A anécdota do autor colombiano ilustra con bastante claridade unha das trampas na que desde que nacemos estamos inmersos os habitantes da sociedade contemporánea: a trampa da competitividade, da acumulación de cousas e logros materiais como única vía á felicidade e á realización plena da vida. Posuír é a obrigación que nos impón o modelo social no que vivimos; desde os nosos primeiros pasos na vida impónllenos competir e posuír como fins en se mesmos.

A familia, a escola, os xogos, os medios de comunicación, as normas sociais e as metas que este modelo cultural obríganos a impoñernos empúxannos a unha carreira sen fin por posuír, por acumular, por competir e sobresaír en todas e cada unha das facetas da nosa existencia. Ensínasenos a desprezar ou a ignorar o pracer de facer as cousas unicamente polo gusto de realizalas, pola intima ou compartida satisfacción do traballo ben feito ou polo esforzo realizado, sempre ese traballo, esforzo ou logro medirase en termos de mellor ou peor co que outro obtivo o realizado; a solidariedade, a cooperación e a falta de agresividade son deslexitimadas e etiquetadas como obstáculos que estorbarán ou impedirán ser “alguén” na vida. Xa de adultos o éxito mídese, ou mellor, se contabiliza, case exclusivamente pola cota de poder, pola capacidade adquisitiva ou pola fama individual que a persoa logre obter, sen importar en absoluto os medios a través dos cales logre eses fins.

A propia dinámica do capitalismo xera un home individualista, utilitarista, empuxado a competir e sustentado pola ambición, porque neste modelo, xa o sabemos, ter equivale a ser.

O verdadeiro e xeralmente oculto drama do individualismo e a competitividade é que produce un só triunfador a costa de innumerables perdedores.

O neoliberalismo veu a desempeñar nos últimos tempos a sustentación filosófica do modelo capitalista. No neoliberalismo a ambición persoal (motor da competitividade) é lexitimada e sacralizada como unha virtude e un valor que xera riqueza e benestar (aínda que sería mellor dicir “benter”); pero o propio sistema fai que a ambición persoal xamais estea satisfeita: se vostede por fin comprou un coche usado o sistema creará pronto en vostede a ambición de adquirir un modelo económico novo. Se vostede decide endebedarse cun banco para adquirir ese modelo económico novo moi pronto a publicidade e o seu entorno social faranlle soñar con adquirir un modelo de luxo; se vostede violentando as súas posibilidades económicas adquire ese modelo de luxo, antes de darse conta haberá no mercado un novo e mais atractivo modelo e así ata o infinito, convertendo a existencia nunha carreira de ratas por adquirir cousas, por ter máis que os nosos irmáns ou amigos de infancia, ou que os nosos compañeiros de traballo ou estudo ou que os nosos veciños, nun estilo de vida onde a presión por sobresaír, logrou que o estrés, os accidentes cerebrovasculares, os fogares fracturados, o consumo de alcohol e outras drogas e os problemas depresivos sexan cousas normais e comúns.

A maioría dos pais convertemos a formación escolar dos nosos fillos nunha tortura, nunha carreira en contra de todos os seus compañeiros e deles mesmos, salpicada con todos os obstáculos que en forma de cursos de inglés, talleres de creatividade, flamenco, computación, escolas de béisbol, karate, tarefas dirixidas, modelaxe e comportamento social e plans vocacionais logramos impoñerlles, afastando como unha horrible perda de tempo calquera intento dos nenos por socializarse por se mesmos e crear ou escoller as súas propias diversións, o seu tempo libre, os seus xogos e os seus procesos de formación ou afastando a oportunidade de simplemente compartir espazos e tempo de calidade cos seus pais e irmáns, creando desde a infancia seres frustrados e estresados.

Di o Ecofilósofo español Joaquín Araujo que “A primeira tarefa da Educación Ambiental debe ser a de desacreditar o mito da competitividade”. Tarefa ardua esta de combater contra unha das columnas onde se asenta o actual modelo civilizacional, pero que debe ser asumida canto antes por todos os que cremos e loitamos por unha sociedade e un mundo distintos.

Joel Sangronis Padrón, Profesor UNERMB

Desacreditar el mito de la competitividad

Ediciones Simbióticas
Portal del Medioambiente

Categories: Empresas e consumo
4 Comments »

Para Sven Tarp, profesor universitario na Escola de Negocios de Århus, a causa do odio cara ao seu país ten outra orixe: “Dinamarca, que fai vinte anos era coñecida polo seu estado de benestar, a súa axuda humanitaria ao terceiro mundo e unha certa resistencia aos plans máis agresivos de EEUU e a OTAN, transformouse aos poucos nun país moi reaccionario. A nivel internacional isto expresouse na subordinación de Dinamarca á política imperialista de EEUU, e a súa participación nas agresións contra Iugoslavia, Afganistán e Iraq”.

A liberalización da política danesa faise notar nun lento pero progresivo desmantelamento do Estado do Benestar. As listas de espera nos hospitais públicos ascenden a doce meses, mentres os cartos públicos pagan á sanidade privada para que atenda os casos que a pública non pode abarcar. O investimento en transporte público recórtase cada ano. Na educación faise retroceder á Renovación Pedagóxica, o goberno da Universidade faise presidencialista e con participación do sector privado. Dinamarca non se salva da ola de privatizacións que percorre Europa.

Unha dura política de inmigración

A maior consecuencia da nova política do goberno liberal-conservador presidido polo Primeiro Ministro Anders Fogh Rasmussen é a pechadura de portas a inmigrantes. Dinamarca, que invitou a miles de turcos a cubrir os postos de traballo sobrantes nos 60, ten hoxe unha das políticas de inmigración máis restrictivas de Europa. Agora para conseguir a cidadanía hai que residir nove anos no país, traballar cinco, ter 28 anos, posuír 25.000 coroas no banco e ter un profundo coñecemento da historia e linguaxe de Dinamarca. Irene Clausen, profesora de lingua danesa a inmigrantes, asegura que “esíxeselles un coñecemento lingüístico e cultural que a maioría dos daneses non ten. Un cidadán danés medio suspendería ese exame. É moi humillante”.

Khaled Mustapha é palestino, chegou a Dinamarca aos 16 anos desde un campo de refuxiados de Líbano. Hoxe, con 31 anos, é traballador social e dedícase á integración dos nenos árabes do distrito de Norrebro, o Lavapiés de Copenhague. Afirma que “as caricaturas como feito illado non constituirían ningún problema, pero é que os estranxeiros en Dinamarca sufriron a experiencia da discriminación. Non se fala moito sobre iso, pero é un problema latente. Fíxose imposible conseguir a cidadanía, esíxese un período de estancia moi longo, unha estabilidade económica que non se pode ter se non se teñen plenos dereitos, e un exame que un danés suspendería. Entre outras cousas hai que memorizar a historia de todos os reis de Dinamarca durante 800 anos, aparte dun coñecemento perfecto do idioma, máis que o que se está impartindo nos centros de Ensinos Medios. Os refuxiados de Iraq e Afganistán non poden conseguir un permiso de traballo, todo quedou restrinxido enormemente. A mensaxe é: que non veñan a Dinamarca. Como consecuencia, estase dividindo ao país entre musulmáns e non musulmáns, e o problema faise máis grande: divídese tamén entre quen pretenden protexer ás minorías e quen se defenden dos musulmáns illándolles”.

Estas palabras correspóndense co observado durante a manifestación do III Aniversario da Guerra de Iraq. Durante o percorrido, decenas de inmigrantes asomábanse ás portas das súas casas ou negocios familiares para mostrar unha mestura de agradecemento, alivio e sorpresa, ao descubrir como a maioría dos asistentes eran branquiños daneses indignados coa política exterior do seu Goberno. Nun longo percorrido baixo cero grados desde as embaixadas de EEUU e Inglaterra ata o Parlamento danés, os 3.000 participantes fixeron unha parada ante a sé de MAERSK, o grupo financeiro máis importante do país, que posúe desde os principais asteleiros navais ata a popular cadea de supermercados Netto, e encargouse do transporte de armas de EEUU a Iraq durante a invasión.

Unha das forzas máis visibles nesta manifestación era a Alianza Vermella e Verde (Enhedslisten), movemento político creado polo Partido Comunista de Dinamarca, o Partido Socialista Obreiro e Esquerda Socialista en 1991. A Alianza Vermella e Verde levou un movemento electoral ascendente desde o seu fundación, chegando na actualidade aos 4.000 membros e a 6 deputados dun parlamento de 175, converténdose no referente parlamentario de todas as forzas da esquerda non socialdemócrata. Devandita organización considera que a solución ao conflito das caricaturas pasa por “a veloz finalización á ocupación de Iraq, pasos novos e eficientes para asegurar o dereito do pobo palestino ao seu propio estado, cambios fundamentais do mercado mundial que permitan que os países máis pobres, entre eles algúns dos países musulmáns, poidan mellorar as súas oportunidades para crear un desenvolvemento económico independente, e o apoio ao fortalecemento da democracia no mundo árabe e outros países, fronte á tendencia occidental a apoiar réximes reaccionarios como o de Arabia Saudí”.

Nas pasadas eleccións locais de novembro, Khaled Mustapha foi candidato pola Alianza Vermella e Verde polo distrito de Nørrebro. Este vello barrio, construído durante a industrialización do S. XIX como receptor do recente proletariado danés, o barrio onde Lenin pasou parte do seu exilio, é hoxe o mellor expoñente da nova sociedade danesa: comercios árabes, africanos e ata latinos sucédense ininterrompidamente polas rúas de Nørrebro. Preguntado pola súa afiliación á Alianza, Khaled -crente musulmán- responde: “fágoo porque creo no socialismo, creo que é o camiño correcto para ter benestar e igualdade entre toda a xente, Son musulmán e á vez socialista, e non teño problemas de soño. Somos moitos os homes e mulleres musulmáns de esquerdas que traballamos por transformar a nosa propia cultura, por exemplo, erradicar o machismo, non nos gusta a poligamia. Os ataques do goberno só nos dificultan a tarefa”.

A Khaled preocúpalle a seguridade dos inmigrantes debido á ola de racismo que invade o país: “moitos taxistas árabes danse conta de que os clientes non entran no coche cando lles ven, as tendas de Shawarma perden clientes; os inmigrantes están moi inseguros sobre o seu futuro e o dos seus fillos. Os nenos nas escolas xa non queren volver a casa sos. Moitos queren irse a Suecia ou a Inglaterra, entre eles novos que queren facer un Doctorado. O que non ten cartos -a maioría- tense que quedar. É a primeira vez que hai este racismo en Dinamarca desde a II Guerra Mundial. A dereita di que ocasionamos despilfarro ao Estado, pero logo a moitos daneses gústalles ir á tenda á 1 da noite, ou coller un taxi a calquera hora, e iso é posible polos inmigrantes. Eses que se queden, din, pero as súas familias que non veñan. E agora coa ampliación da UE, prefiren que veñan inmigrantes de Europa do Leste, e que os árabes marchemos”.

As caricaturas de Mahoma

Neste contexto resulta máis comprensible a reacción dos países árabes ás caricaturas de Mahoma. Sven Tarp recorda que “antes de publicar as caricaturas, foron mostradas a unha serie de expertos que explicaron que efectivamente provocarían ira entre os musulmáns, que se sentirían ofendidos polo modo en que o seu profeta era mostrado”. Non se trata dunha publicación cómica, senón dunha relación explícita entre a relixión islámica e o terrorismo de Al Qaeda, como mostra a viñeta máis difundida: Mahoma cun turbante con forma de bomba. O editor en xefe do Jyllands Posten xustificou a publicación como unha forma de “desafiar o modo en que a liberdade de expresión existe en Dinamarca, pois ultimamente está sendo restrinxida debido a unha crecente influencia musulmá”.

Xa a principios de outubro centos de inmigrantes musulmáns esixiron en manifestacións unha desculpa do Jyllands Posten, negada baixo o pretexto do dereito á liberdade de expresión. O 19 de outubro 11 países solicitaron unha reunión co Goberno danés para discutir a lexitimidade da publicación. O Goberno negouse a participar na reunión, decisión duramente criticada por 22 embaixadores daneses e polo Ministro de Exteriores, Uffe Elleman-Jensen. O manexo da crise por parte do Goberno tamén foi criticado pola Confederación de Industrias Danesas e o Consello Danés de Agricultura, polas importantes perdas económicas. O director xerente de Grundfos, o productor de máis da metade das bombas de auga a nivel mundial, declarou que a súa empresa está considerando trasladar a produción ao exterior se o goberno non cambia a súa actitude.

Tralos primeiros sucesos violentos de febreiro, o xornal desculpouse ante os musulmáns ofendidos, pero non pola publicación das caricaturas ofensivas, pois tal desculpa supoñería unha “violación da súa liberdade de expresión”. ¿É o Jylland Posten un xornal antisistema? Nin de lonxe.

Segundo Khaled Mustapha: “a liña editorial deste xornal é moi dura contra os estranxeiros e refuxiados e defende a nova lei de inmigración. Publican aos profesores progubernamentais e meten no mesmo saco aos pacifistas e a Sadam Hussein”.

“O Jylland Posten é un dos maiores diarios de Dinamarca cunha longa tradición de política dereitista. Nos anos 30 foi tristemente famoso por defender posicións pro-nazis. Trala II Guerra Mundial evolucionou cara a unha postura pro-OTAN. Durante a Guerra de Vietnam foi un gran aliado de Estados Unidos. Hoxe é un ardoroso defensor do estado sionista de Israel e a ocupación de Iraq e Afganistán, así como a crecente presión sobre Irán, Siria e outros países independentes. É considerado como o órgano de expresión non oficial do Partido Liberal, do Primeiro Ministro Anders Fogh Rasmussen” di Sven Tarp.

A Extrema dereita danesa

Parece que a rixidez do goberno é produto das presións do Partido Popular Danés (Dansk Folkeparti), elaborador da nova Lei de Inmigración, en quen o goberno liberal-conservador apóiase para facer o 80% da lexislación. En palabras de Irene Clausen “a política do PPD é botar aos inmigrantes. Chámalles animais, doentes, pide que se vaian de Dinamarca, ou que se quedan estean en silencio”.

Respecto de a reacción dos musulmáns, a dereita alude frecuentemente á doutrina do choque de civilizacións, de Samuel P. Hungtington, segundo a cal as identidades culturais e relixiosas ocasionan visións políticas enfrontadas, condenándonos á guerra entre civilizacións. Neste marco conceptual, a extrema dereita identifica aos musulmáns con valores antidemocráticos, intolerantes e fanáticos relixiosos, opostos a longo prazo tradición democrática e do Estado do Benestar danés. Os ataques duns musulmáns enfurecidos contra a bandeira danesa encaixan á perfección no discurso. Tralos ataques ás embaixadas, o PPD subiu 5 puntos en intención de voto.

Para Lars Lyndorff, sociólogo, “a política da extrema dereita baséase en ofrecer unha imaxe de Dinamarca como un país máis progresista do que realmente é, como oposición a un suposto conservadurismo musulmán”. Así se entenden estratexias que poden sorprender a un conservador español, como que o Partido Popular Danés presentase como candidata a Alcaldesa de Copenhague a unha ex-actriz porno lesbiana que practicaba rituais sadomasoquistas coa súa noiva disfrazadas de xeneral nazi e prisioneira xudía respectivamente.

Para Irene Clausen, “o problema comezou fai dez anos, cando o goberno do Partido Socialdemócrata empezou a falar dos inmigrantes como un problema. Suscitouse que se os musulmáns querían vivir en Dinamarca, deberían abandonar os valores que non fosen compatibles coa cultura democrática danesa. Desde entón enfocouse aos inmigrantes como inimigos dos valores democráticos”.

A liberdade de expresión en Dinamarca non é para todos

Con todo, a liberdade de expresión tampouco está na axenda do Goberno liberal. O pasado 24 de febreiro a policía deshabilitou a páxina web do diario comunista Arbejderen (O Traballador), por conter un comunicado dun grupo político a favor das FARC e o FPLP. “Acudiron ao noso host de Internet e dixéronlle que se non quitaban o artigo pecharían a páxina. A Lei de Responsabilidade Mediática prohibe accións policiais deste tipo, pero o Goberno négase a facer declaracións” di Birte Jacobsen, Redactora Xefe do xornal.

O comunicado, redactado pola organización Rebelión, foi retirado pola policía das páxinas web de varias organizacións, incluída a do grupo parlamentario da Alianza Vermella e Verde. A censura policial a Arbejderen, o único xornal comunista de tirada diaria en Dinamarca, realizouse ilegalmente, pois ademais de vulnerar a Constitución de Dinamarca, que prohibe explicitamente a reintrodución da censura no país, infrinxe a Lei de Responsabilidade Mediática, ao facerse sen sequera informar á Directora do medio, como confirma a Asociación de Diarios Daneses.

O ambiente represivo tamén se fai notar na Cidade Libre de Christiania, a base militar que en 1971 foi ocupada por grupos de esquerda e que constitúe hoxe o corazón da cultura alternativa en Copenhague. Escuadróns policiais de non menos de vinte axentes percorren diariamente o barrio, interrompendo concertos, pedindo documentación e buscando hachís. O histórico Café Månefiskeren, un dos símbolos de Christiania, colocou unha pizarra á porta do local onde anota os rexistros policiais para coñecemento público, que poden alcanzar a decena nun día. Aos poucos días de situar o cartel, o Café foi clausurado pola policía, como moitos outros locais do barrio ocupado.

Birte Jacobsen ironiza: “négannos a liberdade de expresión mentres a esixen para o Jylland Posten, un xornal reaccionario e de extrema dereita que ataca aos inmigrantes e á esquerda, fortemente conectado a Israel e que pretende cambiar a historia, igualando aos comunistas cos nazis”.

Así, a liberdade de expresión é instrumentalizada como un pretexto para insultar á minoría musulmá, e a doutrina do choque de civilizacións como escusa para xustificar a súa reacción.

José Sarrión Andaluz
Mundo Obrero

Dinamarca: libertad de expresión como pretexto y choque de civilizaciones como excusa (castellano)

Rebelion

Categories: Dereitos cidadáns
No Comments »

A confederación Cesfac confirmou deste xeito a dependencia que ten a gandería intensiva española da soia transxénica. Neste sentido, Veterinarios sen Fronteiras denunciou o luns os graves prexuízos sociais e ambientais que comporta a expansión da soia transxénica en Arxentina e Paraguai, países que se converteron en "forraxeiros" de Catalunya e outras nacións europeas.

No 2004, Catalunya importou 3,3 millóns de toneladas de soia (o 60% da soia importada por España), a maior parte da cal vai á cabana porcina. Con todo, Veterinarios sen Fronteiras afirmou que a implantación da soia transxénica en Sudamérica comporta consecuencias tráxicas, que van máis aló da deforestación e a contaminación. A perda de emprego no sector agrícola tradicional move unha cadea que carrexa perda de terras, violencia nos desaloxos, migración ás cidades e pobreza, segundo Ferran García, membro desta organización.

A expansión da soia en Arxentina (onde este cultivo cobre xa 150.000 km2) agudiza a deforestación en zonas de interese natural, como o bosque seco do Chaco. A soia utilizada (Roundup Ready, de Montsanto) é resistente aos herbicidas, os cales, deste xeito, pódense usar indiscriminadamente para matar as malas herbas. Con todo, o seu uso "desmedido" causou unha grave contaminación de chans, augas e persoas, dixo Xaviera Rulli, do grupo de Reflexión Rural de Bos Aires. Coa teórica vantaxe de que o herbicida non dana á planta, repítense as fumigacións desde avións para aforrar costos dunha aplicación selectiva desde terra.

De feito, este modelo agrario comporta "unha dependencia total das multinacionais", dixo Rulli. Así, aplícase unha sementa directa mecanizada (non se ara, senón que se pincha o chan para sementar), o que permite cultivar zonas ata agora non aptas para o cultivo. Rulli dixo que o modelo "de monocultivo industrial da soia transxénica non require traballadores e provoca "fame e pobreza". Os campesiños empobrecidos abandonan as súas terras e desprázanse cara á periferia das grandes cidades para vivir en chabolas.

En Paraguai, avanza a un ritmo anual de 2.500 km2 (case un terzo da provincia de Barcelona), o que está provocando "a expulsión dunhas 90.000 familias campesiñas por ano cara á periferia urbana", segundo Jorge Galeano, do Movemento Agrario Popular de Paraguai. A concentración das terras para implantar a soia transxénica vese favorecida polas instancias oficiais (pese a que neste país 4.226 persoas posúen 190.000 km2 de terras) e conta con total apoio de políticos, xuíces e militares, "que están ao servizo da expansión da soia transxénica ", di Galeano.

Este agricultor mencionou un episodio no que dous campesiños da comunidade Tekoyoya (departamento de Coaguazú) morreron ao resistirse ao desaloxo. O fallo xudicial que mostra Galeano di que a asignación de terras foi ilegal. Pero os ocupantes protransxénicos recorreron e a orde de desaloxo deuse antes da sentenza firme.

Antonio Cerrillo (La Vanguardia)

Categories: Noticias Quentiñas
No Comments »

Logo de lograr a dimisión do director de "La Voz de Galicia", Bieito Rubido, o propietario deste diario, Santiago Rey, prescindiu da colaboración de Ignacio Ramonet e Ramón Chao. Ambos asinaban na sección “Opinion” senllos artigos semanais desde facía varios anos. Nada se lles comunicou a estes dous colaboradores; sinxelamente deixóuselles de publicar.

Ningunha explicación deuse tampouco aos lectores para xustificar esta reacción autoritaria que atenta á pluralidade de opinión. Ramonet e Chao consideran semellante actitude como un acto de censura caciquil intolerable, allea ao espírito pluralista de "La Voz de Galicia" mentres a dirixiu Bieito Rubido.

Nacido na localidade galega de Redondela, Ignacio Ramonet é director, en París, do mensual Le Monde Diplomatique. Especialista en xeopolítica e estratexia internacional e profesor de teoría da comunicación na Universidade Denis Diderot de Parides, Ramonet é doutor en semioloxía e en historia da cultura pola Escola de Altos Estudos en Ciencias Sociais, onde foi alumno de Roland Barthes. Fundador de ATTAC e un dos promotores do Foro Social Mundial. Entre as súas obras destacan “La golosina visual”, “Un mundo sin rumbo”, “La tiranía de la comunicación”, “Rebeldes”, “Dioses y excluídos y Guerras del siglo XXI”. Hoxe presenta en Madrid o seu último libro “Fidel Castro, biografía a dos voces”.

Ramón Chao tamén é galego, da localidade lucense de Villalba, é escritor, xornalista e músico. Pai do coñecido cantante Manu Chao. En París dirixiu emisións radiofónicas en galego, que foron prohibidas por Franco, e foi corresponsal da revista “Triunfo”. Tamén traballou na prensa e televisión francesas, como redactor do Servizo de América Latina de Radio France International e colaborador de Le Monde Diplomatique. escribiu varios libros entre novelas e biografías, un deles escrito en galego, “O Camiño de Prisciliano”, coa cuberta deseñada por Miquel Barceló É membro do colectivo antiglobalización Attac.

Ambos se caracterizaron por unha clara liña progresista nos seus traballos. As súas columnas de opinión en “La Voz de Galicia” eran para os lectores unha fiestra á realidade e a verdade dos acontecementos en América Latina, a cultura independente e os movementos sociais.

A súa censura neste diario galego supón unha nova volta de torca na eliminación dos medios comerciais de toda voz díscola e reivindicativa.

La Voz de Galicia censura de sus páginas a Ignacio Ramonet y Ramón Chao (castellano)

Decenas de intelectuales protestan por la censura de Ignacio Ramonet y Ramón Chao

La "otra" censura o de cómo la realidad no es tan simple

Categories: Denuncias
10 Comments »

Acabo de enterarme da existencia dun colectivo estadounidense que trata de promover o uso razoable e incluso o non uso da televisión. Para iso e desde 1995 convocan unha “semana sen tele”, para que podas descubrir por tí mismo que quizáis hai algo millor que facer que mirar a tele.

Si la gente tiene control sobre la tecnología y no la tecnología sobre ellos, pordrán vivir una vida más saludable.

TV-Turnoff Week

Categories: Medios e comunicación
20 Comments »

O documental "El eco de la bici" narra a visión persoal dun mozo italo-chileno que descobre unha cidade a través das súas bicicletas.

Ferrara é unha cidade da rexión da Emilia Romagna (Italia) que polas súas características xeográficas (terra chá de Padana) provocou que os seus habitantes utilicen a bicicleta como medio de transporte durante anos.

En tempos en que o combustible para os coches transformouse na causa principal de mortes e guerra, a bicicleta e o seu eco transfórmanse nun símbolo de paz.

O documental ocupa aprox. 50mb nunha calidade aceptable. Durante o documental entrevístanse a persoas que usan a bici como medio de vida. Cómpre escoitar o que nos teñen que dicir… ¿ainda non o estades baixando?

Lembrade que este mércores 26 hai unha reunión-charla-coloquio de Masa Crítica, os temas de comezo son o de reivindicar un carril bici dende a Palloza ata a Universidade e dar a coñecer e implicar a comunidade universitaria na loita polo uso da bici como medio de transporte e forma de vida. Na Faculdade de Arquitectura da UDC, ás 12:00h.

El eco de la bici

Categories: Mobilidade
No Comments »

Aillados, do director Antonio Caeiro, analiza as condicións de vida e a historia do cárcere para presos políticos que o franquismo creou na Illa de San Simón tras o golpe de estado de 1936. Nel hai testemuños dalgúns dos superviventes ás condicións de vida e aos fusilamentos. Polo campo de internamento de San Simón pasaron máis de 5.000 persoas por mor das súas ideas políticas.

Como parte das actividades do Ano da Memoria 2006 para dar a coñecer e homenaxear as persoas que sufriron a represión franquista, Aillados proxectarase en diversas vilas e cidades do país. Ao remate das proxeccións terá lugar un debate no que participarán o director e antigos presos na illa. En total, o 22 de abril e o 30 de xuño serán 17 as vilas e cidades galegas nas que se poderá ver o documental. Para a celebración das proxeccións contouse coa colaboración de concellos e das asociacións que traballan na recuperación da memoria.

A primeira das proxeccións será mañá sábado día 22 no Teatro Principal ás 19 horas. Achegamos listaxe coas datas e lugares:

DATA - CONCELLO - LOCAL - HORA

22/04/2006 - Pontevedra -Teatro Principal - 19:00
29/04/2006 - A Estrada - Teatro Principal - 20:00
12/05/2006 - A Coruña - Fundación Paideia - 20:00
13/05/2006 - Silleda - Casa de Cultura - 20:30
18/05/2006 - Cangas - Por confirmar - Por confirmar
19/05/2006 - Vilagarcía - Auditorio - 20:00
20/05/2006 - Celanova - Inst. Celso Emilio Ferreiro - 20:00
25/05/2006 - Monforte - Casa de Cultura - 20:15
27/05/2006 - Teo Por confirmar Por confirmar
01/06/2006 - Santiago - Teatro Principal - 20:00
02/06/2006 - Lugo - Biblioteca Pública - 20:00
09/06/2006 - Porto do Son - Casa de Cultura - Por confirmar
10/06/2006 - O Barco - Casa do Río Cigüeño - 20:00
15/06/2006 - Ferrol - Toxos e Froles - 20:30
16/06/2006 - Boiro - Casa da Cultura - 20:00
23/06/2006 - Marín - Biblioteca - Por confirmar
30/06/2006 - Vigo - Marco - Por confirmar

Un documental sobre a represión franquista na illa de San Simón proxectarase en localidades de toda Galicia

A ILLA NEGRA

O que ocorreu na colonia penitenciaria de San Simón pertence a eses escuros anacos de historia que tódolos países agochan, pero que compre recuperar. O documental AILLADOS recupera os testimonios dos supervivintes deste tráxico episodio, traendo ante nós ós protagonistas da Historia

As guías turísticas adoitan non facer mención, ou facela someramente, da parte máis sinistra e recente da historia destes illotes unidos por unha fermosa ponte de pedra. A vista das marxes da ría e da desembocadura no mar que se alcanza dende a Illa de San Simón, simbolizou durante anos a libertade e a fin do sufrimento para moitos que estiveron recluidos nos seus límites por seren fieis a unha España que non era tal e como a entendían os seus carcereiros. Desde 1936 a 1943 centos de persoas chegaron á Illa de San Simón, moitos deles non voltarían xamais á ribeira. Os fusilamentos, a enfermidade, a inanición, a tortura e a desesperación foron acabando con eles, poucos foron os que sobreviviron a ese campo de concentración rodeado polo profundo e escuro muro das ondas. O sufrimento e a dor tiveron neste pequeño anaco de terra a súa patría durante anos.

AILLADOS foi un proxecto de investigación no que participaron Antonio Caeiro, Juan A. González e Clara Mª de Saá, para a realización dunha reportaxe documental centrada nese período escuro das illas. A idea da cinta xurdíu cando Antonio Caeiro coñeceu a historia común de varios presos galegos recluidos en San Simón durante a Guerra Civil e decide gravar a súa testemuña. O documental usa a metodoloxía de Historia oral, a Historia contada polos seus protagonistas. Durante os longos oito anos que durou a investigación recolleuse moita información gráfica e escrita e co fin de que non volvesen a quedar no olvido decidiuse editalo nun libro que, baixo o mesmo título de AILLADOS e co subtitulo de A MEMORIA DOS PRESOS DE 1936 NA ILLA DE SAN SIMÓN, foi publicado pola editorial Ir Indo na súa colección A Fraga. Agora estrease a versión definitiva deste documental, que leva ás costas trece anos de traballo desde o inicio das investigación en 1987. O presuposto, as horas de traballo e os esforzos necesarios foron moito maiores dos previstos nun principio. A colaboración da Universidade de Santiago permitíu que a cinta puidese rematarse pero o traballo de postproducción foi unha tarefa inxente pola que ate o de agora non se puido finalizar este documental de case unha hora de duración que conta cunha banda sonora orixinal composta e orquestada por Arturo Solar. A documental ten unha páxina propia en Internet que achega toda a información precisa para achegarse a este traballo coñecendoo previamente, a dirección da páxina de AILLADOS é www.escena.ya.com/aillados
As testemuñas que recolle esta documental fan un debuxo da anguria á que sen vían sometidos aqueles homes recluídos dentro dos límites da illa. Naquel sitio alonxado do resto do mundo vivíanse constantes traxedias. As visitas nouturnas para levar a alguén a facer os "paseos" dos que nunca voltaban, a extorsión e a chantaxe como moeda de cambio para a libertade dos presos preventivos eran esceas comúns en San Simón. A sensación de inseguridade e o desexo de liberdade provocaron algúns intentos de fuga, todos fracasaron e remataron coa morte dos fugados, xa fora por afogamento durante o fuga com por fusilamento tras ser collidos. Algunha das cousas que alí pasaron quedaron gravadas na memoria dos supervivintes cunha forza imposible xa de borrar, coma a imaxe da chegada dun cargamento de centos de anciáns, prisioneiros que viñan de outras cárceres, homes de máis de sesenta anos, destrozados, sucios, derrotados. A vida dos anciáns naquelas condicións de pouca comida e nula sanidade era algo máis que precaria, facíase, para os supervivintes, do máis lamentable de contemplar. Horas e horas de gravación destas testemuñas foron perfilando a historia desenvolvida na illa durante a súa utilización como Colonia Penitenciaria polo exercito Nacional.

A Illa de San Simón na Ría de Vigo fronte a san Pedro de Cesantes

Historia

As illas de San Simón, son dous pequenos illotes, situados na enseada do mesmo nome, no fondo da ría de Vigo, fronte á parroquia de San Pedro de Cesantes. Segundo antigas tradicións foron sede dun mosteiro benedictino destruído nalgunha das razzias viquingas ou sarracenas que arrasaron as costas galegas entre os séculos X e XII. Tamén sitúase nelas a finais do século XII un mosteiro da Orde do Temple, adicado a San Simón. Destes tempos é a fermosa cantiga que o trobador Mendiño compuxo adicada á illa e que é un dos máis fermosos textos da lírica medieval. A presencia de distintas ordes relixiosas ó longo dos tempos no mosteiro situado nas illas alternouse coas incursións navais dos xa mencionados viquingos ou sarracenos e dos corsarios ingleses e holandeses, que dende 1583, da man de Francis Drake, ata 1719 caeron sobre elas en cada un dos seus ataques nas rías galegas.

O 6 de xuño de 1838, a raíña gobernadora María Cristina concedía por "Real Orden" a súa "Real Gracia para la construcción de un Lazareto (o segundo de España adicado á leprosería) en la Isla de San Simón".Na illa de San Antonio construiríanse outro peirao, un alboio ou almacén de ventilación, un hospital sucio e un cemiterio, sendo circundada toda a illa por unha parede de 10 pés. Ámbalas dúas illas quedarían unidas dende entón por unha ponte de pedra de tres arcos. Funcionaron as illas como lazareto ata 1927. Durante a II República, o goberno decidiu establecer nela un orfanato dependente da mariña mercante, pero non chegou a funcionar como tal pois en 1936, a raíz da sublevación militar, foi convertido o conxunto en colonia penitenciaría, instalándose a guarnición militar na illa de San Antonio e os reclusos na de San Simón. As illas, que comezaran sendo un lugar de reclusión voluntario para a contemplación e a reflexión dos relixiosos, pasaban a ser un lugar de aillamento sanitario dos leprosos, peligrosos para a sociedade pola posibilidade de contaxio, e despois de reclusión forzosa para os disidentes co levantamento fascista e o seu posterior réxime de dictadura.

Clausurada a penitenciaría en 1943, permaneceu semiabandonada ata que en 1948 foi destinada a Albergue Nacional, clausurado en 1950 con motivo dun naufraxio no que perderon a vida corenta e tres membros da "Guardia de Franco". O Catedrático de Historia Contemporánea Xosé ramón Barreiro comenta, no libro AILLADOS este derradeiro episodio negro con estas palabras: "Como nunha traxedia antiga, o manso mar da Illa exerceu simbólicamente a súa xustiza sobre algúns dos vencedores."

A Illa Negra (Culturagalega.org)

Categories: Noticias Quentiñas
No Comments »

Tres xigantes agrícolas norteamericanos das materias primas, Cargill, Bunge e ADM, empresas que controlan a maioría do mercado da soia en Europa (3), están fomentando a destrución da selva para plantar a soia que servirá para a alimentación animal en Europa. Cargill está liderando esta expansión e fixo tratos con caciques sen escrúpulos que falsificaron títulos de propiedade e deforestaron terreos públicos ou das comunidades indíxenas. Algúns deles, ata, estiveron utilizando traballo escravo.

"Cargill está arrasando a Amazonia para cultivar soia coa que se alimentan os polos en Europa" declarou Miguel Angel Soto, responsable da Campaña de Bosques de Greenpeace. "Cada vez que entras en McDonald’s poderías estar comendo un bocado de selva amazónica".

Cargill construíu ilegalmente o seu propio porto fluvial no corazón da Amazonia (Santarém, estado de Amazonas), desde o cal exporta soia aos portos españois como Barcelona. Unha vez importada, a maior parte da soia utilízase para alimentar gando animal por exemplo, polos. Segundo investigacións de Greenpeace en España, o Grupo Sada, prové de polos a McDonald’s, criados en Cataluña con pensos producidos con soia importada desde os portos cataláns próximos, ás súas instalacións de produción de pensos e granxa de polos, onde se desembarca soia amazónica (4).

Un recente artigo da revista científica Nature(5) alertaba de que no 2050 perdeuse o 40% da Amazonia se a tendencia actual de expansión agrícola continúa; con iso ameazarase a biodiversidade e contribuirase gravemente ao cambio climático; ademais os monocultivos de soia teñen unha alta dependencia dos químicos tóxicos e, nalgúns casos, chegaron a cultivar soia modificada xenéticamente na Amazonia.

"A industria alimentaría europea é responsable do problema do cultivo de soia no interior da Amazonia" sinalou Soto. "Os supermercados e os xigantes da alimentación, como McDonald’s, deben asegurar que a súa comida está libre de calquera vínculo coa destrución amazónica, a escravitude e o abuso dos dereitos humanos".

Notas:

(1) O informe publicado por Greenpeace Internacional en Holanda, pódese descargar en castelán en Devorando la Amazonia. Ademais hai dispoñibles imaxes de betacam SP da destrución da Amazonia polo cultivo de soia.

(2) Greenpeace ten evidencias do seguinte:

A soia de granxas da Amazonia é exportada desde Santarém a Europa, xunto con soia non amazónica. Cargill exportou máis de 220,000 toneladas de soia de Brasil desde Santarém a Liverpool en Inglaterra desde Marzo de 2005 a Febreiro 2006.

Greenpeace seguiu soia desde Santarém cara ás instalacións de Cargill en Liverpool ao productor de pensos que procesa polos para producir os McNuggets e outros produtos de Sun Valley. Un representante de Sun Valley díxolle a Greenpeace que o 25% do penso dos seus polos prodúcese con soia proveniente das instalacións de Liverpool.

Sun Valley prove a McDonald’s ao longo de prácticamente toda Europa.

A través doutras instalacións McDonald’s en Wolverhampton e en Orleans en France, Sun Valley é o maior provedor de polo de McDonald’s en Europa, producindo a metade dos produtos que conteñen polos utilizados por McDonald’s en Europa.

Nunha reunión mantida coa semana pasada entre McDonald’s e representantes de Greenpeace en Bruselas, a compañía non negou que os polos que utilizan aliméntese con soia provinte do Amazonas.

En España, segundo investigacións de Greenpeace e comunicacións persoais co sector do penso, no matadoiro do Grupo Sada en Toledo sacrifícanse os polos que logo terminan sendo parte do menú español de McDonald’s. Os polos que saen do matadoiro de Sada destinados a McDonald’s son alimentados en Lleida e os pensos para alimentalos son producidos con soia obtida dos portos cataláns, onde en repetidas ocasións hase desembarcado soia amazónica.

Así mesmo, Nutreco e as súas empresas subsidiarias, cuxas instalacións principais atópanse en Amsterdam, é un cliente importante do porto de Cargill en Amsterdam, que durante o ano 2005, importou máis de 500.000 toneladas desde o porto ilegal de Cargil en Santarém.

(3) Cargill, xunto con Bunge e ADM controlan o 60% da produción de soia en Brasil e máis de tres cuartas partes da industria europea transformadora de soia que prové de soia e de aceite de soia ao mercado dos pensos.

(4) Durante o ano 2004 e 2005, desde os dous portos situados no corazón do Amazonas (un dos cales, o de Santarém, é ilegal), enviáronse a España máis dun millón de toneladas de soia. No 2005, polo menos 13.500 tons. de fabas de soia de Pará (Amazonas) e 2.300 toneladas de Rondonia desde dous portos situados no Amazonas (un dos cales é ilegal, Santarém). Durante 2005, un navío saíu desde Santarém e 5 desde Ponta de Madeira.

(5) Nature, 23 de marzo de 2006.

Greenpeace desvela el papel de McDonald's en la destrucción de la selva tropical amazónica

Devorando la Amazonia

Vías: Ecoportal – Rebelion

Categories: Ecoloxía
2 Comments »

Durmiremos no albergue de Lodoselo (perto de Sarreaus, a 10 km de Xinzo da Limia). Este albergue ten 40 prazas en litera polo que se adxudicarán por orde de inscrición. Unha vez cubertas as prazas, se hai xente a maiores que queira vir terá que procurarse sitio para durmir.

O custo da durmida e comidas (cea e dormida o 29, pensión completa o 31 e almorzo o día 1) é de arredor de 35 €.

O día 29 coñeceremos o mosteiro de Trandeiras, a torre da Pena e a fervenza do río Férveda. Pola tarde, xa no albergue, teremos unha sesión de xogos tradicionais para quen queira participar.

O día 30 é o percorrido máis longo (45 km). Comezaremos achegándonos ao Museo Etnográfico de Vilar de Santos onde faremos unha visita guiada. De aí desplazarémonos ate a Sainza onde coñeceremos a Carballa da Rocha, unha árbore maxestuosa con perto de 800 anos de vida. Logo percorreremos a zona da canle do Limia e as Veigas e remataremos visitando a torre da Porqueira, antes de emprender o regreso a Lodoselo.

O día 1 teremos a mañá libre ate a volta a Ourense, prevista para as 14:00.

Para facilitar o achegamento de xente de todo o país xuntarémonos o sábado 29 ás 10:45 na estación de Renfe de Ourense, onde teremos preparado un autobús para levarnos ate Xinzo, onde comezaremos a pedalear. En función do nº de persoas que se anoten podería precisarse tamén unha furgoneta para levar as bicicletas. Todos estes custos pagaranse a escote polos/as participantes.

As persosas interesadas podedes vos apuntar premendo aqui ou mandando un correo-e a info(a)verdegaia.org.

Outro xeito de viaxar é posíbel: fin de semana en bicicleta pola Limia (en Verdegaia)

Verdegaia

Categories: Noticias Quentiñas
No Comments »

Próspero Morán - 17 de marzo de 2006

¿Como definiría para un consumidor común o termo software libre?

En primeiro lugar non me gusta empregar o termo “consumidor” en referencia ao software, prefiro falar de usuarios; o software non é un obxecto de consumo, é algo perdurable que se usa. Pero entrando na definición, o software libre é aquel que respecta a liberdade do usuario. O que non é libre é privativo [propietario]: priva da liberdade aos seus usuarios, mantén aos seus usuarios nun estado de prohibición e de impotencia.

Vostede tamén chama software privativo ao que outros chaman software propietario. ¿Cre que priva de liberdade?

Non se trata de que outros o chamen software propietario. Tiñamos o termo propietario, pero fai tres anos máis ou menos, Enrique Chaparro, un arxentino, activista do software libre, pensou que a palabra propietario é un nome e non un adxectivo, e que, en consecuencia, privativo expresa máis claramente o mal que hai neste software: o mal está en privar de liberdade aos usuarios. Por iso dicimos agora software privativo, aínda que algúns sigan chamándoo propietario como nós diciámolo fai uns anos.

¿Como diferenciar o software libre do propietario?

Un programa é libre se cumpre catro condicións, se permite catro liberdades esenciais: se permite aos usuarios executar o programa como queiran, para calquera propósito; se permite que estudemos o código fonte [o conxunto de ordes que conforman o programa] e cambialo canto queiramos; se permite axudar libremente facendo copias e distribuíndoas aos demais como se desexe e, finalmente, se ofrece a posibilidade que axudemos á comunidade distribuíndo versións cambiadas do programa cando queiramos.

¿Como sería un mundo no que a cultura libre imperase?

A gran diferenza co actual sería que nun mundo de software libre, o software sempre faría máis ou menos o que quixesen os seus usuarios, mentres que nun mundo de software privativo xa sabemos non é así. Frecuentemente, os desarrolladores de software privativo [empresas como Microsoft, Oracle, Sun, Apple…] escriben o seu software non para facer o que queren os usuarios, senón para impoñerlles o que queren eles ou outros negocios cos que teñen relacións estreitas. Poden facelo porque no software privativo o desenrolador ten poder sobre os usuarios. Os usuarios non teñen recursos, excepto o de non usar o programa. E é moi difícil librarse do poder centralizado dunha empresa. Polo tanto, salvo a opción de elixir, o público non ten moito poder de nada. E se queremos asegurar algún logro social, por exemplo a saúde pública, a protección do medio ambiente ou un nivel mínimo de vida para todos, sempre necesitaremos algo máis que a opción de non comprar algún produto.

¿Como se pode educar á xente nova para que entenda a importancia que ten a liberdade como concepto no campo do software?

Cando os nenos van á escola, a escola debe dicirlles a regra: "Cando traedes un programa a clase hai que compartilo con todo o mundo nesta clase. E se non queres compartilo, non podes traelo". E para mostrar un bo exemplo deste espírito de boa vontade e de compartir o coñecemento, a clase debe seguir a súa propia regra: traer só software libre á clase. Debe dicirse aos alumnos: "Todo o software que atopes na clase pode copiarse e levarse a casa para usalo e podes tamén lelo e comprender o seu funcionamento".

Á idade de tres anos non o farán, pero á de catorce os que teñan dons naturais de programación si o farán e profundizarán no espírito de colaboración coa xente. E o resto da clase, os que non serán programadores, aprenderán a usar o software libre. É dicir, que non aprenderán a vivir baixo o poder de ningunha empresa. Como adultos serían formados para ser adultos nunha sociedade libre, a vivir con independencia. O contrario, ensinar o uso de software privativo, é ensinar a dependencia eterna, é formar adultos capaces de vivir en dependencia dunha empresa específica. Deste xeito, as escolas atópanse ante a disxuntiva de dirixir á sociedade rumbo á independencia e a capacidade ou rumbo á dependencia e a debilidade. Hai que elixir entre poñer rumbo a unha ou a outra. A misión social das escolas pasa por facer o primeiro, por dirixir á sociedade rumbo á independencia e a capacidade.

¿E como se podería recuperar a quen, como vostede di, xa foron educados na dependencia e na debilidade?

Non é tan complicado. Esta aprendizaxe non é tan difícil, pode facerse. Pero o importante é que, ao dirixir a sociedade os seus esforzos a ensinar o software libre, co paso dos anos habería moitos rapaces que saberían manexalo xunto aos adultos que non aprenderon. Entón sería fácil para calquera empresa migrar a software libre, porque habería moitos que xa saberían traballar con el e desenvolver programas útiles para todos os usuarios. A vantaxe principal con que xoga o software privativo é a inercia social. Moitos xa saben usar o software privativo e para usar o libre terían que aprender algo novo. Pero a inercia social non é tan difícil de superar cando hai vontade. Necesita un esforzo, pero non é difícil.

Vostede defende o software libre á vez que disinte do concepto de código aberto (“open source”), que é moi utilizado en Internet para referirse aos programas que permiten ser modificados por parte dos usuarios. ¿Cal é a diferenza?

É outro xeito de falar do que é máis ou menos o software libre, pero esquecendo a súa filosofía, evitando toda mención da liberdade. A palabra libre alude á liberdade. A palabra aberto non. Polo tanto, eles [os defensores do concepto de código aberto] prefiren dicir “aberto” porque non queren dirixir a atención á liberdade, aos asuntos éticos.

¿Como pode un usuario colaborar co movemento de software libre sen ser estrictamente un activista?

Hai moitos xeitos de colaborar co movemento de software libre, de participar na cultura do software libre. Hai moitos traballos que necesitamos e que non son programación, que moitos poden facer sen saber programar. Poden actuar politicamente, poden escribir manuais, poden ensinar a principiantes, presionar ás súas escolas a migrar ao software libre ou poden organizar eventos de software libre. Hai unha enorme lista de posibilidades para axudarnos na páxina da GNU; hai ducias de peticións de axuda e a maioría non teñen que ver coa programación.

En Europa, actualmente, estanse elaborando diversas leis sobre a propiedade intelectual que están xerando moita controversia, como ocorre coa francesa ou a española. ¿Por que é tan difícil fixar os supostos xurídicos nestes temas?

O problema das diversas leis de propiedade intelectual é que non se adaptaron á sociedade das redes. A lei de dereitos de copia restrinxía no pasado aos editores sen facer o mesmo co público, porque anteriormente o lector non podía copiar os libros e se o facía ninguén lle prestaba atención. Só era un tema aplicable aos editores. A mesma lei restrinxe agora a todo o mundo porque non se adaptou ao novo sistema que trouxeron as redes. En lugar de relaxar a lei fixérona tan dura que agora prohibe o que antes permitía. É ilóxico que se prohiba copiar as receitas de cociña ou as obras de coñecemento, que deberían ser completamente libres. Non digo que teña que ser igual para outro tipo de obras, pero si que en moitos casos as leis deberían permitir que todo o mundo puidese cambiar, publicar e difundir as obras.

Agora as sociedades de xestión de dereitos, como a SGAE en España, intentan incluír un imposto sobre os Ipod de Apple porque aseguran que serve para escoitar música dos seus autores. ¿Que opinión merécelle o tema?

¿Debe ser un delito escoitar música? Se a resposta é non, hai que eliminar a SGAE. A SGAE, como xa dixen na miña conferencia, é unha organización moi mala, que non merece existir, que debe ser eliminada. A continuación teremos que suscitar o asunto de cal é o mellor xeito de apoiar á música sen para iso impedir o acceso á música; sen impedir a compartir arquivos de música. E teño dúas suxestións para facelo. Primeira suxestión: en lugar de prohibir que se comparta música, usar un canon sobre calquera cousa. E en lugar de pagalo á SGAE, porque non existiría, pagaríase directamente aos músicos ou compositores. Ou sexa que non sería un canon, senón un imposto para promover a música. Penso que a cantidade pagada a cada músico debe depender unicamente do seu éxito, porque non sería bo dar á administración, aos funcionarios, o poder de decidir a que músicos apoiar. Pero non debe ser en proporción lineal, porque unha estrela grande pode ter mil veces máis éxito que un músico de popularidade mediana. E non é bo dar mil veces máis diñeiro á estrela. Isto non deixaría diñeiro para apoiar a outros músicos. Polo tanto suxiro que a cantidade varíe segundo o éxito, pero sempre de forma que dúas veces o éxito non supoña dúas veces o diñeiro; mil veces o éxito podería supoñer cinco veces máis diñeiro, pero non mil. Así, sempre correspondería a máis éxito máis diñeiro, pero as poucas estrelas que hai non recibirían case todo o diñeiro, que quedaría máis para o resto dos músicos; para apoiar a moitos músicos. E iso coa legalización completa da posibilidade de compartir entre pares [mediante redes P2P] a música e coa prohibición completa da restricción dixital de arquivos compartidos [os DRM ou sistemas anticopia]. Sería un sistema moito mellor que o actual, que resúltalles moi mal aos músicos. Este sistema apoiaría moito máis eficientemente aos músicos e, ademais, o público podería pagar moito menos mentres apoia moito máis aos músicos, porque non apoiaría ás empresas de discos. Esta é unha posibilidade, unha idea.

A outra posibilidade non usa ningún imposto, funciona con pagos voluntarios. Se cada reproductor de música tivese un botón que dixese: un euro para o grupo tal ou cal, o usuario podería apoiar moito mellor á música. Porque, non sei en Europa, pero en Estados Unidos fai uns anos a cantidade de diñeiro gastada por cada persoa en música era duns 20 dólares ao ano de media. Pero as editoriais de música pagan só o 4 % dos seus ingresos aos músicos. Isto é: se ingresan 20 dólares por persoa, pagan un dólar por persoa aos músicos. Se substituíramos este sistema por un sistema de pagos voluntarios fácil, con só pulsar unha vez ese botón os músicos cobrarían ese 4%. Pero penso que sería bastante lóxico que se pulsara ese botón máis dunha vez por ano? Ata que moitos o farían unha vez por mes.

En Europa preténdese cobrar tamén dereitos de autor polos libros das Bibliotecas Públicas.

Pois eu penso que é unha parvada. Non é exactamente inmoral, pero é outro gasto público. E quizais non hai bastantes fondos para bibliotecas. Sería moi triste ter que pechar bibliotecas por este motivo ou que non se puidesen comprar máis libros porque non houbese fondos para ese canon. Ademais: ¿A quen se pagaría? ¿Que farían co diñeiro? É algo completamente inútil se se trata de repetir o modelo da música. Se de verdade quérese promover a escritura, débese facer apoiando máis aos autores noveles. Pagar máis aos poucos autores ricos non melloraría nada.

Vostede adoita proclamar que non ten teléfono móbil. Iso soa estraño nun tecnófilo. ¿A que se debe?

A que os teléfonos móbiles son ferramentas de vixilancia, e eu non tolero a vixilancia. Son capaces de activarse remotamente para escoitar as túas conversacións en cada momento, e se poden facer iso están irrompendo no ámbito da túa intimidade.

Entrevista a Richard Matthew Stallman (castellano)

Richard Stallman's Personal Page

Richard Stallman en Galipedia (GZ)
Richard Stallman en Wikipedia (ES)
Richard Stallman en Wikipedia (EN)

The GNU Operating System

Categories: Propiedade Intelectual, Entrevistas
No Comments »

E podería seguir moito máis, pero ¿para que?.. ¿¿¿rancoroso eu??? ¿¿¿Doído??? non home non ¿de que? e a SGAE que sempre me paga con 6 meses de atraso, que para cando chega o diñeiro xa estou morto de fame, que me cobra un 12% por gastos de administración e piratería, pero ¿¿¿que administración???, se para dúas cancións que teñen que buscar, equivócanse e cómense un campaña enteira en A3 e T5 de anuncios, e eu detrás perseguíndolles, e perseguindo tamén á editorial que tampouco se decataron de que estamos todos perdendo diñeiro, pero como se van a decatar… ¿quen son eu como autor para eles fronte a todos eses grandes, o do aserejé, o do pita do? eses se que recadan, e a eses se que deberían cobrarlles un 12%, isto debería de ser como facenda, máis recadas, máis traballo dás, máis gastos de administración.

E entón aparecen as P2P ¿e? pois que pensas. Ben dado que o da discográfica sácame o disco e non o pon á venda, o da editorial quédase coa metade de todo e gárdao no caixón e a SGAE pouco me vai a poder dar polo mencionado anteriormente, ¡isto soa ben! de súpeto de vez teño acceso pola face a comunicarme con millóns de persoas, de que coñezan a miña música, de que gocen as miñas cancións, e quen sabe ata de que veñan a verme en directo porque lles soe o do “grillo” a algo máis que a un asqueroso insecto.

¡Ah! e como consumidor de PM agora non a cago gastándome 16 € nun disco do que me gustaba realmente moito unha canción pero que de súpeto o resto do disco era lixo, e ademais teño acceso a máis música, antes érame imposible comprarme máis de dous discos ao mes, agora podo escoitalo todo e elixir o que realmente me gusta.

Claro e aquí vén o problema. De súpeto baixan as vendas, o mundo da música vai fatal non se poden fichar artistas novos. Ben a realidade é que eu levo escoitando que non é un bo momento e que non poden fichar artistas novos 16 anos.

E pregúntome, pero entón cando me copiaba cintas, ¿¿¿non había crise musical??? Eu recordo que descubrín a Springsteen a través da cinta dun amigo meu, agora teño a súa discografía enteira comprada na miña estantería.

A venda de cintas virxes caían en picado fronte ao cd ¿porqué? porque os cd unidos aos ordenadores estábanse convertendo nun instrumento común na maioría de fogares, eran parte do desenvolvemento tecnolóxico do noso país e gravar discos era moito máis fácil.

Se vos fixades as cintas vendían 55.600.000 unidades mentres que o cd aspiraba a vender 67.000.000 de unidades, é dicir aínda así no ano 94, había 55.600.000 posibilidades para facer P2P e ¿que é o que sucede coas vendas dos discos?, que as vendas soben e soben e soben ata tocar teito no 2001.

De feito se vos fixades, no 2001 ten a cifra é máis alta sumando cintas e discos, chegamos a 82.800.000 unidades, ¿e que sucede? pois que a industria ten o seu record en vendas. ¡Miúda casualidade! Con isto non pretendo dicir a máis discos virxes vendidos máis discos orixinais vendidos, pero desde logo non parece que poida ser unha causa convincente da falta de vendas como para que a SGAE cóbrenos a todos un canon.

Algún pode pensar, pero home ti cala, que ti es artista e benefícianche. Si pero tamén son usuario, e esta non é un forma de solucionar o problema, é unha forma de enfrontar ao noso público contra nós, de facerlles perder o respecto aos dereitos de autor, de xustificar "eu compro no top manta porque o merecen". En que relación de mercado enténdese que o consumidor estea enfrontado á empresa que lle vende os produtos. ¿Como vai ser fructífera unha relación na cal todos os usuarios parecen odiar ás discográficas e á SGAE principais intermediarios entre eles e o artista?

¿Que pasa no 2000? Empeza o Napster, ben en realidade empeza no 99 pero o 2000 é o seu maior auxe, o seu momento de gloria, pero as vendas mantéñense, de feito é o mellor ano para a industria e non só iso, senón que o seguinte tamén, o 2001 repítese e mellora o éxito, e iso que Napster alcanzou o seu pico con 13,6 millóns de usuarios cara a febreiro do ano 2001, é dicir a principios dese ano había moitos xetas baixando música pero se seguían vendendo discos. E non olvidedes dos 82.800.000 cds e cintas vendidos nese ano.

Cara ao 24 de setembro de 2001, Napster chegara practicamente ao seu fin. No 2002 empeza o declive discográfico. Non quero dicir nada, porque á fin e ao cabo logo de Napster viñeron outros, pero ¿son as redes P2P as causantes do descenso discográfico? ¿É esta a única causa atribuíble?

Desde logo o feito de que existan cds virxes non parece facer tanto dano como din, porque cando existían as vendas seguían subindo. ¿Ou son entón as redes P2P? O número de usuarios en España de internet roldaba en xuño do 2005 os 14.500.000, A SGAE fala no seu anuario de 280 millóns de arquivos ilegais descargados en redes P2P en 2004 (a verdade non sei como miden isto) pero supoñendo que un 50% sexa música (porque o outro sexa sexo), e dividímolo polo número de usuarios, falamos de soamente de 20 cancións por usuario. ¿É esta a causa do descenso de vendas?

Entón que é ¿o prezo? Lede este artigo de José Cervera. O artigo fala da relación do prezo coa venta.

A conclusión parece evidente, as redes P2P e as vendas de discos poden ser bos aliados se se sabe un posicionar. E isto non é unha opinión, é un exemplo ocorrido no 2000 e 2001, os prezos baixan un 7,8% respecto de 1999 ano no que a industria seguía subindo as vendas. Paralelamente a demanda estaba subindo, proba diso eran os 13,6 millóns de usuarios e 82.800.000 soportes virxes.

Todo isto non impide que Alejandro Sanz venda máis de 5.000.000 de exemplares do Alma ao Aire en todo o mundo.

O prezo é entón un factor que inflúe notablemente. As redes P2P poden ser un beneficio ou unha perda dependendo de como se aproveiten. (Senón mirade o que fai Dysney)

O que están poñendo de manifesto as redes P2P é o crecemento dun público que demanda máis música nestes momentos, fomentada agora pola velocidade da súa difusión por internet, e a posibilidade que hai de escoitar e coñecer a moitos máis artistas que antes. Pero non porque sexa só libre, senón porque realmente interesa e hai mercado, porque que eu saiba, a xente báixase mp3, non documentais da 2, se fose así seguro que habería un listo que xa os estaría vendendo por 6 € con Dolby 5.1 Surround e un DVD co como se fixo. De feito o que se baixa maioritariamente é mp3 e sexo, pero abofé o sexo é cousa a parte.

Antes uns dos problemas das discográficas era dar a coñecer ao artista, agora coñéceo todo o mundo, e non só a ese, tamén aos rariños, ( a The Grillo visitáronlle xa 70.000 persoas).

Así que parece que unha das cousas que temos que empezar a facer é poñer o disco a un prezo competitivo, pensar en que se pode ofrecer máis e que de valor fronte a unha copia en mp3 para que á xente merézalle a pena compralo. E sobre todo temos que educar ao consumidor e tratarlle con respecto, non enfrontarnos con el. Parece que no momento en que subscribes un contrato de ADSL, pases a formar parte do barco dos piratas. E todo isto só crea animadversión contra a compra dun disco orixinal.

Agora véndense menos discos. Este é un feito evidente, pero non parece que sexa pola piratería. Evidentemente a venda ilegal hai que condenala e perseguila, pero porque é iso, unha venda ilegal. Pero non aos usuarios P2P. Unha razón pode ser como dixemos anteriormente a subida de prezos que seguiu subindo ata hoxe, ¿que outras máis razóns pode haber? A estratexia de marketing SGAE - Canon - Ministerio de cultura. Todo o que se fixo desde o inicio de internet fomentou o rexeitamento por parte do usuario ao disco orixinal.

Educación. É como o pai que educa a base de golpes e o que educa con razóns, no primeiro caso o fillo acaba rebelándose a el e termina negándolle, no segundo achéganse posturas e o entendemento pode chegar ser unha realidade. Quizais é utópico pensar así, pero imaxino que con outro tipo de achegamento sobre o usuario, este despois de baixar a discografía de 20 artistas, pensaría, ben, por estes 5 se merece a pena comprarme o orixinal que ademais ten un prezo razoable, que inclúe as letras, é unha peza indispensable na miña colección e contribúo economicamente a apoiar ao artista. A realidade, é que o prezo non é razoable, que sabe que o artista diso lévase moi pouco, e que o que está facendo é alimentar a todos aqueles que o critican e métense con el poñéndolle ata multas como o canon.

Un dato importante é o considerable aumento dos concertos nos últimos anos. Isto é unha clara mostra de que hai xente que demanda música e que paga por escoitala. Porque aquí hai un valor engadido que compense o gasto, e a diferenza é que agora o usuario coñece máis música que antes porque está máis accesible, co que está máis predisposto a asistir aos concertos que antes. De aí o crecemento dos festivais e concertos que ao final reverte no artista.

A industria non está tendo en conta o potencial volume de mercado que ten, e que o seu produto coas novas tecnoloxías xa non é tan competitivo como era antes. ¿Que facemos paramos o avance tecnolóxico? ¿Metemos a todos os 14.5 mill de usuarios no cárcere? ¿Ou sabendo que están interesados en música vendémoslles un produto que se adapte ás súas necesidades? ¿Non consiste niso o marketing, coñecer ao teu cliente e ofrecerlle o produto que se adapte ás súas necesidades?

Eu non quedarei indiferente. Actualmente estou difundindo a miña música por internet, non regalándoa senón por intercambio de contactos coa filosofía Un grillo=Unha canción, o día de mañá teño intención de publicar un disco na miña páxina sen intermediarios e cun prezo razoable e retarei aos meus usuarios a compralo e a asistir aos meus concertos. (Chapó por Quique González que vendeu 15.000 discos el soliño).
Oxalá todo vaia como espero e o exemplo do meu éxito en Internet poida axudar a moitos outros.

Un saúdo

The Grillo

Las Redes P2P para los artistas (castellano)

Categories: Propiedade Intelectual
12 Comments »

A asociación GPUL anuncia a celebración das VI Xornadas sobre Software Libre, que se celebrarán na Facultade de Informática da Universidade da Coruña dos días 24 ó 28 de Abril de 2006.

O programa final das Xornadas, así como a opción de preinscribirse (que non é necesario salvo desexo de certificado de asistencia, pero que servirá ademais para estimar a asistencia prevista para cada actividade), pódese consultar en http://www.gpul.org/jornadas06. Tamén podedes consultar información do concurso de RealTimeBattle.

Categories: Noticias Quentiñas
10 Comments »

O movemento Masa Crítica da Coruña xa leva uns meses reivindicando o uso da bici (os que todavía no estedes enteirados do que é isto pinchade aquí), o movemento xa existía en Santiago de Compostela, pero agora nace noutra cidade galega, en Vigo.

Parabéns aos vigueses, e que @s que reivindicamos o uso da bici como medio económico, ecolóxico e eficaz de transporte sexamos cada vez máis en en máis sitios.

Masa Crítica Coruña: primeiros venres de cada mes, ás 19:30h na plaza de María Pita.

Masa Crítica Santiago de Compostela: último mércores de cada mes ás 20:30h na praza de Galiza.

Masa Crítica de Vigo: último venres de cada mes ás 19:00h na Praza da Independencia.

Máis información da Masa Crítica na Galiza en http://www.bicis.info

Masa Crítica no Estado Español en http://www.masacritica.info

Categories: Mobilidade_
No Comments »

A ATENCIÓN DO ALCALDE-PRESIDENTE, SR SÁNCHEZ BUGALLO.

PRIMEIRO: Recentemente, tiven coñecemento da intención do Sr. Alcalde de Santiago de Compostela, o Sr.D. Sánchez Bugallo, de adicar unha rúa desta cidade ao ex-presidente da Xunta, Sr. D. Manuel Fraga Iribarne. É por este motivo que remito este escrito mediante o cal quero manifestarlle ao Concello e ao seu Alcalde a miña indignación por tal actuación e facerlle constar a miña posición contraria á mesma.

SEGUNDO: As razóns que, ao meu modo de ver, descalifican a proposta de atribuir este honor ao Sr. Manuel Fraga Iribarne, son moitas e coñecidas. Poderiamos comezar pola súa etapa como Ministro Franquista, para logo repasar toda a súa actuación á fronte do executivo galego, da cal é un claro exemplo a xestión da crise do Prestige (recordemos que el etaba de caza mentres o petroleiro case embarranca na costa). Existe ademais unha longa lista de comentarios e discursos pronunciados polo Sr. Fraga que ilustran vivamente a súa mentalidade e traxectoria, así como tamén a visión tan peculiar que ten do noso país. Podo citar como exemplo, o Sr. Fraga Iribarne foi responsable da Condena de Alberto Míguez pola publicación da antoloxía bilingüe "El pensamiento político de Castelao" e nunha contestación ao editor J.B Cendrós afirmou:

"cataluña foi ocupada por Felipe IV, foi ocupada por Felipe V, que a venceu, foi bombardeada polo Xeneral Espartero, que era un xeneral revolucionario, e ocupamola en 1939 e estamos dipostos a volvela ocupar tantas veces como sexa necesario e para iso estou disposto a coller de novo o fusil. Por consiguente, xa saben vostedes a que atenerse, e aquí teño o mosquete para volvelo a utilizar"

TERCEIRO: Considero que para conceder o honor de por o nome dunha persoa a unha rúa, os méritos da mesma teñen que ser indiscutíbeis, e contar co apoio unánime de toda a cidadanía, xa que non pode facerse de costas e enfrontándose a unha grande parte dos veciños e veciñas do Concello.

Por todo o exposto e no exercicio do Dereito de Petición, SOLICITO:

Que non se lle conceda o nome dunha rúa ao Sr. Manuel Fraga Iribarne. E para que surta os efectos oportunos asino a presente petición.

Agardando unha rápida solución, despídese atentamente

Asina no formulario e envia este correo aos teus contactos

Categories: Noticias Quentiñas
10 Comments »