Archive for May, 2005

Co desfile militar de Coruña a voltas

May 31, 2005 4:37 pm - 184 Views

O alcalde tamén anunciou que o vindeiro 6 de xuño se celebrará un acto en Capitanía no que se fará entrega ao Concello da bandeira española izada no desfile. Vázquez pensa colocala no Paseo marítimo, á altura da "coraza" de Riazor, en lembranza do Día das Forzas Armadas e "como expresión do compromiso coa Constitución, a democracia e a liberdade", sinalou.

O voceiro municipal do BNG, Henriqe Tello, asegurou que Vázquez non pretendeu facer "unha homenaxe ao Exército, senón un acto político en beneficio persoal" e engadiu que o BNG terá "respecto ao alcalde e a estes actos" cando el "respecte o sentimento coruñés e o sentimento galego". Ademais, cualificou de "agresión orquestrada" a colocación de bandeiras españolas na praza de María Pita na xornada na que se celebraban os actos do Día das Letras e lembrou que aínda ten pendente a inauguración dunha rúa a Alexandre Bóveda e outra a Pedro Calvete. Mentres tanto, os símbolos franquistas inzan a cidade da Coruña. Para Vázquez, "non son franquistas, son historia".

Vieiros

Dos comentarios de Paco Vazquez xa vai tempo que non merece a pena nin comentalos, falan por sí mesmos.

Do que parece que quería protestar Tello era da imposición do imperialismo españolista, e así o confirmou nun momento do acto Bono afirmando que España foi, é e será patria común e indivisible. Xa ten decidido Bono que será así, polo visto os cidadáns nin temos nada que dicir nin teremos nada que dicir no futuro, menuda democracia.

Podemos destacar a forte oposición de moitos coruñeses ao desfile, pese aos atrancos atopados e a criminalización que se fixo deles. Pero por outro bando, moitos coruñeses ainda non se decataron que participando de algo, en certo modo, o estás lexitimando. Está claro que non foi un acto tan multitudinario coma quixeron reflexar os medios de comunicación pero, demasiada xente acudiu a presenciar o desfile, tamén demasiada xente visitou os barcos de guerra situados no porto, e demasiada xente acudiu a outros actos programados, coma o de música militar. Estiveron participando de actos organizados para enxalzamento da maquinaria da morte, que participou da ocupación ilegal de países coma Irak, Afganistán ou Haití, apoiando e colaborando cos que teñen baixo as súas costas miles de mortes de civís inocentes. Armas coma as que se exhibiron véndense a países en sanguinarias guerras internas (moitas veces apoiadas por multinacionais propias en busca da explotación dos recursos que non lles pertencen), e podería seguir.

Non basta con non matar, xa se encargan outros de facelo por tí e no teu nome. Deixemos de apoialos e lexitimalos. Unha inocente visita a unha fragata (aínda que sexa por curiosidade), a participación nun desfile de tropas de guerra, … e algo máis. Pensemos nun cidadán que visita unha mostra de bombas agochadas en mochilas, e admira a habilidade dos constructores e admira a beleza externa das mesmas.

Non pechemos os ollos, espertemos do noso letargo.

Intel inclúe nos seus procesadores Pentium D o sistema de protección DRM

May 30, 2005 12:35 pm

Oficialmente lanzado a nivel mundial o 26 de maio, o novo producto de Intel dispón da tecnoloxía DRM de Microsoft integrada. Isto permitirá, ó menos na teoría, impedir a copia e distribución non autorizada de materiais protexidos polos dereitos de autor directamente dende a placa nai. Ata o de agora, a maioría de sistemas de protección implementábanse dende o sistema operativo.

A pesar de que Microsoft abstívose de facer comentarios ao respecto de momento, o máximo responsable técnico de Intel en Australia, Graham Tucker, confirmou públicamente que a tecnoloxía DRM de Microsoft será unha característica específica de Pentium D y 935. Este alto cargo esquivou cuestiones relacionadas cos detalles específicos da tecnoloxía, por cuestións relacionadas coa seguridade.

A nova aparecida en PC World Australia, supón un paso máis de Microsoft para controlar aos usuarios domésticos e as empresas. Algúns opinan que no estado español a lexislación recolle o dereito á copia privada, polo que o novo micro podería non ser legal en España.

A alternativa de AMD ou Cell (IBM) poderían non ser válidas dado que é de esperar unha medida similar nestes procesadores ao formar parte do consorcio TCPA (Preguntas frecuentes sobre TCPA). En calqueira caso é necesario a combinación de hardware e software, polo que non terá efecto en SO que non implementen este sistema coma Linux.

Reflexións e comentarios sobre esta tecnoloxía:

La hora de la verdad
Intel Pentim D con DRM
Intel y Microsoft podrían evitar la copia y distribución de material protegido

Críticas de cine (Hai que botalos)

May 27, 2005 11:41 am

Xa temos a primeira opinión sobre a superproducción Hai que botalos a cargo do noso grandísimo crítico cinematográfico Don Manuel Fraga Iribarne (Escoita aquí). Non ten desperdicio. Estase pensando en incluir coma último curto de haiquebotalos debido a calidade da interpretación e aos efectos especiais.

Xa levamos máis de 30.000 descargas en 3 días. Agora tan só queda velo. Organizade proxeccións en casa cos amigos, coa familia, no traballo cos compañeiros, repartide copias entre xente coñecida, …

Se queredes unha copia orixinal para gardar coma recordo e colaborar na financiación do proxecto de momento coñecemos os seguintes Pontos de Disbribución de Hai que botalos

Polémico experimento sobre os alimentos modificados xenéticamente

May 25, 2005 5:33 pm

Este escándalo ven dunha das multinacionais máis denunciadas públicamente por ecoloxistas, traballadores, agricultores e consumidores: Monsanto.

Monsanto: Una historia manchada
The MonXanto Files
El prontuario criminal de Monsanto
Monsanto y la guerra de las drogas en Colombia
Monsanto acusa de bopiratería a agricultores de EE UU por guardar semillas
Monsanto soborna al gobierno de Indonesia para introducir transgénicos

O estudio realizouse con ratas, alimentándoas de dous xeitos, un grupo con alimentos modificados xenéticamente (AMX) e outro con alimentos convencionais. O experimento describe que as ratas alimentadas nunha dieta rica en millo xenéticamente modificado desenrolaron anormalidades en órganos e cambios internos no seu sangue, o que levanta os temores de que a saúde humana podería ser afectada comendo AMX.

Este estudio foi filtrado, non se sabe ben cómo, ao xornal “The Independent” e demostra que as ratas alimentadas con millo modificado presentaron riñóns pequenos e variacións na composición do seu sangue. Segundo o informe confidencial de 1,139 páxinas, estes problemas da saúde estaban ausentes na serie de roedores que foron alimentados sen AMX.

Estas revelacións chegan aos países europeos, cando se preparan para decidir se o millo modificado xenéticamente debe pasar á venda ao público. A revelación dos efectos de saúde nas ratas de Monsanto intensificou a dúbida sobre se é seguro comer o millo sen investigación adicional. Os médicos sinalaron que os cambios no sangue dos roedores podería indicar que o sistema inmune da rata fora danado, ou que un desorde tal como un tumor crecera e o sistema mobilizárase para loitar contra él.

O Dr. Michael Antoniu, un experto en xenética molecular, describiu os experimentos como "moi inquietantes dende un punto de vista médico", engadindo: "Asombreime do número de diferenzas significativas que atoparon no experimento coas ratas."

Con todo isto recordamos a investigación inglesa feita sete anos atrás, que suxeriu que ratas que comeron patacas modificadas xenéticamente sufriran un importante dano na súa saúde. Esta investigación foi denunciada rotundamente polos ministros británicos, e o Dr. Arpad Pusztai, científico detrás dos polémicos experimentos, foi forzado á xubilación, despois de un acoso sen precedentes polas autoridades británicas.

O Dr. Pusztai informou dunha "lista inmensa de diferenzas significativas" entre as ratas que alimentou con AMX e as que non, concluíndo que os resultados indican totalmente que comendo cantidades significativas de AMX pódese danar a saúde.

Volvendo á noticia de Monsanto, o estudio está feito cun millo (co nome en clave L 863) que foi modificado por Monsanto para protexerse de un gusano do millo, que a compañía describe coma "unha das pestes máis perniciosas que afectan as colleitas de millo no mundo".

Un portavoz de Monsanto afirmou que o L 863 foi aprobado para ser tan seguro coma o millo convencional por nove autoridades globais dende 2003. Aínda que Monsanto describira as anormalidades en ratas como debidas ás variacións normais entre ratas, unha fonte inglesa dixo que os ministros están tan preocupados polo resultado do experimento que solicitaron información adicional á compañía norteamericana.

Agora calquera decisión de permitir o millo para ser vendido no Reino Unido causará gran alarma. Nembargante é de destacar que a política de admisión dentro das fronteiras de cada país da unión de AMX non é a mesma, sendo España un dos países máis permisivos na implantación de cultivos e importación de alimentos derivados de AMX (Nuevos maíces trasgénicos peligrosos en los campos españoles).

Ante os exércitos estamos espid*s. Acción nudista contra o desfile militar. Participa!

May 24, 2005 12:24 pm

Como idea de partida, a acción consistirá en compoñer cos nosos corpos espidos a frase NON AO DESFILE –ou similar-, con maior o menor tamaño, dependendo do número de persoas intervintes. No plano comunicativo, a acción será fotografada por vári*s fotógraf*s, entre outr*s o fotógrafo portugués Luther Blisset.

O punto de kedada para as persoas que non teñan medio para subir ao Monte de San Pedro é a entrada do Instituto ‘Masculino’ (Avda. Gran Canaria/esq. Gregorio Hernández; Cidade Escolar, A Coruña) ás 13:30 do propio sábado.
Para ben ou para mal, a acción ten sido comunicada á subdelegación, de xeito que non comporta ningún risco legal.
A acción está aberta, evidentemente, á participación das persoas que non desexen intervir na parte do espido. A presenza de tod*s da apoio e cobertura *s compas que van participar nesa parte.

Este texto, como proposta de Bricolagem, é inapropriábel: é de tod*s e non pertence a ninguén. PASA-O.

Terroristas propios e alleos

10:41 am

Tamén falou de "tráxico erro" o goberno francés cando non tivo máis remedio que aceptar a súa implicación no atentado terrorista que provocou a voadura do barco ecoloxista de Greenpeace no que morreu un membro desa organización.

Secuestrar un avión e desvialo da súa rota, ou facelo estalar en pleno voo, é un acto terrorista, a non ser que os responsables sexan anticastristas, nese caso ha que sustituir a súa cualificación pola de "disidentes", darlles asilo e ata condecoralos.

Unha bomba que estale nun hotel de Madrid é un acto salvaxe e terrorista. A mesma bomba que estale nun hotel da habana é un "incidente".

Unha bomba que estale nunha rúa é un acto terrorista. Un avión que lance quinientas bombas sobre tódalas rúas, prazas e edificios dunha cidade protagoniza unha acción de guerra e, como se sabe, unha acción de guerra converteuse nunha misión de paz.

E que tan indispensable é saber diferenciar ós nosos terroristas dos terroristas dos outros, coma distinguir as propias vítimas das alleas.

Os terroristas alleos poñen bombas. Os nosos colocan artefactos.

Os terroristas alleos trafican con armas. Os nosos comercian.

Ós terroristas alleos publicáselles sempre a cronoloxía dos seus atentados. Para os nosos sempre o derradeiro atentado é tamén o primeiro.

Nosas vítimas sempre deixan viúvas que os estrañen, orfos que os estrañen, ademáis de parentes, amigos e veciños que os recorden como compendio de tódalas virtudes; extraordinarios esposos, pais e cidadáns. As vítimas alleas só deixaron cómplices.

Nosas vítimas aparecen en primeira páxina. As vítimas alleas apenas ocupan un sitio discreto nalgunha páxina perdida, cando aparecen.

Cando o atentado alleo non provoca vítimas signifícase que preto había unha escola ou unha parada de bus e se especula coas funestas consecuencias que tería o atentado de producirse cinco minutos antes ou despois.

Cando o atentado é noso e non ocasiona vítimas, se subliña o benigno do estoupido e se suxire seu caracter disuasorio.

Os terroristas alleos sono, incluso, antes de que o sexan. Os nosos terroristas ou non o serán nunca, ou o serán 15 ou 20 anos despois de que se enterren súas vítimas, cando se desclasifiquen os documentos segredos que protexeron seu impunidade.

Os terroristas alleos conforman bandas terroristas. Os terroristas propios son supostos ou presuntos activistas.

Os terroristas alleos visten mal, non se peitean nin lavan, tampouco fan a cama nin creen en deus, son intolerantes, non ceden o asento no bus ás anciás, e ademáis solen ter que ver co narcotráfico, a prostitución e calquera outra lacra social. Os terroristas nosos sempre contan nas súas biografías con algún pasado feito que xustifique ou explique seu actual proceder.

Os nosos terroristas poden ser escusados pola xusteza dos seus obxectivos políticos. Os terroristas alleos matan por matar.

Cos nosos terroristas pódese dialogar, concertar, pactar e, incluso, ceder a súas pretensións.

Cos terroristas alleos non hai posibilidade algunha de diálogo porque teñen súas mans manchadas de sangue.

As nosas vítimas poden e deben ser atendidas polo estado e reconfortadas pola sociedade. Para as vítimas alleas non hai asociación posible, nin recoñecemento algún.

Os terroristas alleos sempre serán terroristas e nin sequera co paso do tempo poderán rectificar e reinsertarse.

Os nosos terroristas, cando se rehabilitan, poden chegar a converterse en ministros, presidentes e deica recibir un nobel da paz, como Teddy Roosvelt, M.Begín ou Kissinger, por citar tres casos.

Koldo
Rebelión

Case mil persoas asistiron á estrea de “Hai que botalos!”

May 23, 2005 11:31 am

A viaxe que faga o luns o DVD de Hai que botalos será tanto ou máis importante que a propia estrea. Ata o de agora a cifra de DVD's solicitados vaise aproximando ao milleiro, aínda en vésperas da estrea, e coa película viaxarán cartaces, pegatinas, camisetas e un manifesto co que Burla Negra e todo o equipo de Hai que botalos queren deixar claro o seu posicionamento político e social, "tomamos partido pero non somos partidistas", aseguran. Os puntos de distribución do filme non só serán concellos galegos, tamén haberá proxeccións en Euscadi, Cataluña, Bos Aires, Suiza, Granada, Londres, etc.

Unha das citas fundamentais da película será a proxección 'expansiva' nos Campus galegos o día 25 de maio coincidindo co último día lectivo na maior parte das facultades. Unha cita expansiva que se repetirá nunha escala maior o 4 de xuño, co comezo da campaña, e con proxeccións ao longo e ancho do territorio galego.

Vieiros
Arredemo
Hai que botalos!

Desaparece a selva amazónica

May 20, 2005 1:09 am

Unha das áreas máis afectadas é o estado de Mato Grosso, onde vastas extensións desapareceron para dar lugar a cultivos de soia con fins de exportación.

O goberno brasileiro sustivo que aumentou a vixiláncia via satélite e que criou algunhas das reservas ambientais mais grandes na história do país. Sen embargo, tala-a de árbores continua.

Logo de que se desen a coñecer estes datos, o Partido Verde -que integraba a coalición oficial- abandonou o goberno de Inacio Lula dá Silva, pero o seu máis coñecido representante, o músico Gilberto Gil, serguirá como ministro de Cultura.

O Instituto Brasileiro do Meio Ambiente (Ibama) responsabilizou ás siderúrxicas que operan no estado de Pará, ubicado ao norte do país, da destrucción ilegal dunhas 120.000 árbores da selva amazónica ao dia.

Pero grupos como Greenpeace e Worldwide Fund for Nature sinalaron que o goberno de Lula ten responsabilidade por ter alentado o desenvolvimento da agricultura.

Greenpeace tamén responsabilizou a España por importar soia e madeira das zonas mais deforestadas do Amazonas.

Por arrabio

O Instituto de Meio Ambiente emprendió unha campaña de inspección en varias das empresas siderúrxicas ubicadas no município de Marabá, que utilizan o carbón vexetal para producir arrabio, ferro fundido usado como matéria prima para a fábrica de aceiro.

"Estadísticas do organismo indican que o 80% do carbón vexetal que fornece as plantas de arrabio dos estados de Marañón e Pará proviene da deforestación ilegal da selva nativa", afirmó o Ibama nun comunicado.

"Isto corresponde a 120.000 árbores por dia, derribados na Amazonia para atender a producción de arrabio", agregó a información.

Brasil é o principal produtor de aceiro de América Latina, con perto de 32 millóns de toneladas por ano.

BBC mundo

Monólogo cómico de Pedro Brandariz

12:44 am

Mañá, venres 20 de maio, o actor cómico Pedro Brandariz actuará co seu
monólogo PGU no bar Lume e Ferro (Campo da Feira, Carral) ás 22:30 da noite.

PGU é un monólogo cómico no que se narran diferentes acontecementos e peripecias da vida do actor, Pedro Brandariz.

Patentes de Software en la UE: podemos perder la batalla en pocas semanas

May 18, 2005 11:47 am

Nuestras preocupaciones tienen origen en hechos importantes, y están basadas en informes de miembros del Parlamento. El pasado jueves tuvo lugar el primer debate de esta segunda lectura en el Comité de Asuntos Jurídicos del Parlamento Europeo.

Michel Rocard, un antiguo Primer Ministro de Francia, que desempeña el papel de ponente de los europarlamentarios en esta directiva, lidera un grupo dedicado de europarlamentarios, que apoyan nuestra causa, pero que tienen que hacer frente a la oposición de muchos compañeros, especialmente en el campo conservador, pero desafortunadamente también entre políticos liberales y de centro-izquierda probablemente desinformados. El Sr. Rocard dijo en su discurso que los esfuerzos de los grupos de presión de las grandes corporaciones que demandan patentes de software son increíblemente intensos. En contraste, uno de nuestros simpatizantes en el Parlamento dijo en privado que los críticos con las patentes de software son "inexistentes" en términos de grupo de presión.

La FFII sólo tiene a una persona a jornada completa en Bruselas que constantemente trabaja en todo el Parlamento. Dados los 732 miembros del Parlamento con miles de personas en plantilla, eso desemboca prácticamente en la no presencia. Las fuerzas pro-patentes tienen varias decenas de grupos de presión disponibles, muchos de los cuáles están altamente capacitados. Circulan por el Parlamento Europeo todos los días, arriba y abajo, de derecha a izquierda, con la finalidad de difundir información interesadamente falseada. No tenemos duda: el Parlamento Europeo estaría más que dispuesto a ayudar a la inmensa mayoría de pequeñas y medianas empresas y protegerlas de las patentes de software.

Muchos Europarlamentarios son honestos y se esfuerzan sinceramente en tomar la decisión correcta, pero es más fácil decirlo que hacerlo cuando un asunto es tan especializado, complejo, y esotérico para una persona normal. La complejidad del asunto establece un terreno de juego perfecto para los grupos de presión. No podemos culpar a los europarlamentarios si se creen las informaciones falsas, a menos que invirtamos tiempo y dinero en explicarles de una manera convincente y comprensible los hechos.

No podemos esperar que nuestros aliados en el Parlamento formen una mayoría si las compañías los abandonan y no hacen la suficiente presión. Perderemos si el único grupo que los europarlamentarios ven luchando contra las patentes de software en Bruselas es "la comunidad de software libre", o activistas que son malinterpretados como parte de un "movimiento anti-comercial". ¿Dónde están las empresas principales damnificadas? ¿Dónde están los grupos de presión para explicar a los europarlamentarios la preocupación que tenemos sobre las patentes de software? En el debate del jueves, incluso un europarlamentario de centro-izquierda dijo que "toda la economía quiere esas patentes". Eso es totalmente incorrecto, pero el hecho de que alguien dijera o pudiera decirlo, ya significa una señal de fracaso por sí misma.

Muchos creen que una carta ocasional a sus europarlamentarios es suficiente. No lo es. Lo que verdaderamente importa es quién entrega el mensaje en el acto. Cara a cara. Tenemos que ir a Bruselas y Estrasburgo para hacerlo. Debemos proveer a la FFII y Proinnova con recursos financieros para tener una presencia significativa en el Parlamento.

Tenemos que demostrar lo que queremos decir pasando a la acción. La política es, entre otras cosas, cuestión de dinero. Si no se gasta dinero en esto, ¿cómo puede alguien pretender que los europarlamentarios crean que las patentes de software son una amenaza fundamental para nuestras empresas? Esencialmente, la mayor parte de nuestra industria está siendo acosada, pero ¿dónde están los defensores profesionales? Ahora es la ocasión para las empresas de defenderse por sí mismas contra todas esas decenas de miles de patentes que les lloverán de golpe.

Esta es la última oportunidad para las empresas de hablar entre ellas, y con la FFII, sobre cómo apoyar correctamente la lucha contra las patentes de software.

Si eres un directivo, te aseguramos: no podemos confiar sólo en activistas voluntarios en vez de invertir nuestro tiempo y dinero. Sencillamente perderemos la batalla. Somos conscientes de que las fuerzas pro-patentes invierten muchos millones en esto. Para ellos es una inversión estratégica. Después, cuando hayan ganado, dejarán que el resto de la industria pague la factura. Y sin lugar a dudas: querrán un alto retorno de su inversión… que pagaremos todos nosotros.

Si no eres directivo de tu empresa, te pedimos: habla sobre esto con tus compañeros de trabajo. Consigue que empiece ya la discusión. En unas pocas semanas, todo puede haber acabado si no actuamos rápidamente y con contundencia.

Por favor únete a nosotros y firma en Formulario de Apoyo

PD: por favor, ¿podrías enviar este mensaje a tus colegas y obtener su consentimiento para ser listados como firmantes también? Muchas gracias de antemano.

Hartmut Pilch, FFII.org, Oficina en Munich +49 89 18979927, Bruselas +32 27396262
Alberto Barrionuevo, Contacto Oficial de la FFII en España, abarrio@ffii.org, +34 639708494
Las Ideas y el Proceso de Datos NO son materias patentables Fundación para una Infraestructura de Información Libre
Más de 400,000 europeos y más de 3000 empresarios contra las Patentes de Software. Petición la Parlamento Europeo

Bricolagem.- Se amas a liberdade, desarma a tua cidade

May 17, 2005 5:36 pm

Alerta…actua!!!

Há mil e umha ideias que se podem pór em prática…Qual é a tua?

Alerta!!!…Este mês de maio os militares faram numerosos actos na nossa cidade. Faram expossiçons. Entraram na nossa ria com os seus buques assasinos. Os seus avions mega-modernos e mega-caríssimos dibujaram no horizonte a banderita rojigualda, perforando-nos os tímpanos.

Sir Paco dá-lhe a medalha da Cidade à Capitania Militar…nom nos representam! Os nossos direitos vam-se recurtar para fazer umha mostra de armamento e umha exaltaçom de valores com os que muitas nom nos sentimos identificadas.

Desfilaram polas nossas ruas com as suas máquinas de matar. Vai vir a Legiom de Millan Astray, umha insituiçom que deveria figurar no museu dos horrores. Ruido de sables. Ruido de morte.

nom podemos ser indiferentes… mobilice-mo-nos!!!

Outra realidade é possível. Com as nossas pintadas. Com os nossos passa-ruas sound system. Com um grande festival alternativo ao desfile. Com o tam-tam das caçoladas. Com as nossas vozes. Com raçons poderossas e contundentes à margem dos seus uniformes, das suas pistolas, dos seus tanques, das suas bombas:

as nossas armas som os argumentos e o amor …quais som as deles?

Chega bricolagem, chega a primavera, chega a vida!

Bricolagem propom umha protesta massiva, plural e descentralizada contra o Dia das Forças Armadas na Corunha; nom ao estilo da típica manifestaçom-processom: exploremos novas formas de denúncia e de acçom. Trata-se de potenciar o “do it yourself” (fai-no por ti mesma). Construamos um movimento cívico incluinte, multitudinário, dinámico, aberto, que nom seja propriedade de nengum colectivo ou grupo de pessoas. Se tu fas algo, o teu vizinho também, as tuas companheiras de estudo outra coisa, os teus colgas de trabalho outra, entre todas iremos conformando um estado de opiniom amplo, profundo e poderosso.

“Bricolagem” somos todas. Somos muitos os indivíduos, muitas as sensibilidades…viva a diversidade! Todas contra os exércitos, porque NENGUM EXÉRCITO defende a paz.

“Bricolagem” brilhará para gentes inovadoras que sejam abertas e se movam em novos campos, mas será umha obscura nube para aqueles que vivem em esquemas do passado. A “política” clássica estivo ligada à guerra e à dominaçom. Adeus á guerra!

“Bricolagem” vai mais alá da “política”. Nom quer saber nada de Maquiavelo, da guerra, do terrorismo. Nom quer mártires, nem sacrifícios, nem herois.Tampouco burócratas nem políticos profissionais. Nem enfrentamentos estéreis.

“Bricolagem” tem o encanto de sair da lógica militarista, autoritária, sectária; espalhando a criatividade do nosso “eu” colectivo e plural, e a nossa prática de Democracia, à margem do que entendem por esta bonita palavra os poderossos estados transnacionais.

“Bricolagem” significa umha protesta construtiva e divertida, sem esquemas predeterminados, que nos encha de verdade, que dé sentido ao momento presente, que nos faga livres. E que nos faga livres porque queremos. Que crie laços de amizade, de amor, de afectividade…façamos redes e sociedade civil!

Por que?

E fazemos isto porque somos conscientes de como está o mundo.. Porque nos condenam a um futuro de assalariadas precarizadas a dispossiçom, qual monicreque, dos desejos do Capital: precárias sim, mas nom idiotas.

Porque estamos fartas de que esta cidade seja o “pátio particular” de Paco. Porque nos indignamos e saimos á rua com o “Prestige”. Porque nos manifestamos contra a invassom e a guerra do Iraque. Porque temos memória…

sabias…?

que vam desfilar os mesmos fascistas que massacrarom A Corunha em 1936? que perto de 400 pessoas forom passeadas e fussiladas nesta cidade? que miles forom encarceradas, torturadas, repressaliadas, exiliadas? que quando assasinarom à mulher do Governador Civil, embaraçada, abrirom-lhe a barriga e lhe sacarom o feto das entranhas?

Estátua de Millán Astray, ruas com nomes fascistas…vergonha!

mans à obra…

todas somos quem de fazer bricolagem

O mundo da bricolagem é ilimitado. Exploremos. Sempre há novas ideias.

O verbo francês “bricoler”, significa “instigar ao redor, organizar e amanhar coisas”. Poderia, suponhemos, aplicar-se a amanhos florais, mas isto nom é realmente o que significa na prática.

O substantivo “bricolagem” é usado para melhorar a qualidade de vida por meios iniciados por umha mesma na transformaçom do seu entorno e da própria vida. Façamos da própria vida, pois, umha obra de arte. E desfrutemos deste processo.

Limpemos a sociedade, as nossas vidas, da lacra militarista. Criemos e usemos novas ferramentas antagonistas que nom sejam propriedade de ninguem, ou que sejam propriedade de todas. Usemos as ferramentas e que rulem.

Ferramentas…

USA-ME

* envia-me por email às tuas amigas.

* pom-me no telf. Público, na entrada da biblioteca, na porta do teu centro de trabalho, na tua bicicleta; fai comigo umha camisola.

• difunde-me. Som o símbolo deste movimento contrário ao desfile militar.

15 de maio começa:Operaçom branca

Frente à cor fascista da destruçom desplegamos umha multitude de cores.

O verde- kaki é o símbolo da obscuridade. No verde kaki está o machismo, a impossiçom, a guerra, a OTAN, a dominaçom, a obediência cega, a missogínia, a uniformidade, o pensamento único, o gasto militar, a ecatombe nuclear, a homofobia, o consumo mercantilizado, o heterossexismo, o autoritarismo, a agressividade.

O branco é o símbolo das outras cores (lilá, rosa, vermelho, negro, verde…) No branco está a participaçom, a assembleia , a nom violência, a rebeldia, a liberdade, a participaçom, o amor, o debate, a crítica, a alternativa, a igualdade, a desobediência, a diversidade, os centros sociais, a festa, a afectividade, a cooperaçom.

Apartir do 15 de maio

Colga trapos ou sabas brancas nas janelas ou balcons da tua casa como repulsa ao desfile.

Ring, ring…diga?

Bricolagem pode tambem significar umha nova maneira de ver o flujo de informaçom. E de fazer as coisas. Fai-nas por ti mesma. Fai-nas com o teu grupo de amigas. Faça-mo-las por nós próprias:

Difunde as conovocatórias via email, boca a boca, SMS: passa-o!!!

Faz cartazes, pom-nos no teu bairro, na tua aula, no bar onde paras.

Pom-te umha chapa na solapa.

Envia cartas de protesta aos jornais.

Convoca umha assembleia na tua faculdade, no teu liceu, no teu centro de trabalho: delararemos estes espaços Zonas Desmilitarizadas.

Faz umha “plantilla”, colhe um spray e decora a cidade.

Telefona aos militares, envia-lhes um email e di-lhes o que pensas!

Que nos escuitem!

Potência, difunde, espalha este virus comparte com todas bricolagem, caminhemos em sintonia

Desobedecendo ao andar

Em palavras de JA Pérez, Caminhar é umha das atitudes que melhor pode resumir a desobediência, polo que implica de liberdade e também de autonomia. Com os flujos de informaçom global, o ofício de caminhante é um dos mais fázeis de aprender. Para andar nom fam falta dotes especiais, cada um pode regular o ritmo da marcha conforme ás suas condiçons físicas. Um caminhante nom precissa automóvel, nom depende do preço do petróleo, nom paga a peajem das autovias, nom se tem que inclinar ante a autoridade competente para solicitar o permiso de conduzir. Desprovisto de grandes necessidades, o caminhante segue a sua rota polas beiras que estam fora dos muros do Sistema.

Derrubar os muros do sistema? Por suposto. Mas nom a cabeçaços, porque só lograriamos romper-nos a crisma sem fazer um rasgunho ao muro. Sejamos inteligentes. Exploremos novas vias de acçom, de intervençom. Nós também temos PODER. Somos multitude, somos a cidadania e se queremos, PODEMOS.

porque queremos umha sociedade sem militarizar…

dizemos NOM às Forças Armadas

fai-te caminhante, juntas podemos, A Corunha em pé de paz actua…

decálogo de bricolagem

1) Pensa em termos de eficácia. Umha campanha como esta nom recai só nas tuas próprias forças. O que tu faças, por pequeno que seja multiplicará-se por toda a cidade.

2) À margem dos colectivos activistas clássicos, bricolagem fai-se nómada, levando com el, atravês de todas nós, o desejo e a esperança de umha experiência irreprimível.

3) Bricolagem potência a organizaçom em rede, a descentralizaçom da protesta, o trabalho em grupos de afinidade, a intercambiabilidade e a continua transformaçom. Bricolagem é umha protesta plural, horizontal, híbrida e mestiça.

4) Nom se trata de fazer adeptos ou de estebelecer identidades dogmáticas e convicçons. Trata-se de estimular o pensamento e desmontar identidades e ideologias, permanentemente: viva o Questionamento Permanente!

5) Ante os exércitos, as policias e as guerras nunca a democracia foi tam necessária como agora. Essas gentes armadas nom nos defendem de nada. Elas mesmas constituem um autêntico perigo público.

6) Somos quem de criar novos circuitos de cooperaçom e colaboraçom. Expressemos a nossa repulsa ao Dia das Forças Armadas como umha rede aberta e expanssiva, onde todas as diferenças podam expressar-se livre e equitativamente.

7) Está emergindo um novo modo de ser na esfera pública que se caracteriza polo feito de que o Estado è algo que se volveu velho e inadequado, com umha máquina de escrever em relaçom a um computador. Bricolagem quer ajudar a essa nova esfera pública, construindo novas experiências de democracia nom representativa.
8) O tempo está dividido entre um presente que já está morto e um futuro que já está vivo. Os militares formam parte desse presente, nós somos o futuro.

9) Inventa e conecta tantas intençons, motivaçons e causalidades como seja possível. Podemos usar linguagens de múltiples vozes que vam chegar muito mais alá desta luita concreta ante o desfile militar. Fazendo-o assim estamos a construir umha vissom muito mais ampla do que percibimos no momento actual.

10) …o que tu queiras!

Estamos a construir a base para novas redes e vias de luita cidadá.

La larga espera de los coches limpios

May 13, 2005 10:08 am

“Una historia para no dormir” –nos expresaba por teléfono el responsable de marketing de la pequeña empresa MDI el 29 de mayo del 2004- . Su empresa sigue a flote para tratar de sacar al mercado un coche que funciona con aire comprimido; que va a 120 kilometros por hora; que consume aceite de cocina y que depura el ambiente en vez de contaminarlo.

El coste de consumo del “combustible” (aire comprimido) es de un euro por ciento sesenta y seis kilómetros.

Cuesta nueve mil euros y hay 30.000 españoles esperando para comprárselo.

La historia para no dormir era que la Administración Pública no les ayuda a difundir su producto, y que los grandes medios resultan inaccesibles, y hasta les tergiversan las noticias.

La CIA les vigila su web MDI (Moteur Developpment International) casi a diario, así como los militares estadounidenses.

UNA CAMPAÑA SILENCIADA

Hace catorce años, en 1991, comenzamos a difundir la existencia de coches eléctricos.

El entusiasmo fue tal, que organizamos una campaña basada en un concurso por las Universidades y Conservatorios, para crear carteles y músicas inspirados en los coches eléctricos.

Nos habían asegurado el apoyo total de fondos públicos. Sin embargo, al tiempo comprobamos que fuimos objeto de un silencio fúnebre administrativo de la administración autonómica y central en el que se expusieron toda suerte de contrariedades, a pesar de tener cartas de apoyo hasta del Gobierno chileno.

A pesar de ello, la campaña fue partícipe del Foro Global de la cumbre de Río’92, y fruto de ella recibimos información extraoficial de la homologación del modelo de coche eléctrico que resultó ser el primero matriculado en el territorio nacional.

Este coche lo hicimos circular por Santa Cruz de Tenerife de 1993 a 1994, y desde entonces se haya operativo hace 11 años dentro del ITER (Instituto Tecnológico y de Energías Renovables), cuyo gerente lo compró a título personal, alimentado exclusivamente de energías renovables.

Dada la participación en el frustrado concurso, editamos de forma casera un casete del que aún hay cien copias. No consiguieron del todo bloquearnos económicamente ni aislarnos como hacen con todas las iniciativas que amenazan directamente el archimillonario y asesino imperio petrolífero.

UNA HISTORIA PARA NO DORMIR

Seguramente, usted difícilmente sabe de los coches que funcionan sin petróleo. No son un tema para los currículos de las Universidades ni para conocimiento público.

El coche eléctrico ganó en velocidad al de motor de explosión en el siglo diecinueve, en 1892. Iba a 62 kms/h.

Los intereses de la explotación del petróleo los han silenciado a nuestra sociedad desde entonces.

Desde hace décadas, la divulgación de los mismos sólo se puede realizar en los llamados “rallies solares” que realizan pequeñas asociaciones autofinanciadas, a los que los grandes medios no pueden asistir.

En Barcelona estuvimos presente en uno de estos rallies el 13 de noviembre del 2004.

Todas las multinacionales de coches tienen prototipos de coches eléctricos muy avanzados y listos para salir al mercado desde hace décadas. Ahora la moda en ellas es mostrar de vez en cuando sus prototipos con los coches de Hidrógeno, para que los Gobiernos tengan algo que decir. Cuando estalló la guerra de Irak, en los Campus Universitarios de Nueva York y otros estados circularon los peores coches eléctricos que habían, para callar la boca a los estudiantes. La estrategia del Pentágono es sacarlos a un pequeño nicho de mercado, pero nunca darles las campañas publicitarias que requieren por televisión. El resultado psicológico es que la gente se cree que no hay más porque no funcionan. Y picamos.

La puesta en el mercado de los prototipos de las compañías multinacionales sigue siendo hace décadas un imposible, pues tienen que colaborar con los gobiernos, por lo que en este artículo ni nos detenemos en divulgar sus avanzadísimos prototipos.

Unicamente en las pequeñísimas constructoras independientes encontraríamos acceso al mercado.

Pero hay una gran alternativa: el coche de aire. Si comparamos ecnológicamente el coche de Hidrógeno con el de aire, se comprueba que este último es superior, ya que el Hidrógeno es altamente inflamable.

Además, el Hidrógeno precisa de una infraestructura muchísimo más cara, ya que tan solo el electrolito de la Pila (como se llama a la “batería” que lo produce) es de un mineral sumamente caro. Se habla sobre “prototipo de futuro” acerca del Hidrógeno porque conlleva negocio. Sin embargo los compresores de aire para el coche de motor de aire, así como su motor y la nula infraestructura que precisan, resultan tan baratos que apenas son sujetos a especulación.

Para dar a entender mejor toda esta información, y sobre todo para que haya un Foro de opinión pública, hemos creado la web Eco-Coches, siendo “ecocoches.com” ya una marca patentada.

CARACTERÍSTICAS DE LOS ECOCOCHES

Ecocoche de aire: el coche que respira; el coche que limpia.

De 200 a 300 kilómetros de autonomía. La carga de aire comprimido se realiza de forma rápida.

Ecocoche eléctrico: el pionero.

Aproximadamente 100 kilómetros de autonomía. La carga de las baterías precisa de 4 a 6 horas.

Ecocoche solar: el autónomo.

Autonomía total Aunque la carga de las baterías precisa de 4 a 6 horas, se puede cargar en marcha.

Ecocoche de hidrógeno: la apuesta comercial de los gobiernos.

Hasta 640 kilómetros de autonomía. La carga de hidrógeno se realiza de forma rápida.

HACIA LA DEMANDA PÚBLICA

Así mismo hemos creado otra marca patentada denominada “coches sin petróleo”, para la organización social reivindicativa de la salida al mercado de estos “bienes de interés público”.

La filosofía es que salgan al mercado ya sean coches eléctricos; de hidrógeno o de aire comprimido, pero que salgan a la calle.

No obstante, el objetivo final sería la fabricación en serie del coche de motor de aire.

A la pequeña empresa MDI autofinanciada sólo con las patentes a lo largo del mundo, que ha logrado autoconstruírse el chasis tras el rechazo de las multinacionales, les exigen una planta industrial gigante, para construír 30 coches a la vez, como condición de homologar el coche. Un cinismo gigantesco ya que no les dejan publicitarse.

La voz de los grupos ecologistas es la única solución para que esto cambie. A pesar de que activistas de Greenpeace fueron condenados a la cárcel en abril por haberse opuesto activamente a la guerra de Irak en Cádiz, es necesario continuar la lucha activa y eficaz.

Ellos se quejan de que los ecologistas no les apoyan porque son una empresa lucrativa, lo cual resulta una contradicción en la defensa eficaz del medio ambiente.

Este “despiste” lo observamos también nosotros hace una década en la citada campaña.

Los gobiernos no permiten la homologación de los ecocoches. Así de claro.

Hace 11 años, el 20 de mayo de 1994, el representante de la Fiat nos decía en una mesa redonda del Congreso “Naturmovil 94” frente a la prensa, de forma inaudita:

“En cuanto haya una demanda de 200 unidades, fabricaremos (el coche eléctrico) en serie”.

Hoy hay 30.000 demandas del coche de motor de aire.

¿Qué ocurriría si el coche de motor de aire saliera al mercado? Simplemente, en una década - que es lo que tarda la gente en cambiarse de coche- el negocio del petróleo se arruinaría, y con él un sector de la sociedad actual inmensamente poderoso.

Los coches depurarían el ambiente en lugar de contaminarlo, ya que su filtro lo precisa, y el transporte sería tan barato, que como mínimo se podrían distribuir los objetos reciclados por el tercer mundo, acabando con este atroz consumo de recursos naturales actual. Las embarcaciones de motor de aire pueden usar la energía motriz del agua para ser autónomas y gratuitas. (¿Sabía usted que existen aviones electrosolares hace muchísimo tiempo, silenciosos y cargados por la luz?)

Imagínense qué ocurriría si se realizara una gran concentración pública frente a la fábrica del coche de motor de aire en Niza (Francia), con el lema “El coche de aire a la calle”: Aunque los medios no lo divulgaran, poco a poco se iría conociendo y la gente por fin se enteraría de que existen estos coches.

Políticamente es dificilísimo que salgan al mercado en Europa (los jefes de Estado saben de la existencia de los ecocoches), debido a la presión de nuestras gasolineras, pero lo importante es que la gente se entere.

La circulación de un sólo ecocoche es una amenaza: conducirlo da la certeza de adelanto tecnológico ya que no produce humos ni ruidos.

En Santa Cruz de Tenerife circulamos con un ecocoche eléctrico, que consume como una bombilla, y va a 60 kilometros por hora, velocidad urbana.

Aunque no sea el mejor ecocoche, el que esté al alcance del pueblo es un simbolismo de que los coches sin petróleo son posibles en la calle; de que otro mundo es posible.

Elena Martin Fierro
Rebelión

Proposición de Ley de creación de la Renta Básica de Ciudadanía

May 12, 2005 10:44 am

Exposición de motivos

Ya hace años que se ha instalado en el centro de la opinión pública la idea que el desarrollo y el crecimiento económico de la mayoría de los países continentales es un hecho irreversible, y que la liberalización y la globalización económicas han sido las responsables de la prosperidad económica y del inicio de una era en la que el pleno empleo y el control de la inflación se convertirán en realidad.

Pero si bien es cierto que durante la última década los países más desarrollados han registrado crecimientos importantes, las desigualdades sociales injustas, como el paro, la pobreza, y la falta de autonomía y libertad real de amplios sectores de la población –especialmente de las capas menos privilegiadas- están lejos de ser fenómenos que hayan desaparecido o que estén en vías de erradicarse en los próximos años.

La Constitución Española, en su artículo 9, establece la obligación de los poderes públicos de promover las condiciones para que la libertad y la igualdad del individuo sean reales y efectivas, así como para remover los obstáculos que impidan o dificulten su plenitud y facilitar la participación de todos los ciudadanos en la vida política, económica, cultural y social, y, en consecuencia, requiere avanzar en la lucha para la erradicación real de la pobreza en que vive una parte importante de nuestra sociedad.

Si definimos el umbral de la pobreza como el 50% del ingreso medio, por debajo del cual se considera que una persona es pobre, hoy en día la Unión Europea tiene en torno de un 15% de su población en una situación de pobreza, un porcentaje sensiblemente inferior al del conjunto del territorio del Estado español (alrededor del 20%). Así, en España, hay alrededor de 8 millones de personas pobres, un porcentaje de la población que se ha mantenido casi constante a lo largo de los últimos 20 años. Durante este tiempo, las coyunturas económicas han variado pero no se ha modificado sustancialmente la proporción de la población que vive por debajo del umbral de la pobreza. No estamos, consecuentemente, ante un fenómeno social más o menos pasajero.

Este índice de pobreza tampoco parece haber experimentado una mejora significativa como consecuencia de las políticas sociales y laborales practicadas, ni con los instrumentos legislativos aprobados a tal efecto. Es más, en España todo parece indicar que la pobreza ha aumentado durante la última década. Y a este hecho hay que añadir la escasa efectividad que tienen en las distintas Comunidades Autónomas los programas de rentas mínimas de inserción como mecanismo de prevención y erradicación de la pobreza.

De hecho, el actual sistema de prestaciones sociales resulta excesivamente fragmentado para alcanzar sus objetivos. Muchos expertos hace tiempo que reclaman un mayor grado de coherencia e integración entre los distintos programas de prestaciones sociales dirigidos a evitar la falta de ingresos y, entre éstos y algunas medidas que, como el mínimo vital del IRPF, son vinculadas a través del sistema fiscal. Actualmente, esta falta de integración y coherencia permite numerosos agravios comparativos e inconsistencias entre las medidas dirigidas a los distintos colectivos protegidos por programas de prestaciones sociales, así como entre éstos y los declarantes de IRPF, que a menudo reciben deducciones o desgravaciones por importe superior al de algunas prestaciones sociales para personas sin rentas.

Además, las prestaciones y subsidios condicionados al hecho de haber trabajado o por encontrarse en una determinada situación socioeconómica, propios del actual Estado del bienestar, en tanto que incompatibles con el trabajo remunerado, inciden en el mercado laboral de forma diversa y, en algunos casos, de forma negativa, favoreciendo el trabajo no declarado y desincentivando, especialmente, el trabajo a tiempo parcial.

Resulta necesario, por lo tanto, constatar que el actual sistema de prestaciones económicas condicionadas, aunque ha contribuido, y contribuye, a paliar parcialmente esta falta de ingresos económicos en situaciones de desocupación y/o imposibilidad de trabajar, es insuficiente para resolver la situación de pobreza en que malvive una importante parte de nuestra población, y por ello es necesario replantear la actual política de prestaciones y subsidios económicos condicionados para intentar hacer frente y resolver esta situación de pobreza.

Junto a la situación descrita, la precariedad laboral continua siendo muy elevada y el descontento con el trabajo remunerado también está muy extendido (causa, como bien es sabido y como remarcan muchos expertos, de grandes ineficacias laborales y económicas). A la vez, la creciente complejidad y diversidad de las formas de convivencia familiar, así como de los estilos de vida en general en nuestra sociedad, hacen cada vez más necesaria una cierta individualización de los derechos sociales y económicos, si se quiere garantizar un cierto nivel de autonomía individual y libertad real para que los ciudadanos –especialmente, las mujeres y los jóvenes- sean capaces de elegir sus propios proyectos de vida.

Todas estas realidades –pobreza, precariedad y descontento laboral, falta de autonomía, fragmentación e ineficacia de las prestaciones condicionadas- forman el sustrato y la razón de ser de la presente proposición de ley.

Sin embargo, hay que tener en cuenta otras consideraciones. El trabajo ha sido considerado, hasta los años sesenta, equivalente a trabajo asalariado o remunerado en el mercado. En otras palabras, el trabajo relacionado con la producción de mercancías.

El trabajo asalariado es un subconjunto del trabajo remunerado en el mercado. El trabajo asalariado es una forma de trabajo, muy importante, sin duda, pero sólo una forma de trabajo. Considerar que el trabajo asalariado es la única forma de trabajo significa estipular que otras actividades, como el trabajo doméstico, y la atención de los demás, o el trabajo voluntario no remunerado no lo son. En realidad, si el trabajo asalariado o por cuenta ajena fuese la única actividad que estuviera incluida en la definición de trabajo, ello comportaría la injustificada afirmación de que, en el espacio económico español habría actualmente entre un 35 y un 40% de personas “trabajando”. Consecuentemente, se deduciría que el 60 o 65% restante “no trabaja”. La valoración social de los trabajos no remunerados en el mercado está aumentando en los últimos años.

Hay, por tanto, buenas razones para pensar que la tipología del trabajo se puede dividir en: trabajo con remuneración en el mercado, trabajo doméstico y de atención a los demás, y trabajo voluntario. Las tres clases de trabajo citadas son necesarias para el funcionamiento de nuestra sociedad y esta constatación impregna cada vez más nuestro tejido social.

Actualmente, sin embargo, muchas personas no tienen la libertad real de elegir entre los tres tipos de trabajos citados, o de optar por la combinación de los mismos que prefieran en cada una de las etapas de su proyecto vital. Incluso si sólo nos fijamos en el trabajo remunerado –o empleo formal-, nos encontramos con la paradoja de que muchos ciudadanos que querrían dedicarle más tiempo no pueden y se encuentran en paro o en empleos que no desean, a la vez que otros que querrían dedicarle menos tiempo tampoco encuentran las fórmulas para hacerlo –como serían el empleo a tiempo parcial o las interrupciones temporales de la carrera profesional- sin experimentar una fuerte caída de sus ingresos. Esta situación constituye, ciertamente, una grave ineficiencia de nuestro mercado de trabajo que no da la suficiente libertad y oportunidades a los agentes para que la oferta y la demanda de empleo se ajusten adecuadamente.

Por todos los motivos expuestos anteriormente, se propone el establecimiento de una Renta Básica de Ciudadanía definida como un ingreso económico pagado por el sector público a cada ciudadano y a cada ciudadana de pleno derecho, independientemente de su relación pasada, presente o futura con el trabajo remunerado, de otras posibles fuentes de renta que pueda poseer y sin tener en cuenta con quién conviva. La cuantía de esta Renta Básica de Ciudadanía que se establece en la presente Ley siempre estará por encima del umbral de la pobreza y sus principios serán: acabar con la pobreza, evitar la estigmatización de aquella parte de la población que depende de prestaciones asistenciales para subsistir, incrementar el grado de autonomía y de libertad real de gran parte de la población en sus elecciones de participación en el mercado laboral y de estilo de vida en general, unificar y racionalizar el sistema de prestaciones sociales, conseguir una mayor integración entre este último y el sistema fiscal, y posibilitar un funcionamiento más eficiente del mercado laboral.

La creación de esta Renta Básica de Ciudadanía, en tanto que comporta una modificación en profundidad del actual sistema de protección pública, requiere tomar las medidas de carácter legal, fiscal, económico financiera y de gestión que necesariamente tienen que ser tenidas en cuenta en el momento en que se promulgue la ley que establece dicha Renta, así como los regímenes transitorios imprescindibles para su implantación.

Proposición de Ley de creación de la Renta Básica de Ciudadanía

Red Renta Básica

Renta Básica por José Iglesias Fernández

Baladre

Manifesto da Rede Galega da Cidadanía

May 11, 2005 12:24 pm

Consideramos insatisfactorio e insuficiente un sistema político que, no substantivo, descansa nas actividades de reducidos cumios dentro dos partidos políticos e outras institucións de poder.

Sen que presupoña desconfianza algunha cara ás estructuras partidarias, afirmamos que a política hoxe ten que asumir novas formas, máis participativas, máis abertas e flexibles que as convencionais. Novas formas que, non pretendendo substituír aos partidos, sexan ese complemento que as súas insuficiencias precisan.

Galicia, no político, é un espacio especialmente pobre e opresor. Vivimos inmersos nun sistema de clientelismo que entende o goberno como órgano do partido que o sustenta, póndolle, así, prezo electoral á prestación dos servizos que lle corresponde xestionar. Trátase dunha forma de goberno corrompida e arcaica, incapaz de dirixir unha renovación das nosas estructuras productivas e que ten baixo mínimos sistemas, como a sanidade, o ensino ou a protección do medio ambiente, vitais para unha sociedade.

Por todo isto, as organizacións cívicas que subscribimos este manifesto, coñecedoras de que son moitas as persoas que desexan rematar cos gobernos prepotentes, clientelistas e ineptos do Partido Popular e o seu Presidente Fraga, proseguindo con actividades que contribúan en positivo á construcción dunha sociedade máis viva e democrática, como xa o foron a Oposición á Guerra e o Nunca Máis, chamamos á cidadanía galega a que converxa, dende a riqueza da súa diversidade, nunha proposta de acción con estes obxectivos: MUDAR GALICIA.

Vemos a próxima cita electoral como unha grande oportunidade para iniciar en Galicia ese cambio político imprescindible. Declaramos a nosa disposición de coordinarnos para promover accións abertas á toda a cidadanía, con esa finalidade; e, tamén, de apoiar a aqueles partidos políticos que, máis aló da súa pretensión lexítima de ser unha alternativa, dean pulo a unha verdadeira transformación política que nos permita construír unha sociedade civil mellor artellada e participativa.

Rede Galega da Cidadanía

Presentación da Coordenadora para a Prevención da Tortura

12:07 pm

INICIATIVA POLO PROTOCOLO FACULTATIVO CONTRA A TORTURA DAS NACIÓNS UNIDAS

Nas comisarias e prisións do Estado español continua existindo a tortura. Esta realidade foi muitas veces denunciada por organismos internacionais, asociacións humanitárias, colectivos profisionais e grupos de apoio às persoas presas, asi como polas próprias vítimas e os seus familiares. Mais apesar de a Constituición Española e todo o Direito internacional proibir rotundamente a sua prática e apesar de o Governo negar a sua existéncia, esta realidade está certificada por sentenzas ditadas contra o Estado Español polo Tribunal Internacional de Direitos Humanos, polas recomendacións do Relator Especial das Nacións Unidas contra a Tortura, polos relatórios de Amnistia Internacional, de Human Rights Watch, do Torturaren Aurkako Taldea, da Association pour la Prévention de la Torture e de outras asociacións e colectivos que reclamamos, desde hai anos, medidas realmente efectivas para prevenir esta violación da dignidade e os direitos humanos, nos cárceres, nas comisarias, nos centros de retención de migrantes e nas ruas do Estado Español, onde as Forzas de Seguranza do Estado continuan praticando a tortura, os maus tratos e os abusos de poder.

A COORDENADORA PARA A PREVENCIÓN DA TORTURA nace con vocación de traballar para pór fin a esta situación.

Con o fin de atinxir este obxectivo, a COORDENADORA PARA A PREVENCIÓN DA TORTURA inicia una campaña para que o Governo Español asine, ratifique e poña en marcha o Protocolo Facultativo (PF) Contra a Tortura aprovado pola Asemblea Xeral das Nacións Unidas o 18 de Decembro de 2002, un instrumento que entendemos estabelece mecanismos reais e eficaces para prevenir a prática da tortura e os tratamentos cruéis, desumanos ou degradantes en cárceres, comisarias, centros de retención de migrantes, etc., ao abrir estes espazos ao controlo da sociedade civil.

A COORDENADORA PARA A PREVENCIÓN DA TORTURA velará por garantir a incorporación das asociacións de direitos humanos e liberdades públicas ao proceso de ratificación e execución do Protocolo, a sua efectiva posta en funcionamento e a independéncia das persoas que constituirán no futuro os Comités de visita e controlo.

O PROTOCOLO FACULTATIVO: UN MECANISMO NECESÁRIO

Os contributos mais importantes do PF das NNUU na luita contra a prática da tortura son dous: a énfase preventiva e a diversificación dos mecanismos de controlo social. É aí precisamente que reside a sua necesidade: por unha parte permite à sociedade civil verificar a existéncia da tortura (até agora nengun instrumento internacional autorizava as visitas aos centros de detención, en calquer lugar do mundo, sen prévio aviso e sen necesidade de ter o consentimento das autoridades), pola outra, estabelece a obrigatoriedade de criar organismos estatais de controlo. Unha vez que o PF teña sido ratificado por un mínimo de 20 estados, o Comité das NNUU contra a Tortura deverá criar un Subcomité, cuxa función será precisamente realizar estas visitas, e os Estados terán a obrigación de estabelecer e dotar dos meios necesários un ou vários Comités que traballarán de maneira coordenada con o Subcomité internacional.

Os membros destes Comités poderán manter entrevistas –reservadas e sen testemuñas- con calquer persoa privada de liberdade e con outras persoas da sua eleición, tais como funcionários das equipas médicas e de seguranza ou familiares das persoas detidas. Terán aceso a todos os rexistos relativos a calquer persoa que estexa sob custódia do estado e direito a examinar as regras disciplinárias, o rexime de castigos e outros documentos de relevo. Poderán inspeccionar regularmente o conxunto das instalacións de detención e terán aceso a todas as dependéncias, incluindo dormitórios, comedores, cociñas, celas de isolamento, cuartos de baño, áreas de exercício físico e consultórios médicos.

Por isto, a COORDENADORA PARA A PREVENCIÓN DA TORTURA solicita:

- Ao Governo do Estado español, que asine imediatamente o Protocolo Facultativo à Convención contra a Tortura das NN.UU.

- Ao Parlamento do Estado español, que ratifique à maior brevidade esta asinatura e lexisle as reformas necesárias para acabar con a prática da tortura, seguindo as recomendacións do Relator Especial das NNUU contra a Tortura.

- À sociedade civil, que entenda a necesidade de pór fin à lacra da tortura e se comprometa con esta campaña, esixindo dos seus governantes a aplicación de medidas efectivas que garantan para todos e todas un tratamento humano e digno por parte das Forzas de Seguranza do Estado en prisións, comisarias, centros de retención de migrantes, etc., en cumprimento da legalidade vixente, tanto a estatal como a internacional.

Coordenadora para a Prevención da Tortura

WordPress database error: [Access denied for user 'bircor_mundo'@'%' to database 'bircor_mundo']
INSERT INTO wp_options (option_name, option_value, option_description, autoload) VALUES ('kjgrc_cache', 'a:2:{s:8:\"comments\";s:1520:\"PGRpdiBjbGFzcz0iaHIiPjwvZGl2PjxkaXYgaWQ9ImdldC1yZWNlbnQtY29tbWVudHMiIGNsYXNzPSJzaWRlYmFyIHdpZGdldCB3aWRnZXRfZ2V0X3JlY2VudF9jb21tZW50cyI+PGgyPkNvbWVudGFyaW9zIFJlY2VudGVzPC9oMj48dWw+PGRpdiBpZD0iZ2V0X3JlY2VudF9jb21tZW50c193cmFwIj48dWw+CTxsaT48YSBocmVmPSJodHRwOi8vYmlybmFyZW0uZnJlZWhvc3RpYS5jb20vP3BhZ2VfaWQ9NDkxI2NvbW1lbnQtNzk3MDciIHRpdGxlPSJMaWJybyBkZSB2aXNpdGFzLCBKdW5lIDcsIDIwMDciPkpvaG4xNDUyPC9hPjogR3JlYXQgd29yayx3ZWJtYXN0ZXIsbmljZSBkZXNpZ24hIGJ1eSAsIGNoZWFwICwgYnV5ICwgLCAsPC9saT4KCTxsaT48YSBocmVmPSJodHRwOi8vYmlybmFyZW0uZnJlZWhvc3RpYS5jb20vP3BhZ2VfaWQ9NDUxI2NvbW1lbnQtNzk3MDUiIHRpdGxlPSJNYXBhIGRvIHNpdGlvLCBNYXJjaCAyNiwgMjAwNyI+Sm9objEwMjg8L2E+OiBQZXJmZWN0IHdvcmshIGJ1eSAsICwgLCBjaGVhcCAsICw8L2xpPgoJPGxpPjxhIGhyZWY9Imh0dHA6Ly9iaXJuYXJlbS5mcmVlaG9zdGlhLmNvbS8/cD0yNzcjY29tbWVudC03OTcwMyIgdGl0bGU9IjHCqiBhY2Npw7NuIGRhIFNlbWFuYSBkZSBMb2l0YSBTb2NpYWwgwpNSb21wYW1vcyBvIFNpbGVuY2lvwpQuIENpbmUgQm9nYXJ0IChNYWRyaWQpLCBKdW5lIDI2LCAyMDA2Ij5Kb2huMTQ3NjwvYT46IEdyZWF0IC5Ob3cgaSBjYW4gc2F5IHRoYW5rIHlvdSEgY2hlYXAgLCAsIGJ1eSAsIGJ1eSAsICw8L2xpPgoJPGxpPjxhIGhyZWY9Imh0dHA6Ly9iaXJuYXJlbS5mcmVlaG9zdGlhLmNvbS8/cGFnZV9pZD00OTEjY29tbWVudC03OTY5NyIgdGl0bGU9IkxpYnJvIGRlIHZpc2l0YXMsIEp1bmUgNywgMjAwNyI+Sm9objE0NTI8L2E+OiBCZWF1dGlmdWwgc2l0ZSEgLCBjaGVhcCAsIGNoZWFwICwgLCBidXkgLDwvbGk+Cgk8bGk+PGEgaHJlZj0iaHR0cDovL2Jpcm5hcmVtLmZyZWVob3N0aWEuY29tLz9wYWdlX2lkPTQ1MSNjb21tZW50LTc5Njk1IiB0aXRsZT0iTWFwYSBkbyBzaXRpbywgTWFyY2ggMjYsIDIwMDciPkpvaG4xMDI4PC9hPjogSW5jcmVkaWJsZSBzaXRlISBidXkgLCAsIGJ1eSAsIGJ1eSAsICw8L2xpPgo8L3VsPjwvZGl2PjwvdWw+PC9kaXY+\";s:10:\"trackbacks\";s:1880:\"PGRpdiBjbGFzcz0iaHIiPjwvZGl2PjxkaXYgaWQ9ImdldC1yZWNlbnQtY29tbWVudHMiIGNsYXNzPSJzaWRlYmFyIHdpZGdldCB3aWRnZXRfZ2V0X3JlY2VudF9jb21tZW50cyI+PGgyPlJlY2VudCBUcmFja2JhY2tzPC9oMj48dWw+PGRpdiBpZD0iZ2V0X3JlY2VudF9jb21tZW50c193cmFwIj48dWw+CTxsaT48YSBocmVmPSJodHRwOi8vYmlybmFyZW0uZnJlZWhvc3RpYS5jb20vP3A9NTExI2NvbW1lbnQtNDk5MzQiIHRpdGxlPSJUcmFja2JhY2sgdG8gJnF1b3Q7TGl2ZSBFYXJ0aDogYWZvcnJhZGUgZW5lcnjDrWEsIHF1ZSBuw7NzIG5vbiBwb2RlbW9zJnF1b3Q7OiAgQ2FzaW5vIDEyNDMzNzU5MTEmIzgyMzA7Ij5DYXNpbm8gMTI0MzM3NTkxMTwvYT46IENhc2lubyAxMjQzMzc1OTExLi4uPC9saT4KCTxsaT48YSBocmVmPSJodHRwOi8vYmlybmFyZW0uZnJlZWhvc3RpYS5jb20vP3A9NDQ3I2NvbW1lbnQtNDIyMzQiIHRpdGxlPSJUcmFja2JhY2sgdG8gJnF1b3Q7TGFrYWJlLCBleHBlcmllbmNpYSBjb211bml0YXJpYSZxdW90OzogIENhc2lubyAxMjQxMjc4NTMzJiM4MjMwOyI+Q2FzaW5vIDEyNDEyNzg1MzM8L2E+OiBDYXNpbm8gMTI0MTI3ODUzMy4uLjwvbGk+Cgk8bGk+PGEgaHJlZj0iaHR0cDovL2Jpcm5hcmVtLmZyZWVob3N0aWEuY29tLz9wPTQ3NCNjb21tZW50LTM1NTQyIiB0aXRsZT0iVHJhY2tiYWNrIHRvICZxdW90O0luZm9ybWHDp8OjbyDDmnRpbCBzb2JyZSBhIENvbnRlc3Rhw6fDo28gYW8gRzgmcXVvdDs6ICBJbnN0YW50IG5vIGRlcG9zaXQgY2FzaW5vIDMwOCYjODIzMDsiPkluc3RhbnQgbm8gZGVwb3NpdCBjYXNpbm8gMzA4PC9hPjogSW5zdGFudCBubyBkZXBvc2l0IGNhc2lubyAzMDguLi48L2xpPgoJPGxpPjxhIGhyZWY9Imh0dHA6Ly9iaXJuYXJlbS5mcmVlaG9zdGlhLmNvbS8/cD00NzQjY29tbWVudC0zNTU0MSIgdGl0bGU9IlRyYWNrYmFjayB0byAmcXVvdDtJbmZvcm1hw6fDo28gw5p0aWwgc29icmUgYSBDb250ZXN0YcOnw6NvIGFvIEc4JnF1b3Q7OiAgTm8gZGVwb3NpdCBzaXRlcyAxODYmIzgyMzA7Ij5ObyBkZXBvc2l0IHNpdGVzIDE4NjwvYT46IE5vIGRlcG9zaXQgc2l0ZXMgMTg2Li4uPC9saT4KCTxsaT48YSBocmVmPSJodHRwOi8vYmlybmFyZW0uZnJlZWhvc3RpYS5jb20vP3A9NDc0I2NvbW1lbnQtMzU1NDAiIHRpdGxlPSJUcmFja2JhY2sgdG8gJnF1b3Q7SW5mb3JtYcOnw6NvIMOadGlsIHNvYnJlIGEgQ29udGVzdGHDp8OjbyBhbyBHOCZxdW90OzogIDIwIGluc3RhbnQgbm8gZGVwb3NpdCBib251cyBjYXNpbm9zIDk2OCYjODIzMDsiPjIwIGluc3RhbnQgbm8gZGVwb3NpdCBib251cyBjYXNpbm9zIDk2ODwvYT46IDIwIGluc3RhbnQgbm8gZGVwb3NpdCBib251cyBjYXNpbm9zIDk2OC4uLjwvbGk+CjwvdWw+PC9kaXY+PC91bD48L2Rpdj4=\";}', '', 'yes')