humanidad, como masacres, pillaje y otros delitos. El Consejo de Crímenes de Guerra de Nuremberg también desmanteló el cartel IG Farben, que se disolvió en las empresas Hoechst, Bayer y BASF. Hoy en día, cada una de estas sociedades es más grande que su antigua sociedad matriz IG Farben en aquel momento.

Actualmente, los Estados Unidos de América y Gran Bretaña son las dos naciones líderes del mundo en exportación de productos farmacéuticos. De hecho, dos de los tres fármacos comerciados actualmente a escala mundial proceden de empresas de estos dos países.

Bases de la industria farmacéutica

Los acusados son responsables de la muerte de cientos de millones de personas, y aún siguen muriendo muchos de enfermedades cardiovasculares, cáncer y otras patologías, que podrían haberse prevenido y eliminado en buena medida hace mucho tiempo. Esta muerte prematura de millones de personas no es el resultado de una coincidencia ni una negligencia. Se ha organizado deliberada y sistemáticamente en beneficio de la industria farmacéutica y de sus inversores, con el único propósito de ampliar un mercado mundial de fármacos valorado en billones de dólares.

El ámbito de mercado de la industria farmacéutica es el cuerpo humano, y el rendimiento del capital invertido depende de la continuación y expansión de las enfermedades. Sus beneficios dependen de la patentabilidad de los medicamentos, lo que convierte esta industria en la más rentable del planeta Tierra.

Sin embargo, la prevención y erradicación de cualquier enfermedad reduce de manera drástica o elimina totalmente los mercados para los fármacos. Por consiguiente, las empresas farmacéuticas han estado poniendo obstáculos sistemáticamente a la prevención y erradicación de las enfermedades.

Para cometer estos delitos, las empresas farmacéuticas se sirven de un laberinto de ejecutores y cómplices en el mundo de la ciencia, la medicina, los medios de comunicación y la política. Los gobiernos de naciones enteras son manipulados o incluso dirigidos por miembros de grupos de presión y antiguos ejecutivos de la industria farmacéutica. Durante varios decenios, se ha corrompido y abusado de la legislación de naciones enteras para fomentar este "negocio con las enfermedades", valorado en miles de billones de dólares, arriesgando así la salud y las vidas de cientos de millones de pacientes y personas inocentes.

Una condición previa para el auge de la industria farmacéutica como fulgurante negocio de inversión fue la eliminación de la competencia de las terapias seguras y naturales, ya que éstas no son patentables y sus márgenes de beneficio son escasos. Además, estas terapias naturales pueden ayudar a prevenir de forma efectiva e incluso a eliminar enfermedades, debido a sus funciones esenciales en el metabolismo celular.

Como resultado de la eliminación sistemática de las terapias de salud natural y del desarrollo de los sistemas de salud pública en la mayoría de los países del mundo, la industria farmacéutica ha provocado que millones de personas, y casi todas las naciones del mundo, dependan de su negocio de inversión.

Un negocio fraudulento organizado

La industria farmacéutica ofrece "salud" a millones de pacientes, pero no distribuye los bienes. En su lugar, distribuye productos que simplemente alivian los síntomas al tiempo que mantienen la enfermedad subyacente, como condición previa para el futuro de su negocio. Para disimular este fraude, las empresas farmacéuticas gastan el doble de dinero en ocultarlo que en investigación sobre terapias futuras.

Esta estafa organizada es la razón por la que este negocio de inversión pudo continuar, durante casi un siglo, oculto tras una cortina de humo estratégicamente diseñada, que les convierte en "benefactores" de la humanidad. Las vidas de seis mil millones de personas y las economías de la mayoría de los países del mundo han sido tomadas como rehenes por los actos delictivos de esta industria.

Desenmascarando el "negocio con las enfermedades"

A lo largo de los últimos diez años, he dirigido los esfuerzos para desenmascarar el fraude organizado de esta gigantesca industria de inversión en el planeta. He desempeñado un papel decisivo al señalar que el mayor obstáculo para mejorar la salud de los seres humanos es la propia industria farmacéutica y su naturaleza como negocio de inversión motivado por la expansión de las enfermedades.

Como científico, tuve el privilegio de descubrir la verdadera causa de las enfermedades cardiovasculares y de otras patologías crónicas. Junto con mis colegas y otras personas, he desempeñado un papel fundamental en la investigación de alternativas efectivas, naturales y no patentables frente al "negocio con las enfermedades" de la industria farmacéutica. La identificación de las moléculas naturales que optimizan el metabolismo celular hace posible que la humanidad pueda prevenir y eliminar en buena parte la mayoría de las enfermedades más comunes de hoy en día, como las patologías cardiovasculares, el cáncer y muchas otras.

La guerra de agresión contra Irak

Actualmente, cuatro factores están amenazando principalmente la supervivencia de la industria farmacéutica, y por tanto, la misma base de un negocio de inversión a largo plazo valorado en miles de millones de dólares:

1. Conflictos legales insolubles, que se traducen en una avalancha de acciones populares contra muchas empresas farmacéuticas por la responsabilidad civil de sus productos.

2. Conflictos científicos insolubles, causados por los importantes adelantos en terapias naturales no patentables que erradican de forma efectiva y en buena medida las enfermedades como ámbito de mercado.

3. Conflictos éticos insolubles, que se traducen en la pérdida de credibilidad de toda la industria farmacéutica, debido al hecho de que sus desorbitadas tasas de patentes limitan el acceso a los medicamentos a la mayoría de las personas y provocan la muerte prematura de millones de ellas.

4. Conflictos empresariales insolubles: el desenmascaramiento del modelo de negocio farmacéutico como un fraude organizado. Durante varias décadas, el Farma-Cartel ha realizado todos los esfuerzos posibles para proteger su actividad mundial con medicamentos patentados y para prohibir la difusión de otras alternativas competidoras no patentables. Estos esfuerzos se han realizado a escala internacional, mediante la infiltración en el Parlamento Europeo y el abuso de la Organización Mundial de la Salud y de otros organismos de las Naciones Unidas.

Ahora que la industria de inversión de mayor envergadura del planeta está siendo desenmascarada como un negocio fraudulento organizado -perseguido por decenas de miles de demandas de responsabilidad civil- las leyes proteccionistas inmediatas e internacionales se han convertido en una medida de urgencia para ocultar estos delitos y fortalecer el control constante del "negocio de inversión en las enfermedades" sobre la salud de los seres humanos de todo el mundo. Pero estas leyes proteccionistas de gran alcance, destinadas a preservar un negocio fraudulento organizado, implicaban la restricción de los derechos civiles y otras medidas drásticas, que no podían ponerse en práctica en épocas de paz.

La aplicación de estas medidas requería la escalada de la crisis internacional, una serie de conflictos militares que causarían deliberadamente el uso de armas de destrucción masiva y el desencadenamiento de una guerra mundial. Sólo entonces se podía dar una situación psicológica mundial que permitiera el abandono de los derechos civiles, la aprobación de leyes marciales y la aplicación mundial de leyes proteccionistas, de forma que los acusados pudieran continuar su "negocio con las enfermedades" y otros delitos.

En este contexto, la industria farmacéutica se convirtió en el único gran apoyo empresarial a la elección de George Bush, con el fin de ejercer una influencia directa sobre el centro político y militar más poderoso del mundo. Con la elección de George Bush, el grupo de inversión Rockefeller conseguía el acceso directo a la Casa Blanca y el Pentágono, así como a las decisiones políticas allí adoptadas. Una influencia similar ejerció el grupo Rothschild sobre el gobierno de Tony Blair en Gran Bretaña.

De este modo, no fue ninguna sorpresa que las dos naciones líderes en la exportación de productos farmacéuticos, los Estados Unidos de América y Gran Bretaña, encabezaran la actual crisis internacional e instigaran la guerra contra Irak. La supuesta necesidad de esta guerra se explicó a los ciudadanos de Estados Unidos, de Gran Bretaña y del mundo entero con el pretexto de una lucha mundial contra el "terrorismo", la eliminación de ciertos gobiernos que se encuentran fuera de la legalidad internacional y una cruzada contra la proliferación de armas de destrucción masiva.

Así pues, los mismos grupos de interés del mundo empresarial y los mismos patrocinadores políticos, responsables de los millones de muertes provocadas por el negocio ininterrumpido con las enfermedades, también son responsables ahora de arriesgar innecesariamente las vidas de decenas de miles de personas inocentes en Irak y de jóvenes soldados de Estados Unidos, Gran Bretaña y otros países. Son responsables del comienzo y la dirección de una guerra de agresión contra Irak que no cuenta con ninguna resolución internacional. Son responsables de la esclavitud, el pillaje y otros delitos que están siendo cometidos actualmente en el Irak ocupado.

Si estos grupos de interés y sus patrocinadores políticos no son considerados responsables de estos crímenes inmediatamente, continuarán, probablemente, con su escalada de la crisis internacional, con el riesgo último de una guerra con armas de destrucción masiva. En esta situación histórica crítica, hago un llamamiento al fiscal de la Corte Penal Internacional sobre estos crímenes contra la humanidad, estos crímenes de guerra, de agresión y de genocidio, y le insto a emprender acciones inmediatas para prevenir más delitos y el desastre definitivo: una guerra mundial.

Pido a toda persona física, gobierno, empresa u organización de cualquier parte del mundo que haya sufrido estos crímenes o desee acabar con ellos que se una a esta denuncia.

Precedente histórico de esta denuncia

El Consejo de Crímenes de Guerra de Nuremberg contra los ejecutivos del cartel farmacéutico y petroquímico IG- Farben Hace más de medio siglo, se celebró el Consejo de Crímenes de Guerra de Nuremberg contra los ejecutivos del grupo empresarial IG Farben, el cartel farmacéutico y petroquímico de mayor envergadura en la Europa de entreguerras. El Consejo de Crímenes de Guerra de Nuremberg juzgó a los responsables de la Segunda Guerra Mundial y sentó precedente para el enjuiciamiento internacional por crímenes de guerra, y, en última instancia, para la Corte Penal Internacional en La Haya.

Desconocido para muchas personas hoy en día, el Consejo de Crímenes de Guerra de Nuremberg condenó no sólo a los líderes políticos y militares, sino también a los ejecutivos empresariales que llevaron a Hitler al poder. Veinticuatro ejecutivos y directores de IG Farben fueron condenados por este Consejo de Guerra. El fiscal general Telford Taylor afirmó en su discurso de apertura: "La acusación culpa a estos hombres, que tienen una responsabilidad adulta, de haber provocado a la humanidad la guerra más devastadora y catastrófica de toda su historia. Asimismo, les acusa de venta masiva, esclavitud, pillaje y asesinato. Éstas son acusaciones terribles".

Y continuaba diciendo: "Estos ejecutivos empresariales inculpados, y no los perturbados nazis, son los principales criminales de guerra. Si sus crímenes no salen la luz y no se les condena, cometerán crímenes aún mayores en el futuro, que ni siquiera Hitler habría cometido". En 1947, los cargos principales contra los directores de IG Farben fueron:

- Cargo 1: planificación y dirección de una guerra de agresión e invasión de otros países con el resultado de una destrucción sin precedentes en todo el mundo, la muerte de millones de personas y el sufrimiento prolongado de otros tantos millones.

- Cargo 2: deportación, pillaje y saqueo de bienes públicos y privados en los países ocupados, con el propósito de ejercer un control económico permanente en dichos países, así como otros crímenes graves.

- Cargo 3: reducción a esclavitud, malos tratos, régimen de terror, tortura y asesinato de millones de personas. Hoy, medio siglo después, los cargos presentados en esta denuncia son sorprendentemente similares:

- Planificación y dirección de una guerra de agresión contra Irak con el pretexto de una lucha internacional contra el terrorismo y la proliferación de armas de destrucción masiva, con el resultado de que vastas áreas del país han quedado devastadas, miles de personas han muerto y cientos de miles han resultado heridas.

- Pillaje y saqueo de bienes públicos y privados en la lucha por conseguir el poder económico y el control de regiones enteras del mundo a través de la escalada de una crisis internacional. Contra esta guerra de agresión, los acusados estaban provocando deliberadamente el empleo de armas de destrucción masiva, incluidas las armas nucleares, químicas y biológicas.

- Genocidio mediante matanza, lesiones graves a la integridad física y sometimiento de la población a condiciones de existencia que acarrean la destrucción física, así como los crímenes contra la humanidad de asesinato y otros actos inhumanos.

Tratados internacionales aplicables a esta denuncia

Junto con el Estatuto de Roma para la Corte Penal Internacional, los siguientes tratados y declaraciones internacionales son aplicables a los graves cargos imputados a los acusados en esta denuncia:

1. Carta de las Naciones Unidas

2. Declaración Universal de los Derechos Humanos del 8 de diciembre de 1948

3. Convenio de Ginebra sobre Derechos Humanos del 12 de agosto de 1949

4. Convenio para la prevención y la sanción del delito de genocidio de 12 de enero de 1951

5. Convenio sobre la imprescriptibilidad de los crímenes contra la humanidad y de los crímenes de guerra de 1968

6. Principios de cooperación internacional en la identificación, detención, extradición y castigo de los culpables de crímenes de guerra o de crímenes contra la humanidad de 1973.

Petición final

Los individuos nombrados deben ser llevados ante la Corte Penal Internacional por los argumentos válidos especificados en esta denuncia.

El Fiscal de la Corte Penal Internacional debe proseguir las investigaciones sobre las responsabilidades individuales de los acusados.Por nuestra parte, la parte de los pueblos del mundo, continuaremos e intensificaremos estas investigaciones.

Los acusados deberían ser condenados por las siguientes razones: violación consciente y deliberada del derecho humano a la paz; violación consciente y deliberada del derecho humano a la vida; violación consciente y deliberada del derecho humano a la salud. Esta denuncia se actualizará y se completará en un sistema de desarrollo y revisión constante hasta que comience definitivamente el procedimiento legal contra los acusados. Esta denuncia se ocupa de los crímenes más graves jamás cometidos en el curso de la historia de la humanidad.

Cada día que se retrasa el proceso formal en la Corte Penal Internacional contra los acusados, millones de personas de todo el mundo lo pagan con sus vidas, y el planeta se acerca más y más a la próxima guerra mundial. Ya no puede retrasarse más. Como afirmó el Fiscal de los Estados Unidos en el Consejo de Guerra de Nuremberg contra los ejecutivos del cartel químico y petroquímico IG Farben: "Si los crímenes cometidos por los acusados no salen a la luz, y si ellos no son considerados responsables, harán aún más daño en el futuro".

Red Voltaire

Catálogo de buenas prácticas en el uso y consumo de la energía en las viviendas y en el transporte privado

April 22, 2005 1:38 am

Para conseguir un mejor consumo energético en las viviendas es necesario que los ciudadanos sigan una serie de recomendaciones en el día a día y en todas las estancias de la vivienda.
El presente catálogo contiene una serie de indicaciones, que aunque conocidas por todos, se hacen indispensables para que los ciudadanos consigan ciudades y municipios más sostenibles, siguiendo el lema de "mejorar la calidad de vida reduciendo el consumo".
Desde la forma de aislar la vivienda hasta el consumo de agua, gestión de residuos y transporte privado, pasando por la elección de un electrodoméstico, son algunos de los aspectos que los ciudadanos deben cuidar para alcanzar esa eficiencia en el uso y consumo energético en las viviendas.

Asoc.Vecinos Plaza Mayor

Medios de Comunicación, armas de “distracción” masiva

April 19, 2005 11:45 pm

Es cierto que todo el mundo puede decir y publicar “casi” lo que se quiera, otro tema es que esa información sea accesible a los demás en igualdad de oportunidades, es aquí en donde los medios de comunicación no cumplen con su propósito, que no es otra cosa que informar de la realidad de nuestro entorno.

Aunque estos medios se enorgullezcan de su independencia frente a poderes políticos (algo muy refutable), dependen de manera incuestionable de los poderes económicos de dos formas muy claras, a través de los consejos de administración (es decir, el control mediante las acciones), y también por medio de la publicidad. Así, lo que se supone que es la supuesta libertad de un medio, pues la financiación es a través de la publicidad, es a su vez la correa que aprieta el cuello de la autocensura.

Las grandes empresas y sus filiales, los bancos, etc.., invierten grandes cantidades tanto en entrar en el accionariado de los grupos mediáticos, como en financiarlos mediante la publicidad. Con esto se garantizan una “orientación” general de los medios de aceptar el mundo como es, sin plantearnos seriamente porqué en este planeta cada vez hay más desigualdades sociales, guerras de interés económico o desastres ecológicos.

Por supuesto que todos estos problemas los oímos en muchos medios de comunicación, pero siempre como algo lejano, algo que no está en nuestras manos, y haciéndonos seguir viviendo en un mundo ilusorio, alejados de los problemas reales que afecta a una grandísima parte de la humanidad.

Así, su principal misión se convierte en distraernos. Los telediarios, portadas de la prensa o tertulianos radiofónicos hablan casi siempre de lo mismo y de los mismos, lo alternativo o es radical o es la opinión de unos “bohemios” que no se enteran de como funciona el mundo. La gente con ideas independientes o críticas simplemente es ignorada o apartada, sin un gran medio que de a conocer estas ideas a las masas, esta gente se convertirá en marginados intelectuales que serán sólo leídos y escuchados en medios minoritarios, o que no estén bajo el control directo de los poderes económicos, un buen ejemplo de esto es que prácticamente todas las alternativas serias al capitalismo sólo tienen cabida en Internet o pequeñas publicaciones con una tirada muy limitada.

El proceso de globalización neoliberal ha llevado a una concentración de medios a nivel mundial y local, la supuesta diversidad de opiniones se resume en el control de casi todos los medios por parte de unas pocas corporaciones mediáticas, AOL-Time Warner, News Corporation, General Electric, Etc en USA. En España unos buenos ejemplos son el grupo PRISA, Recoletos, Vocento, Grupo Correo y algunos otros más, por supuesto todos ellos con bancos, constructoras o cualquier gran corporación detrás de ellos (Telefónica, Endesa, BBVA, etc..).

Gracias a este control es prácticamente imposible denunciar a Michelin, Nestlé, o Nike por el expolio y explotación de los recursos y personas del tercer mundo. Pocas veces oiremos que los bancos tienen asegurado el control de nuestras sociedades por medio de nuestro endeudamiento casi eterno con hipotecas o créditos. Al mismo tiempo que casi no se habla de estos temas, nos echarán cien veces las últimas imágenes de cualquier accidente, persecución policial o chorrada similar que llene un telediario. Y sólo hablo de la parte informativa de los medios, la telebasura merecería un artículo a aparte.

Este control se realiza de formas muy discretas, la supuesta “libertad” se corrompe sinque la mayoría de la gente se de cuenta, así, cualquier periodista independiente y comprometido no pasará de ser, como mucho, un articulista exótico en algún periódico,. La manipulación y el control no está en presionar a un periodista para escribir a favor de algo, sino que en puestos de responsabilidad y decisión sólo acceden los políticamente correctos.

Este control se traduce también en objetivos muchos más globales, claros y reales. Buena parte de las cadenas norteamericanas están controladas porgrandes compañías, como por ejemplo la influencia de General Electric desde los años 50 en los gobiernos americanos. Esta multinacional, con grandes industrias de armamento y tecnología militar, lo tenía muy claro cuando un directivo suyo, Charles Wilson (curiosamente nombrado por Truman para un cargo llamado “movilización de defensa”) declaraba esto a los miembros de la Asociación de Editores de Prensa: “Si el pueblo no estuviera convencido de que el mundo libre está en peligro, sería imposible que el Congreso aprobase las enormes sumas que ahora se están gastando en impedir este peligro. Con el apoyo de la opinión pública, dirigida por la prensa, podremos empezar a trabajar. Nuestro trabajo -el suyo y el mío- consiste en mantener a nuestro pueblo convencido de que la única forma de que el desastre se mantenga alejado de nuestras fronteras es fortalecer el poderío de América”.

A pesar de tener estas declaraciones 54 años siguen sin duda vigentes.

En la actualidad no creo que haga falta poner muchos ejemplos, las guerras de Irak y similares, por el control de los recursos imprescindibles para la maquinaria capitalista, han sido posibles gracias a un masivo apoyo a posturas inmorales y totalmente beneficiosas para unos determinados grupos industriales y financieros. Por supuesto este apoyo no se recibe contando los verdaderos y oscuros intereses, sino que se disfraza con una retórica infantil pero efectiva, el hecho de repetir una mentira cien veces hace que la gente la pueda llegar a creer, la manipulación está controlada milimétricamente, de forma sutil. General Electric se hizo hace tiempo su propia emisora, la NBC, curiosamente una de las más fervorosas partidarias de expandir la “democracia” por el mundo.

Otro buen ejemplo es la presión de grandes corporaciones relacionadas con el medio ambiente. Hace pocos días leíamos en algún periodicucho como las grandes petroleras estaban “financiando” a científicos y periodistas para que “influyeran” en los medios de comunicación a su favor. Así, sólo hay que escuchar a muchos tertulianos ridiculizando los efectos a medio plazo de este genociodio medioambiental, riéndose del efecto invernadero, de la subida de nivel del mar, o criticando datos contrastados de científicos con argumentos estúpidos como que ahora hay más árboles en España que hace 50 años, cuando cada año se pierden en el mundo varias españas de bosques tropicales. A pesar de los miles de documentos de las organizaciones internacionales (ONU, FAO, etc..) que claman por un cambio total de nuestro tipo de crecimiento económico, estos señores consiguen con su influencia que mucha gente frivolice con este futuro desastre, y mientras las grandes compañías pueden seguir ganando miles de millones durante todo el tiempo que puedan, e hipotecando el derecho a vivir en un mundo limpio y digno a las siguientes generaciones.

Aunque nos quieran hacer ver otra realidad, vivimos en el mundo de la desinformación. En la era de la globalización, la característica principal de la información es que funciona como una mercancía y, por consiguiente, algo totalmente en contradicción con las leyes de la información, tal y como se estudian en la Universidad. El dinero es el que dirige realmente la información que debemos recibir. Dinero que sirve para alienarnos más en este mundo de consumo insaciable, así como para aceptar un sistema injusto, insolidario y dirigido por las multinacionales y sus intereses.

Heródoto el Rojo

Alejandría Revolucionaria

Benvida a un novo ingobernable

12:10 am

Xa temos con nós a Brandariz, e seguro que con él tamén estaremos máis informados, coñeceremos máis cousas, pontos de vista, … e todo isto para poder ter todos opinión propia e non opinións prefabricadas.

Continuará …

WordPress database error: [Access denied for user 'bircor_mundo'@'%' to database 'bircor_mundo']
INSERT INTO wp_options (option_name, option_value, option_description, autoload) VALUES ('kjgrc_cache', 'a:2:{s:8:\"comments\";s:1520:\"PGRpdiBjbGFzcz0iaHIiPjwvZGl2PjxkaXYgaWQ9ImdldC1yZWNlbnQtY29tbWVudHMiIGNsYXNzPSJzaWRlYmFyIHdpZGdldCB3aWRnZXRfZ2V0X3JlY2VudF9jb21tZW50cyI+PGgyPkNvbWVudGFyaW9zIFJlY2VudGVzPC9oMj48dWw+PGRpdiBpZD0iZ2V0X3JlY2VudF9jb21tZW50c193cmFwIj48dWw+CTxsaT48YSBocmVmPSJodHRwOi8vYmlybmFyZW0uZnJlZWhvc3RpYS5jb20vP3BhZ2VfaWQ9NDkxI2NvbW1lbnQtNzk3MDciIHRpdGxlPSJMaWJybyBkZSB2aXNpdGFzLCBKdW5lIDcsIDIwMDciPkpvaG4xNDUyPC9hPjogR3JlYXQgd29yayx3ZWJtYXN0ZXIsbmljZSBkZXNpZ24hIGJ1eSAsIGNoZWFwICwgYnV5ICwgLCAsPC9saT4KCTxsaT48YSBocmVmPSJodHRwOi8vYmlybmFyZW0uZnJlZWhvc3RpYS5jb20vP3BhZ2VfaWQ9NDUxI2NvbW1lbnQtNzk3MDUiIHRpdGxlPSJNYXBhIGRvIHNpdGlvLCBNYXJjaCAyNiwgMjAwNyI+Sm9objEwMjg8L2E+OiBQZXJmZWN0IHdvcmshIGJ1eSAsICwgLCBjaGVhcCAsICw8L2xpPgoJPGxpPjxhIGhyZWY9Imh0dHA6Ly9iaXJuYXJlbS5mcmVlaG9zdGlhLmNvbS8/cD0yNzcjY29tbWVudC03OTcwMyIgdGl0bGU9IjHCqiBhY2Npw7NuIGRhIFNlbWFuYSBkZSBMb2l0YSBTb2NpYWwgwpNSb21wYW1vcyBvIFNpbGVuY2lvwpQuIENpbmUgQm9nYXJ0IChNYWRyaWQpLCBKdW5lIDI2LCAyMDA2Ij5Kb2huMTQ3NjwvYT46IEdyZWF0IC5Ob3cgaSBjYW4gc2F5IHRoYW5rIHlvdSEgY2hlYXAgLCAsIGJ1eSAsIGJ1eSAsICw8L2xpPgoJPGxpPjxhIGhyZWY9Imh0dHA6Ly9iaXJuYXJlbS5mcmVlaG9zdGlhLmNvbS8/cGFnZV9pZD00OTEjY29tbWVudC03OTY5NyIgdGl0bGU9IkxpYnJvIGRlIHZpc2l0YXMsIEp1bmUgNywgMjAwNyI+Sm9objE0NTI8L2E+OiBCZWF1dGlmdWwgc2l0ZSEgLCBjaGVhcCAsIGNoZWFwICwgLCBidXkgLDwvbGk+Cgk8bGk+PGEgaHJlZj0iaHR0cDovL2Jpcm5hcmVtLmZyZWVob3N0aWEuY29tLz9wYWdlX2lkPTQ1MSNjb21tZW50LTc5Njk1IiB0aXRsZT0iTWFwYSBkbyBzaXRpbywgTWFyY2ggMjYsIDIwMDciPkpvaG4xMDI4PC9hPjogSW5jcmVkaWJsZSBzaXRlISBidXkgLCAsIGJ1eSAsIGJ1eSAsICw8L2xpPgo8L3VsPjwvZGl2PjwvdWw+PC9kaXY+\";s:10:\"trackbacks\";s:1880:\"PGRpdiBjbGFzcz0iaHIiPjwvZGl2PjxkaXYgaWQ9ImdldC1yZWNlbnQtY29tbWVudHMiIGNsYXNzPSJzaWRlYmFyIHdpZGdldCB3aWRnZXRfZ2V0X3JlY2VudF9jb21tZW50cyI+PGgyPlJlY2VudCBUcmFja2JhY2tzPC9oMj48dWw+PGRpdiBpZD0iZ2V0X3JlY2VudF9jb21tZW50c193cmFwIj48dWw+CTxsaT48YSBocmVmPSJodHRwOi8vYmlybmFyZW0uZnJlZWhvc3RpYS5jb20vP3A9NTExI2NvbW1lbnQtNDk5MzQiIHRpdGxlPSJUcmFja2JhY2sgdG8gJnF1b3Q7TGl2ZSBFYXJ0aDogYWZvcnJhZGUgZW5lcnjDrWEsIHF1ZSBuw7NzIG5vbiBwb2RlbW9zJnF1b3Q7OiAgQ2FzaW5vIDEyNDMzNzU5MTEmIzgyMzA7Ij5DYXNpbm8gMTI0MzM3NTkxMTwvYT46IENhc2lubyAxMjQzMzc1OTExLi4uPC9saT4KCTxsaT48YSBocmVmPSJodHRwOi8vYmlybmFyZW0uZnJlZWhvc3RpYS5jb20vP3A9NDQ3I2NvbW1lbnQtNDIyMzQiIHRpdGxlPSJUcmFja2JhY2sgdG8gJnF1b3Q7TGFrYWJlLCBleHBlcmllbmNpYSBjb211bml0YXJpYSZxdW90OzogIENhc2lubyAxMjQxMjc4NTMzJiM4MjMwOyI+Q2FzaW5vIDEyNDEyNzg1MzM8L2E+OiBDYXNpbm8gMTI0MTI3ODUzMy4uLjwvbGk+Cgk8bGk+PGEgaHJlZj0iaHR0cDovL2Jpcm5hcmVtLmZyZWVob3N0aWEuY29tLz9wPTQ3NCNjb21tZW50LTM1NTQyIiB0aXRsZT0iVHJhY2tiYWNrIHRvICZxdW90O0luZm9ybWHDp8OjbyDDmnRpbCBzb2JyZSBhIENvbnRlc3Rhw6fDo28gYW8gRzgmcXVvdDs6ICBJbnN0YW50IG5vIGRlcG9zaXQgY2FzaW5vIDMwOCYjODIzMDsiPkluc3RhbnQgbm8gZGVwb3NpdCBjYXNpbm8gMzA4PC9hPjogSW5zdGFudCBubyBkZXBvc2l0IGNhc2lubyAzMDguLi48L2xpPgoJPGxpPjxhIGhyZWY9Imh0dHA6Ly9iaXJuYXJlbS5mcmVlaG9zdGlhLmNvbS8/cD00NzQjY29tbWVudC0zNTU0MSIgdGl0bGU9IlRyYWNrYmFjayB0byAmcXVvdDtJbmZvcm1hw6fDo28gw5p0aWwgc29icmUgYSBDb250ZXN0YcOnw6NvIGFvIEc4JnF1b3Q7OiAgTm8gZGVwb3NpdCBzaXRlcyAxODYmIzgyMzA7Ij5ObyBkZXBvc2l0IHNpdGVzIDE4NjwvYT46IE5vIGRlcG9zaXQgc2l0ZXMgMTg2Li4uPC9saT4KCTxsaT48YSBocmVmPSJodHRwOi8vYmlybmFyZW0uZnJlZWhvc3RpYS5jb20vP3A9NDc0I2NvbW1lbnQtMzU1NDAiIHRpdGxlPSJUcmFja2JhY2sgdG8gJnF1b3Q7SW5mb3JtYcOnw6NvIMOadGlsIHNvYnJlIGEgQ29udGVzdGHDp8OjbyBhbyBHOCZxdW90OzogIDIwIGluc3RhbnQgbm8gZGVwb3NpdCBib251cyBjYXNpbm9zIDk2OCYjODIzMDsiPjIwIGluc3RhbnQgbm8gZGVwb3NpdCBib251cyBjYXNpbm9zIDk2ODwvYT46IDIwIGluc3RhbnQgbm8gZGVwb3NpdCBib251cyBjYXNpbm9zIDk2OC4uLjwvbGk+CjwvdWw+PC9kaXY+PC91bD48L2Rpdj4=\";}', '', 'yes')