O principal obxectivo deste concurso é estimular aos estudantes universitarios para que se involucren na participación e creación de proxectos SL. Desta forma crearanse as condicións idóneas para xerar un tecido tecnolóxico de futuros profesionais que serán capaces de dar soporte de solucións baseadas en SL a empresas e á administración.

A fase final desta edición terá lugar en Sevilla, a mediados de 2007. O ciclo de conferencias e os talleres terán lugar na Escola Técnica Superior de Ingeniería Informática situada no campus de Raíña Mercés.

Concurso Universitario de Software Libre


Bases do 1º Concurso Universitario de Software Libre

Categories: Noticias Quentiñas
No Comments »

Poucos son xa os desprazamentos que se realizan polo mero pracer de pasear ou trasladarse dun sitio a outro. O habitual é que nos vexamos forzados a facelo, e o custo que nos supón -en tempo, en diñeiro- ten moito que ver coa disposición das necesidades -traballo, lecer- no territorio. Un modelo urbano disperso como o que se está impulsando de xeito irresponsable, aumenta o consumo de viaxes e a súa duración. Un modelo compacto, en cambio, fomenta a proximidade e favorece os desprazamentos non mecanizados.

Algunhas grandes cidades do mundo -Londres, Nova York- entenderon no seu momento que resultaba máis razoable organizar os desprazamentos de xeito colectivo que fomentar os modos individuais. E ao mesmo tempo, outras -caso de Estocolmo, por exemplo- tamén aprenderon que había que organizar o desenvolvemento urbano ao redor das liñas de transporte colectivo.

En Valencia, unha rede de ferrocarril metropolitano de principios do século XX, descapitalizada e a piques de ser desmantelada no último terzo dese século, reconverteuse no esquema inicial da actual rede de metro. É importante sinalar este feito, porque a Valencia dese momento xa tiña pouco que ver coa da implantación do trens. O trazado preexistente condicionou a rede actual, incluídos os detalles técnicos que, como o ancho das vías, non foron modificados.

Pero o que nos interesa agora destacar son as contradicións entre a aparente aposta polos transportes colectivos e a inexistente política real de transportes na área metropolitana. Sen negar os avances en determinados servizos -proximidades ferroviarias, autobuses urbanos- o resultado global resulta de xeito evidente insuficiente.

Non todo o mundo considera que as cidades que alcanzan o millón de habitantes deberían dispoñer dunha rede de metro. Hai outros xeitos máis razoables e económicas de organizar a mobilidade nesas zonas urbanas.

En 1973, os habitantes de Zürich (1 millón de habitantes na súa área urbana) opuxéronse á ampliación dunha incipiente rede de metro expresando así o seu desexo de continuar viaxando pola superficie da cidade.

A cidade de Curitiba en Brasil (máis de millón e medio de habitantes) optou nos anos setenta por habilitar unha potente rede de transporte colectivo en superficie -autobuses- con reserva de espazo para circular nas rúas, o que lle converte no modo preferido de desprazamento para os seus cidadáns.

A construción da rede de metro en Valencia nunca tivo por obxectivo estratéxico liberar a rúa de vehículos, o cal traduciuse en medidas complementarias moi distintas das que se adoptaron. Pola contra, a experiencia mostra que houbo unha claudicación do transporte colectivo fronte ao privado, renunciando por principio a competir co automóbil polo espazo público da cidade, que non é outro que a rúa.

Así temos unha situación contradictoria: a maioría dos cidadáns circula en medios de transporte que, ou ben son prisioneiros do tráfico privado -os autobuses- ou ben viaxan polo subsolo.

Arriba e abaixo

Un dos efectos directos destas políticas constitúeo a segregación espacial e social no uso deses medios de transporte. Arriba e abaixo, privado-público son as categorías que establecen esa segregación. Véxase cal é o público cativo do transporte colectivo na nosa cidade: nenos e mozos sen acceso ao automóbil, persoas maiores, inmigrantes, persoal de servizo doméstico, traballadores de baixas rendas, maioritariamente mulleres.

Esa segregación espacial en vertical -arriba e abaixo- amplíase á dimensión horizontal: moitos deses usuarios son á vez vítimas da suburbialización das cidades, sendo impelidos a vivir nas periferias máis asequibles polo seu prezo. En consecuencia, non só están condenados a viaxar baixo terra senón, ao mesmo tempo, a percorrer maiores distancias: parte do aforro en vivenda vaise en transportes e en tempo libre.

Dá a impresión, polo tanto, que nun momento como o actual, con dinámicas urbanas tan complexas e cambiantes, a construción de novas redes de metro -Sevilla está niso- responde a razóns que pouco teñen que ver coa lóxica da racionalidade económica e ambiental dos transportes urbanos, por moito que se promocionen como ecolóxicos e socialmente positivos.

Repetimos en varias ocasións que no noso país non existen auténticas políticas de transporte, nin a escala territorial nin a escala urbana: tan só hai unha frenética carreira para transformar inxentes cantidades de diñeiro público en costosísimas obras de infraestructuras, en ocasións salpicadas por sospeitas de corrupción.

É certo que o metro de Valencia aumentou considerablemente o número de viaxeiros nos últimos anos, pero as rúas da cidade seguen enchéndose de coches e esa é a proba do novo de que as cousas non se fixeron ben. Doutra banda, os crecementos urbanos van por un sitio e a xestión dos transportes, por outro. En paralelo, o déficit dos dous grandes operadores do transporte urbano -FGV e EMT- vai en aumento, sen que a calidade do servizo e a cobertura do mesmo melloren. Moitos viaxeiros deses servizos, especialmente dos subterráneos, soportan condicións de frecuencia e confort inaceptables nunha cidade onde, por outra banda, créanse e manteñen instalacións costosísimas de escasa rentabilidade social con cargo aos impostos da cidadanía.

Mentres, recursos básicos como o espazo público e grandes orzamentos van a fomentar o uso do transporte privado, e os servizos públicos languidecen, un mal que por desgraza se estende a outros sectores como a sanidade e a educación.

A terrible traxedia de xullo non debería centrar o debate exclusivamente na seguridade dos transportes, unha cuestión de prioridade incuestionable que, coa tecnoloxía dispoñible, debería estar asegurada ao máximo.

O transporte colectivo necesita con urxencia un plan de modernización e dignificación que só será eficaz se simultaneamente se detraen recursos dos proxectos viarios e rescátase o espazo público das nosas cidades para andar, pasear, circular en bicicleta e favorecer o uso de autobuses, tranvías e taxis, abandonando a idea de seguir perforando o subsolo urbano para ampliar un sistema de dubidosa eficiencia social e ambiental.

Por la dignidad de los servicios públicos

Collectiu Terra Crítica

Categories: Mobilidade
3 Comments »

Onde atopar Música Libre

http://www.valladolidwebmusical.org/mp3/mp3/index.php
http://www.musicalibre.es
http://www.archive.org
http://www.lamundial.net
http://www.suenaasi.com
http://www.jamendo.com/es
http://www.stormymondays.com
http://adore.webcindario.com
http://www.nudozurdo.com
http://easyweb.easynet.co.uk/tonyhb
http://rtnl.org.uk/music
http://www.anythingbox.com
http://cal018064.student.utwente.nl/~deifecation/music
http://www.openmusicregistry.org
http://www.machinaesupremacy.com
http://magnatune.com
http://imbecil.com
http://www.sindormir.net/musicalibre.php
http://www.free-music.co.uk
http://www.free-music.com/fma2000
http://musique-libre.com
http://www.nvg.ntnu.no/songs/antrim_studios
http://www.twisted-helices.com
http://artists.mp3s.com/artists/179/hitek.html
http://fakeid.c4.to
http://www.m-project.dk
http://www.imbecil.com
http://www.sindominio.net/brujas
http://www.rootrecords.org/joshua_csehak.html
http://www.ibiblio.org/mutopia
http://www.gnusic.net
http://boywithmachine.org/#ArraySpace_20010810
http://linart.net/info/guide/#resources
http://www.arrakis.es/~rapto/deliska.mp3
http://www.dustyroses.com
http://www.hostalmusical.com/phpnuke/html/index.php
http://protest-records.com/mp3
http://www.musicaeninternet.com
http://www.grooveembassy.com
http://membrane.com
http://redvinegar.net/music.html
http://peterpeterson.com/download.html
http://xy003.net
http://www.stevetowson.com/music.html
http://simeon.dyndns.info
http://www.walkingbirds.com
http://www.scottandrew.com/blogathon
http://www.shannoncampbell.info
http://www.floppyrecords.co.uk
http://commoncontent.org/catalog/audio/music
http://www.opsound.org
http://tadelste.ipal.org/mp3
http://www.textone.org
http://creativecommons.org/learn/artistscorners/musicians
http://www.nologorecords.com
http://www.sheepfarming.co.uk
http://nolimetangere.homelinux.net
http://www.acidrainsite.com
http://www.marujitamanson.com
http://www.antoniodepinto.com
http://musicalibre.manje.net
http://www.loopweb.net

Buscadores de Música Libre:

http://www.redferret.net/pmwiki/pmwiki.php
http://www.creativecommons.org

Fonte: ¿La Policía al servicio de SGAE?

Categories: Propiedade Intelectual
4 Comments »

Confesións dun soldado israelí: "Tratamos aos palestinos como a animais"

“Todo é unha tolemia: a ocupación, a forma inhumana en que tratamos aos palestinos”, dime. “En Israel entras ao Exército con 18 anos porque queres loitar contra o inimigo do teu país, porque queres deixar a túa marca na historia, e fas o que che din, sen pensar. E alí todo axúdache para que non penses. Misións que cumprir, ordes que seguir”

“E non ves aos palestinos como seres humanos, velos como animais. Entras á súa casa durante a noite, os espertas, grítaslles, as mulleres alí, os homes alí, e rompes todo. Son cousas que non farías aquí en Israel, pero as fas alí. E, para poder facelo, negas a realidade. É a única forma. Creas entre ti e a realidade un muro de silencio”.

“Póñoche outro exemplo: se atopas na noite un paquete sospeitoso que pode ser unha bomba, chamas ao primeiro mohamed que atopas na rúa e dislle que o abra. Poderías chamar a un experto que o desactivase, tardaría dez minutos en vir, pero mellor facer que un palestino se xogue a vida, xa que para ti é o mesmo, non o ves como un ser humano. Eu facía iso cos meus soldados en Hebrón".

“E tamén en Nablus, cando quería entrar a unha casa, se pensaba que podía haber unha bomba trampa, collía ao mohamed de quenda e obrigábao a que abrise a porta. É parte da rutina do exército: usar aos palestinos como escudos humanos”.

“O mesmo cando estás nun check point, obrígalos esperar moito máis dos necesario, ás veces durante horas, e colles a un palestino ao azar e dáslle unha malleira, de cada quince ou vinte que pasan, para que o resto teña medo e estea tranquilo. Só así, ti que estás con catro soldados máis os dominas a eles que son miles”.

“E cando entras a Gaza co carro de combate e ves un coche novo, aínda que teñas espazo na estrada, pasas por encima. E tamén disparas aos tanques de auga. Para meterlles medo, para que che respecten, porque esa é a lóxica do que nos ensinan aos soldados israelís”.

“Ademais, es novo e empezas a gozar dese poder, de que a xente faga todo o que lles digas. É como un vídeo xogo. Estás nun check point no medio da ruta, tes a vinte coches esperando, e con só mover o dedo fan o que ti queiras. Xogas con eles. Falos avanzar, retroceder. Vólvelos tolos. Tes 18 anos e séntesche poderoso”.

“Tres meses antes de abandonar o exército, dirixía unha unidade en Hebrón, fixera unha boa carreira, así que tiña tempo libre. Unha mañá mireime ante o espello e comprendín que todo aquilo era un erro e souben que non podería seguir adiante coa miña vida se non facía algo. Por iso, apenas saín, xunto aos soldados da miña unidade, montamos unha exposición coas nosas fotos, chámase Traer Hebrón a Tel Aviv”.

“Caeu como unha bomba na sociedade. Viñeron parlamentarios, xornalistas. Pasaron sete mil persoas. Entón creamos Breaking the silence, onde damos espazo para que os soldados conten os abusos que cometen sistematicamente. Máis de 350 fixérono. Agora temos exposicións e vídeos en Europa, en Israel”.

“Algunha xente di que son casos illados. As nais din: o meu fillo, que está agora no exército é bo, non fai estas cousas, isto só o fan os soldados beduínos ou os etíopes. Pero non é certo. Todos facémolas, porque é a lóxica da ocupación israelí: aterrorizar aos palestinos”.

“Os check points non serven para deter aos palestinos de entrar a Israel, é para que a realidade non entre a Israel. Porque esta é unha sociedade de soldados, todos pasamos polo exército tres anos cando somos novos e logo un mes ao ano. E todos facemos iso. Por iso existe o muro de silencio, de negación, porque todos somos responsables e non o queremos admitir”.

“Eles son as vítimas, nós os victimarios. Pero como victimarios, tamén pagamos un prezo. Esta é unha sociedade que non se anima a mirar aos ollos á verdade, aos seus propios actos. É unha sociedade, como consecuencia, moralmente doente”.

Hernán Zin

Confesións dun soldado israelí 2: "Apetecíanos ver o Mundial"

Sigo en Gaza, onde a situación tras varios días de incursións no campo de refuxiados da o Maghazi, que provocaron 17 mortos, parece haberse estabilizado.

Quedei pensando na conversación que mantiven con Yehuda Shaul. Mostroume o reverso do que vexo aquí cada día, a outra cara. Agora, cando un palestino se queixa da brutalidade dos soldados israelís, dalgunha forma chego a comprender de que é consecuencia, polo menos a nivel estratéxico, táctico, porque aínda non logro albiscar as causas de tanto afán por destruír, por causar dano, por humillar, someter e negar ao outro.

- ¿Por que os soldados vos facedes esa clase de fotos, non o entendo?

- Sucede en todos os exércitos de ocupación, como coas fotos de Abu Graib. É unha forma que teñen os soldados de levarse un trofeo, un recordo do que fixeron e polo que están orgullosos. Se matan a un palestino, póñense unha marca no fusil. E, se teñen unha cámara a man, fanse unha foto como unha especie de “souvenir”. Como na película sobre Vietnam, A delgada liña vermella, na que hai un soldado que vai gardando nunha bolsa os dentes dos inimigos aos que mata. É o mesmo.

- Unha das fotos está retocada con Photopshop. ¿Por que?

- Algúns, que non se puideron facer fotos para mostrar algo aos seus amigos, collen as que fixeron os seus compañeiros e póñense a eles mesmos con Photoshop. Nesta foto, como ves, que foi sacada en Gaza, tamén agregaron unhas granadas e un fusil para dar maior aspecto de fereza ao palestino asasinado, para que a súa fazaña pareza mellor.

- ¿Pero non ven no palestino ao que matan a unha persoa, non chegan a albiscar o seu sufrimento, o da súa familia e amigos, polo menos a súa dignidade, como home morto?

- Desde a visión dun civil, claro que isto é unha barbaridade, unha salvaxada, pero non desde a lóxica dun soldado do exército israelí, un exército de ocupación, que sistematicamente aterroriza á poboación civil palestina, xa sexan mulleres, anciáns ou nenos. Para os soldados isto é o máis natural do mundo.

- O outro día faláchesme do sistema de operación chamado o verme. ¿Poderíasme dar máis detalle?

- O militar que inventou iso é un xenio, deberían darlle o premio Novel, realmente. Como o exército israelí actúa nunha zona urbana, e os campos de refuxiados e pobos palestinos teñen rúas estreitas, resulta moi arriscado avanzar abertamente, por esas rúas, xa que en calquera momento téndenche unha emboscada. Así que, o que fas é entrar a unha casa por algún muro externo e logo vas pasando de vivenda en vivenda, facendo buraco tras buraco.

- ¿Non importa que haxa nenos, mulleres ou anciáns, do outro lado? ¿Non hai forma de sabelo, de avisarlles?

- Non, porque che poden tender unha trampa. Así que o que fas é detonar a parede e logo a destrúes a marteladas sen importarche quen estea do outro lado. En Nablus, percorremos toda a cidade co verme. Creo que non deixamos unha soa casa sen furar. Moitas veces atopeime con persoas mortas do outro lado, ou con bebés ou anciáns que se salvaron por milímetros de morrer.

- Nas semanas que levo aquí decenas de palestinos dixéronme mesmo: As nosas vidas non teñen valor en comparación coas dos israelís.

- É certo, para os soldados o palestino é como un obxecto, é alguén ao que deben aterrorizar ou matar, sen ningunha outra consideración. Cóntoche unha anécdota, durante o Mundial queriamos ver a televisión, xa que era a final. Así que en Hebrón entramos á primeira casa que atopamos, metemos a toda a familia nunha habitación e logo vimos o partido. ¿Cres que alguén dixo algo ou tivo remordementos de conciencia? Ao contrario, pasámonolo moi ben, ata nos comemos a cea da familia.

Hernán Zin

Confesiones de un soldado israelí: Tratamos a los palestinos como a animales
Confesiones de un soldado israelí 2: Nos apetecía ver el mundial

20 minutos

Categories: Guerras e conflictos
2 Comments »

"Hai unha gran pregunta sobre se o Amazonas como un todo é unha fonte de carbono atmosférico ou un lugar onde se almacena", explicou Diane Wickland, directora do programa de ecología terrestre da Nasa.

Os sete millóns de quilómetros cadrados de bosque ao redor do Río Amazonas e os seus tributarios, unha extensión maior que Europa, funcionan como un riñón inmenso para o planeta.

Depuran o aire ao retirar dióxido de carbono, que é un dos gases principais que produce o efecto invernadero e o quecemento global, e expulsar osíxeno. Ese carbono capturado pola fotosíntesis almacénase nos troncos, as follas e o chan, pero o movemento incesante da fronteira agrícola en busca de máis terreo cultivable está liberando eses gases do seu cárcere.

Fonte: 615.000 millones de kilómetros cuadrados perdió el Amazonas para criar ganado

Anima Naturalis

Aquí consumimos carne directamente importada de Brasil, sobre todo a través de as grandes cadeas de comida rápida, pero tamén consumimos carne de aquí que é alimentada con pensos fabricados principalmente con soia que procede tamén en gran parte de Brasil. Cada vez resulta menos xustificable o consumo de carne, por saúde, por ética e por ecoloxía. Cando menos resultaría moi beneficioso para o planeta un grande descenso do seu consumo, ¿para qué comer carne ou pescado tódolos días cando sería moito máis razoable facelo unha vez á semana?

Categories: Ecoloxía
No Comments »

A gravísima crise humanitaria provocada por estes feitos e denunciadas ata polo secretario xeral da ONU días pasados, o que se poida poñer un término aos seus sufrimentos, o fin da hambruna e do terror sobre a poboación exánime dos campos de refuxiados, depende da actitude da comunidade internacional e especialmente da permisividad dos países europeos.

O/A abaixo asinante preocupado/a polo silencio institucional, impropio das circunstancias que vivimos, súmanse a todas as iniciativas europeas e estatais dirixíndose a todas as autoridades electas do noso país, ao presidente e deputados da Xunta de Galiza, aos alcaldes e deputados provinciales, para recordarlles o compromiso adquirido polo Estado Español ao asinar os tratados internaciones e especialmente a IV Convención de Xenebra de "respectala e facela respectar en toda circunstancia".

E pedirlles que se dirixan ao presidente do Estado, Jose Luís Rodríguez Zapatero rogándolle que denuncie ante as institucións internacionais as gravísimas violacións cometidas polo estado israelí nos territorios ocupados e no Líbano, tómense as medidas de presión necesarias para que Israel cese a agresión, e decida a retirada do embaixador español en Tel Aviv ata tanto non adecue Israel a súa política ás esixencias do Dereito Internacional."

Asina AQUÍ e reenvía aos teus contactos.

Movemento.org

Categories: Noticias Quentiñas
10 Comments »

A soia é unha oleaxinosa que Europa, na década dos 90, por acordos políticos con EEUU, deixou de cultivar e que se converteu no ingrediente estrela dos pensos que alimentan á nosa gandería: porcos, vacas, polos, todos engordan a base de soia. E nunha proporción mínima utilízase para cousas parecidas ao apuntado pola cidadanía. A soia é por encima de todo un forraxe de prezo moi competitivo. España é case 100% dependente da soia que importa de Arxentina, Brasil e Estados Unidos. Somos un país soia-dependente, é dicir, se pechan os portos á entrada de soia, en dous días o noso gando quédase cos comedeiros baleiros e nós convertémonos forzosamente en vexetarianos.

Saiban que toda ou practicamente toda é soia transxénica, sendo este factor unha das razóns principais do seu baixo prezo, pois a súa produción está totalmente automatizada e non necesita campesiños. Seméntase cuns tractores-robot que inxectan a semente, engaden o herbicida e danlle unha palmadiña nas costas para que creza alegre e frondosa. O herbicida que require (da mesma empresa que as sementes) rocíase con avionetas -que teñen dificultades para diferenciar cando pasan por un campo de soia ou sobre algunhas vivendas ou persoas paseando- e mata a todo o que non sexa soia: malezas, insectos de todo tipo, persoas, fauna, contamina ríos e acuíferos, etcétera. Toda esta tecnoloxía só é viable para as grandes agroindustrias que desprazaron a millóns de campesiños (compraron baratas as súas terras, extorsionáronos co beneplácito das autoridades locais subornadas ou simplemente expulsáronos e destruíron as súas colleitas familiares).

Tanto resplandece a soia e tanta ambición xera que se están tallando bosques primarios, selva amazónica e outros enclaves dun valor biolóxico insubstituíble para o noso planeta. A planta da soia é inocente. Arxentina, Brasil, Bolivia e Paraguai sofren un modelo capitalista neoliberal que lles conduciu a ser simples productores dunha materia prima para os países que nos alimentamos en proporcións demasiado altas de alimentos de orixe animal. Os campesiños que agora malviven nas vilas miseria latinoamericanas ou saíron á emigración, os que morreron rociados de venenos agrotóxicos ou asasinados pola súa loita son as vítimas. Nós, os consumidores, atopamos a carne a prezos moi accesibles. Descoñecedores da realidade, somos en parte corresponsables e en parte vítimas: a agroindustria intensiva que funciona a base de soia garántenos a nosa alimentación pero deixou ao medio rural español sen campesiños, con augas e chans contaminados, ríos mortos, etcétera. Os nosos impostos dedícanse a corrixir estes problemas medioambientais e a paliar o custo sanitario que supón o aumento de enfermidades relacionadas cunha mala dieta: sobrepeso, obesidade, enfermidades cardiovasculares, etcétera. E só gañan os donos do capital que, como sabemos, non teñen alma pero si estómago: aliméntanse de persoas. Caníbales con enormes fortunas.

Gustavo Duch Guillot (Director de Veterinarios sen Fronteiras)

Fonte: La verdad de la soja

Ecoportal

Categories: Ecoloxía
No Comments »

Para as mulleres esta globalización neoliberal e patriarcal tradúcese nun retroceso en todas as esferas da súa vida, tanto no público como o privado.

Vívese un aumento, do sexismo, dos fundamentalismos relixiosos, do conservadurismo, da xenofobia e do racismo. Os dereitos sociais, sexuais e reproductivos que as mulleres lograron nos últimos anos, por exemplo o acceso legal e seguro ao aborto, están sendo cuestionados en varios Estados. As mulleres teñen cada vez menos acceso a obter un traballo digno, de xusta remuneración, mentres continúan facendo o traballo doméstico. Increméntanse as discriminacións contra as lesbianas, mulleres migrantes, mulleres que viven con incapacidades de todo tipo e contra outras mulleres marxinadas. A pobreza das mulleres aumenta, ata dentro dos países chamados "ricos".

Nós denunciamos que, para satisfacer o consumo desenfreado de recursos dos Estados Unidos e os seus aliados en Europa ou noutras partes do mundo, impulsan guerras a través do mundo e impoñen tratados económicos que impiden a soberanía alimentaria dos pobos, confrontan a súa autonomía política, a paz e o dereito das persoas a circular libremente. Eles fan isto en nome da guerra contra o terrorismo. Usan as organizacións financeiras internacionais (FMI, BM, OMC), impoñen os tratados e crean áreas ditas de « libre comercio » para as transnacionais quen sacan destas guerras enormes ganancias.

Estas políticas causan o esgotamento dos recursos naturais, que son propiedade dos pobos que sempre as valoraron e usado para producir alimentos e medicinas. Estas guerras acompáñanse de múltiples formas de violencias, particularmente cara ás mulleres, as cales son violadas, violentadas, prostituídas, usadas como escravas sexuais e asasinadas; as mulleres sofren traumas físicos (mutilacións, feridas e o incremento do VIH/SIDA) e traumas sociolóxicos profundos.

Denunciamos os feminicidios e a utilización do corpo das mulleres como terreo de batalla e botín de guerra.

Estas políticas aumentan tamén o tráfico de seres humanos, particularmente de nenas e mulleres ás que se lles considera o seu corpo como mercancía, fonte de ganancias para as organizacións criminais. Hoxe en día, as ganancias adquiridas da trata de mulleres e da prostitución constitúen a terceira fonte de ganancias no mundo, despois do tráfico de armas e de drogas.

Estas guerras destrúen as poboacións civís, causan desprazamentos, privan ás campesiñas e campesiños do acceso á terra, ao auga e, polo tanto, impídelles a produción de alimentos necesarios para a súa supervivencia. Por varios anos, existe a circulación dunha gran cantidade de armas, como na rexión dos Grandes Lagos Africanos, en Colombia e, a través do mundo onde existen conflitos armados desde moitos anos.

Ademais, vimos a instalación de bases militares e de bloqueos políticos e económicos, como nas Filipinas e en Cuba respectivamente, así como noutros países do mundo. Hai territorios ocupados e invadidos por forzas estranxeiras onde os gobernos perden a posibilidade da súa soberanía. Nós, denunciamos particularmente as intervencións militares de EE.UU. en Irak e Afganistán, as agresións e a ocupación de Israel en Palestina e noutros países árabes. Nós esiximos o retiro de todas as forzas que ocupan estes países, o desmantelamento de todas as bases militares, a destrución das armas e o fin dos bloqueos políticos e económicos.

Nós recoñecemos que as mulleres dos pobos indíxenas, poboacións indíxenas, poboacións tradicionais e afrodescendentes son sabias e protectoras da natureza.

Esiximos respecto dos seus territorios e culturas. A p rivatización dos recursos naturais, a auga, o aire, a biodiversidade e a propiedade intelectual causan unha perda de soberanía e o empobrecemento xeneralizado dos pobos e as nacións.

As guerras e os ataques á soberanía dos pobos son froito do modelo patriarcal e capitalista que denunciamos e rexeitamos. Tamén denunciamos o deterioro das responsabilidades sociais dos Estados, a perda de soberanía e de lexitimidade dos gobernos, onde a corrupción e a impunidade reinan. Cando un goberno sométese aos dictames doutro país ou dunha institución financeira e cando a procura de ganancias faise en detrimento do benestar das mulleres, dos homes e dos pobos e constatamos un retroceso enorme no respecto aos seus dereitos.
Nós apelamos ás nosas aliadas e aliados a unirse nesta loita.

¡Xuntas e xuntos poderemos cambiar a vida das mulleres. Cambiaremos o mundo!

Lima, 9 de xullo de 2006.

Fonte: Declaración del VI Encuentro de la Marcha Mundial de las Mujeres

Categories: Igualdade
10 Comments »

Na vindeira Xunta de Accionistas de Inditex que se celebrará o próximo martes en Arteixo, a CRL denunciará todas as actuacións supostamente ilegais que desenvolve Inditex a través das empresas subcontratadas e pide, ademais o "compromiso serio da inclusión transversal da Responsabilidade Social Corporativa (RSC) en toda a actividade empresarial da empresa galega", sobre todo agora que se incorporou á ETI (Ethical Trading Iniciative).

A Campaña Roupa Limpa (CRL), que lidera estado a Federación SETEM, e da que é membro Amarante, manifestou a súa preocupación ante os últimos sucesos producidos nas fábricas provedoras das multinacionais europeas de roupa, entre as que se atopa Inditex, onde queda en entredito a implementación dos seus códigos de conduta, as súas políticas de responsabilidade social corporativa e a eficacia das auditorías que realizan en toda a súa cadea de produción deslocalizada, segundo afirman desde CRL, aínda que a maioría das empresas clientes de ditas fábricas dispoñen de códigos de conduta que supostamente velan polo respecto dos dereitos máis elementais dos traballadores/as e son membros da iniciativa empresarial BSCI (Business Social Compliance Initiative) á que tamén pertence Inditex.

Segundo os datos dos que dispón a Campaña, dos 10 derradeiros casos de violación dos dereitos laborais investigados e denunciados pola campaña, Inditex estivo involucrado en 4 casos en 3 países diferentes (Bangladesh, Turquía e Camboia). Dous casos están relacionados con fábricas sinistradas onde houbo que lamentar vítimas mortais e centos de feridos, e, os outros dous remiten a denuncias por violación dos dereitos de sindicación e intimidación ós e ás traballadoras.

A CRL valora as actuacións positivas da empresa, pero afirman que "só se deron despois de denuncias ou incidencia de factores externos" como o caso Spectrum e Portugal. Neses casos Inditex está asumindo a súa responsabilidade de indemnizar en parte aos superviventes e aos familiares das vítimas do accidente, ou de comprobar se houbo faltas formais no caso de Portugal. O que esta asociación pon en entredito é "a eficacia das súas auditorías para detectar, previr e remediar violacións dos dereitos laborais nas fábricas dos seus provedores". Estas estratexias chocan, segundo CRL, co Pacto Mundial de Nacións Unidas subscrito por Inditex e contribúen a que se repitan sucesos como os antes mencionados.

As derradeiras investigacións realizadas pola Campaña Roupa Limpa Internacional recollen testemuños de 670 traballadores e traballadoras de 40 fábricas provedoras de multinacionais europeas de roupa en 8 países que afirman que as súas condicións de traballo "non se encontran nos mínimos estándares internacionais" esbozados nos códigos de conduta dos seus compradores, aínda que a maioría pertencen ó BSCI.

Fonte: A Campaña Roupa Limpa denuncia a Inditex ante a súa Xunta de accionistas

Categories: Noticias Quentiñas
No Comments »

A partir das 6 da tarde

• Grupo de baile e música da Asociación Cultural Castro-Meda
• Grupo de Baile Bilitroque (Carballo)
• Banda de Gaitas San Xiao Do Trebo (Cariño)
• Pandereteiras Raigañas de Malpica (Galicia)

A Partir das 9 da tarde

• Raigañas (Galiza)
• Xochilmica (Galiza)
• Cristina Pato & Mutenrohi (Galiza)
• Lunasa (Irlanda)
• Comas (Bélxica)

Categories: Noticias Quentiñas
No Comments »

O cartel desta edición é da creadora das terras do Ulla, a pintora Esperanza Lema.

Son dous días de actividades culturais. Aínda ca música é o plato forte, ábrese o banquete a todas as artes nunha fervenza que colma todos os sentidos. Simultaneamente desenvolvense eventos en espazos diferentes.

Sabado, día 5

16 horas: Apertura das exposicións de Pintura, Escultura, Fotografía, Ceramica na Casa das Artes de Pardiñas. Mostra do XXVII Certame de Debuxo Infantil. Fallo dos Premios Guitiriz de Pintura e Cerámica. No mes de San Xoan convocamos este certame no que alternamos as especialidades. As obras expoñense estes días no Festival e no mes de agosto na Casa das Palabras en Guitiriz. Apertura da XXVII MOSTRA DE ARTESANIA

17,00 horas: Apertura da XIII Mostra de Artesanos de Instrumentos de Música Tradicional.

18 horas: Pregón desta Mostra a cargo de Mini e Mero de A Quenlla

19 horas: Regueifas a cargo de Luís Caruncho e Benito do Rosal

Nesta mostra actuan ademais de grupos espontaneos, pois varios dos artesanos son tamén intérpretes dos seus instrumentos.

Seminarios e obradoiros sobre danza tradicional, historia de instrumentos, afinación da palleta, etc.

21.00-04.00 horas 1º Festival no PALCO do certame, coa actuación de 5 grupos de música:

• ITH (Galiza)
• BASIDOU (Marrocos)
• IALMA (Bélxica)
• N´FALY KOUYATÉ y DUNYAKAN (Guinea)
• RUXE-RUXE (Galiza)

Domingo, día 6:

11.00 horas: Apertura da Feira de Libros de Xermolos. Apertura das Exposicións de Artesanía, Casa das Artes, XIII Mostra de Artesanos de Instrumentos…

11.30-13,30: Escenario libre para músicos espontáneos na Mostra de Artesanos.

12.00: Seminario de Música Tradicional. Seminario de Xogos Sonoros.

13.30: Concerto da Coral de Xermolos na Igrexa de Santo Domingo.

Merendas…

16-21 horas: Escenario libre de músicos espontáneos.

18 horas: Pregón de Xosé Neira Vilas e Anisia Miranda no Palco do XXVII Festival de Pardiñas.

18,30: Entrega pola banda des escritores e creadores de lotes de libros coma premios do XXVII Certame Terra Chá de Literatura e Debuxo Infantil.

19.00: Concerto de OS CAMPANTES DA BAÑA dentro da XIII Mostra de Artesanos.

20.00-21-00 horas: Escenario libre de músicos espontáneos.

22.00- 03.00: 2º Festival de música de Pardiñas no PALCO do Certame. Actuarán:

• TRÓPICO DE GRELOS (Galiza)
• UXU KALHAUS (Portugal)
• KORRONTZI (Euskadi)
• LEILIA (Galiza)

Asociación Cultural Xermolos

Fonte: XXVII Festival de Pardiñas

Categories: Noticias Quentiñas
No Comments »

Concertos

Venres 28

• Fiandola: un grupo que gusta de recuperar e difundir vellas cancións populares.
• Brigada Víctor Jara: música na que as melodías de raíz portuguesa presentaranse baixo as notas tanto de instrumentos tradicionais coma modernos.

Sábado 29

• Treixadura e Orfeón Treixadura: magnífico e laureado grupo de música tradicional con cancións tradicionais e de composición propia cuns arranxos e posta en escea que denota a grande calidade dos seus membros. Para colaborar no seu terceiro traballo necesitaban un grupo de voces que conformou o Orfeón Treixadura, que dada a súa calidade e gañas de actuar formáronse como grupo independente, neste caso acompañarán ao grupo que os viu nacer.
• Camaxe: formación que recolle a música de raíz galega para envolvela coas máis variadas influencias.
• Os Cempés: o xa mítico grupo ferrolán, no que destacan as composicións de Oscar Fernández (acordeón e zanfona) e que avanza cara adiante coa introducción de guitarra eléctrica e batería na formación.

Domingo 30

• Macfeck: grupo de música irlandesa, pero afincado en Galiza, que interpretan dende temas irlandeses e escoceses ata música de influencias máis orientais como a música klezmer e outras. Destacan o violín e a voz da cantante.
• Berrogüetto: desexosos estabamos de escoitar o novo traballo deste laureado grupo galego. Aquí está 10.0

Pero o venres e o sábado, a festa non remata cos directos. A organización preparou o que se vén chamar Serán e no cal animarase ós asistentes ó Festival a seren eles protagonistas do mesmo e ofreceren actuacións improvisadas ó ritmo das voces e os instrumentos dos
presentes. Unha troula que continuará ata cando o decida o xente.

A principal novidade deste ano é a zona de acampada de balde, coa que se pretende anima-los asistentes a permanecer na localidade durante os días que dure o Festival. Esta zona estará situada no campo de fútbol da Xunqueira, preto do lugar onde se celebrarán os concertos
e evitará longos e pesados desprazamentos.

Actividades alternativas

A música non será a única manifestación cultural presente no Festival. Ademais dos concertos, a edición deste ano conta con toda unha serie de actividades, que enriquecerán o contido do Intercéltico e que recuperarán o espírito que tivo este acontecemento nos seus primeiros anos de existencia.

O luns día 24 poranse en marcha dúas exposicións fotográficas. A primeira delas, no ‘Var con V’ fai un percorrido pola historia de Moaña e do Intercéltico, mentres que a segunda céntrase na música tradicional, e máis en concreto nos cuartetos, a través dun conxunto de imaxes repartidas polos locais da vila.

Para o mércores está programado o inicio de obradoiros de percusión, gaita, baile galego e baile bretón, pensados para achega-lo coñecemento destas disciplinas ó público. Estes obradoiros estarán dirixidos respectivamente por Alberto Costas, Diego Mariño, Sergio Cobos e Jesús Cancelas, figuras respetadas nos seus campos de actividade.

O teatro de títeres chegará o xoves da man de Tanxarina cunha obra concebida para deleitar a un público infantil, pero que de seguro despertará o interese de grandes e maiores. O venres e o domingo será o turno dos contacontos Codia e Miolo que, antes do comezo dos concertos, entreterán ós visitantes con representacións inspiradas no Intercéltico. Tampouco podía falta-lo baile galego nunha festa coma ésta, espectáculo que correrá a cargo de varios grupos do Morrazo. E para rematar, os pasacalles de Chaneiros e Tromentelo animáran as mañás do sábado e do domingo cos seus desfiles de música e bo ambente.

Fonte: Berrogüetto e Brigada Víctor Jara, principais atractivos do XXII Festival Intercéltico do Morrazo

Categories: Noticias Quentiñas
No Comments »

O fluxo marrón que se aprecia na imaxe do satélite é o resultado de someter ás augas fecais procedentes das cañarías de toda a cidade a un simple sistema de decantación para deixalas libres de sólidos. As instalacións por onde pasan as augas residuais que xeran os coruñeses antes de ir ao mar non dispoñen sequera dun emisario submarino que afaste o vertido da costa. O regueiro parduzco que sae da estación permanece preto do litoral, polo que en moitas ocasións é arrastrado polas correntes ata os areais da cidade.

A Coruña recibiu un tirón de orellas de Bruxelas en 2001 por verter as súas augas directamente ao océano. Un documento asinado pola entón comisaria de Medio Ambiente, Margaret Wallström, poñía o caso coruñés como exemplo das poucas cidades europeas que chegarían a 2006 incumprindo a normativa comunitaria. Segundo a directiva aprobada en 1991 pola UE, todas as poboacións do continente con máis de 150.000 habitantes deberían contar cunha estación depuradora homologada desde que finalizou decembro do ano 2000.

A regañina de Wallström á Coruña por non ter unha depuradora en condicións formaba parte dunha iniciativa denominada fame and shame (fama e vergoña), que consiste en facer pública unha lista de municipios que incumpren unha determinada norma comunitaria co fin de presionar aos Estados membros para que aceleren as medidas correctoras. Neste caso, a estratexia non tivo éxito e a cidade segue, un lustro despois, sen depurar as súas augas fecais. Desde que a UE incluíu á Coruña na lista negra de cidades que contaminan a súa litoral vertendo augas fecais, os trámites para construír unha depuradora e un emisario submarino que cumpran a normativa ata ralentizáronse. A posta en marcha da estación, construída polo Ministerio de Medio Ambiente, foi anunciado polo Goberno de José María Aznar para 2005. Con todo, cando o PP perdeu as eleccións en marzo de 2004, a execución do proxecto aínda non fora sequera encargado a unha constructora. O Executivo de José Luís Rodríguez Zapatero puxo outra data para que as instalacións entren en funcionamento: 2008.

A nova Estación Depuradora de Augas Residuais (EDAR) da Coruña tamén se situará en Bens e conta cun orzamento de 78 millóns de euros, que se financiará maioritariamente con fondos europeos. Do recinto sairá un emisario submarino que expulsará as augas tratadas a case un quilómetro de distancia da costa. A construción deste túnel custará uns 17 millóns de euros e foi sacada a concurso o pasado mes de xuño. As dúas actuacións están integradas no plan de saneamento da ría coruñesa.

Fonte: La instalación que trata los residuos de las cañerías coruñesas imcumple al normativa europea desde 2001

Categories: Denuncias
10 Comments »

Tirmizey: Un informe recente da ONU sobre o Desenvolvemento Mundial do Auga afirma que o 20 por cento da poboación mundial non ten acceso a auga potable. ¿Como xestionaría unha democracia viva as reservas de auga?

Shiva: Eu vin como este magnífico país, India, converteuse dun país onde todas as comunidades tiñan auga -ben por medio de pozos ou procedente dos arroios primaverais ou dos ríos- en parte dese 20 por cento que non ten acceso a ela. A escaseza de auga foi consecuencia da tala comercial dos bosques. O primeiro movemento no que participei coma nova activista e científica foi o de Chipko, para deter a tala co fin de defender os nosos ríos e os nosos arroios. O auga destrúese cando Coca-Cola consome entre un millón e medio e dous millóns de litros diarios en cada unha das súas fábricas. Esa escaseza é a que moveu ás mulleres de Plachimada a pechar unha das plantas de Coca-Cola no seu pobo. É esa mesma escaseza a que levou á xente a loitar contra outras 50 fábricas de Coca-Cola que destruíran auga. A auga quedou afectada cando o Banco Mundial e Estados Unidos impuxéronnos a denominada Revolución Verde en 1965-1966. Non foi unha revolución verde porque se baseaba no rego intensivo -un cultivo que necesita dez veces máis auga-. Todo iso orixinou un profundo descenso dos acuíferos e o encher de presas os nosos ríos. Todas as comunidades que viven augas abaixo dun río cunha presa, carecen de auga. Todas as comunidades dunha rexión onde a “revolución verde” subvencionou o bombeo das augas subterráneas teñen os pozos secos, os alxibes secos, e atópanse cunha grave escaseza de auga.

Tirmizey: ¿Como xestionaría unha democracia viva os recursos de auga?

Shiva: Os pobos proporcionan auga, e os ríos mortos reviven, cando as comunidades actúan conxuntamente e deciden cambiar do modelo de agricultura química á agricultura orgánica. As nosas aldeas, nunha democracia viva, comprométense a non permitir nos seus pobos os produtos químicos, os organismos transformados xenéticamente, ou a privatización do auga. Nunha democracia viva, a xente pode usar dez veces menos auga só con usala de forma ecolóxica e aproveitando cada pinga. Nunha democracia viva, o auga pertence a todos e consérvase colectivamente porque -ao contrario das explotacións privadas- a conservación debe mobilizar á comunidade. Non de forma individual senón de xeito comunitario

Tirmizey: No seu libro, a miúdo refírese a Gandhi e cítalle. ¿Pode falarnos sobre Gandhi como fonte de inspiración da Democracia da Terra?

Shiva: A miña máis fonda inspiración en Gandhi é o recoñecemento do swaraj, é dicir da autorregulación. Que non se limita ao nivel nacional, senón tamén ao nivel local e a nivel persoal. Un non se pode autorregular salvo que teña autoorganización. Por iso é polo que o concepto de democracia no pensamento de Gandhi refírese á capacidade última da xente para organizar colectivamente as súas vidas e a súa comunidade.

O segundo principio impactante de Gandhi no que me inspirei é o swadeshi, que significa a capacidade creativa de todos os seres humanos e de todas as comunidades para producir o que necesitan. Na globalización, e nesta democracia asasina que temos, a idea é que todos deberiamos ser consumidores en lugar de productores de cousas e creadores de ideas e bens. Niso reside a raíz da pobreza. É preciso que reivindiquemos a nosa capacidade de crear e producir.

Finalmente, creo que o mellor agasallo que nos fixo é a consagración do rexeitamento a colaborar con normas inxustas e inmorais. El denominouno satyagraha. Hai pouco, o noso Goberno asinou o que chamaría un Acordo Monsanto co presidente Bush para promover en India cultivos e produtos transformados xenéticamente. Cando as nosas leis penalizan que os campesiños conserven as sementes pero permiten a Monsanto vendelas, como o algodón BT, e matan aos nosos campesiños, temos que manternos firmes e dicir que non imos cooperar con esas leis. Viviremos conformes con outras leis superiores: as leis do planeta, as leis ecolóxicas, e as leis humanas, as nosas leis morais.

Tirmizey: ¿Cales cre vostede que son os motivos para a aparición dos fundamentalismos e do terrorismo?

Shiva: O recente incremento dos fundamentalismos relixiosos é, ao meu xuízo, a sombra da globalización corporativa. Ten as súas raíces na inseguridade que produce a globalización. A semana pasada, cando se produciu un atentado terrorista nun templo de Varanasi- unha das cidades máis antigas, con 5.000 anos de existencia- , en lugar de entrar en conflito, os hindús e os musulmáns uníronse na súa diversidade e pluralismo e celebraron a chegada da primavera, as cores de Holi, como exemplo da nosa diversidade. ¿Cando fracasa esa celebración da diversidade? En primeiro lugar, cando a xente séntese insegura e, en segundo, cando os políticos non queren unha democracia económica, non queren que a xente tome decisións sobre o que produce e o que consome, e desvían o debate sobre a democracia cara ao odio e o medo ao outro. Nun contexto de inseguridade e no marco da morte da democracia económica, o crecemento do fundamentalismo relixioso termina por converterse no mellor xacemento de voto cativo. Non resulta sorprendente que haxa un crecemento do fundamentalismo relixioso en Estados Unidos. Como tampouco é unha sorpresa que ese aumento do fundamentalismo relixioso na India comezara en 1991, trala institucionalización das novas políticas económica sobre liberalización do comercio.

O terrorismo ten unhas raíces parecidas. É a reacción daqueles a quen se lles desposuíu de voz. O terrorismo é o berro dos sen voz. O terrorismo non se desenvolve se a democracia prospera porque esta asegura que a súa voz é oída e a disidencia tense en conta. Aínda que resulta evidente en todo o mundo que a cuestión terrorista é o problema da carencia de oportunidades para influír no propio destino, o terrorismo non se percibe nos medios de comunicación principais como a cólera dos desposuídos senón como o de xente que ten algún defecto xenético.

Ninguén nace terrorista, senón que se converte en terrorista. O feito de que o terrorismo estea crecendo debería obrigarnos a analizar qué é o que crea as condicións para ese crecemento. O caldo de cultivo é a cobiza das corporacións que queren controlar cada pinga de auga, cada pinga de petróleo, cada centímetro de terra, cada xerme neste planeta. Ese tipo de cobiza produce enormes exclusións. Esas exclusións xerarán violentas respostas se non se restaura rapidamente a democracia pacífica. A maioría da xente non é consciente de que na India xa están controlados grandes sectores por quen se adhiren a ideoloxías baseadas na exclusión e que recorren a métodos violentos. É un fenómeno inevitable se desposúen e exclúen a millóns de persoas dos seus auténticos medios de subsistencia e de liberdade.

Tirmizey: ¿De que forma as mulleres promoven as culturas centradas na vida?

Shiva: As mulleres son promotoras desas culturas por mor da moi antiga división do traballo, na que se deixaba ás mulleres ocuparse da vida, mentres que os homes se desentendían dela para alcanzar a gloria, para levar a cabo conquistas, e mantíñase ás mulleres en circunstancias menos favorables para obter un traballo asalariado. A división do traballo encomendou ás mulleres conseguir o sustento e aos homes o mercado. A experiencia na supervivencia agora é imprescindible para a creación de economías vivas, centradas na vida, e as mulleres estano facendo, ben sexa a través do aforro de sementes, o aforro de auga, ou pola forma de compartila. Por medio da creación de sistemas ecolóxicos de produción de alimentos e o control descentralizado da agricultura, as mulleres atópanse á cabeza das reformas dunha economía non dominada polo control patriarcal das corporacións mundiais. Habitualmente, defínese o patriarcado dentro dos límites do fogar, con todo cada vez máis as forzas patriarcais consideran este fermoso planeta coma se fose a súa casa, na que lles gustaría dispoñer de todo o poder, capacidade, creatividade e productividade á marxe das mulleres. Pero as mulleres están decididas a non consentilo. Fai dúas semanas, precisamente, tivemos unha celebración na nosa granxa con 150 mulleres membros de Navanya, o movemento que puxen en marcha, e todas elas comprometéronse a manter a seguridade alimentaria nas súas mans; a conservar as sementes nas súas mans, e non como unha retórica baleira, nin como un simple slogan, senón como un xeito cotián de vivir e que establece unha diferenza fundamental.

Tirmizey: ¿Como evolucionar desde o mundo no que vivimos cara á democracia da Terra?

Shiva: Creo que o primeiro que hai que facer é centrar as nosas vidas na Terra e non na dependencia das corporacións ou na institución denominada Organización Mundial do Comercio, que só ten dez anos de existencia. Por suposto, cada un de nós estamos en diferentes postos: algúns como profesores, outros como científicos, outros como mozos en paro, outros traballan en condicións de escravitude. Cada un desde as súas diferentes circunstancias, e cada un temos que empezar esa recuperación desde o lugar onde nos atopemos. Temos que unir as nosas mans con outros que poden estar facendo as mesmas cousas que nós ou outras diferentes. Iso realmente non importa. Tomemos como exemplo os alimentos: cada un de nós pode tomar decisións: se os alimentos que comemos son compatibles coa democracia da terra ou se serven para que reforcemos a globalización corporativa. Con cada pinga de auga que bebamos suscítase unha elección parecida. A enerxía que consumimos suscita a elección entre unha democracia da Terra ou a ditadura da nosa época. As eleccións son ilimitadas, só temos que empezar a recoñecer que nunca se dá unha situación na que calquera ser humano non teña posibilidade de elixir. E se non existe posibilidade de facelo entón, polo menos, pódese elixir dicir que non.

Tirmizey: ¿Pode falarnos sobre a xestación deste libro?

Shiva: O libro xurdiu por dúas razóns: unha delas, o que durante demasiado tempo o movemento de xentes que defenden a súa liberdade foi etiquetado como movemento contra a globalización. E díxose de forma repetida que “esas xentes saben o que non queren pero non teñen idea algunha do que queren”. Pensei que chegara o momento de dicir, a quen cren que non sabemos o que queremos, que o sabemos moi ben, e que por iso, cando a globalización corporativa sucumba pola súa falta de sostibilidade ecolóxica e social, estaremos alí.

A segunda razón para escribir o libro foi porque decateime de que os movementos populares eran fortes e podían selo máis se recoñecían que non importaba o diferentes que fosen -uns traballando polo respecto dos dereitos humanos, outros en defensa das especies salvaxes, outros pola soberanía alimentaria dos pequenos agricultores e as súas familias en todo o mundo- porque cada un deles eran unha peza do mosaico, parte dun tecido no que se combinaban o coidado da Terra e a defensa das condicións da vida humana no planeta, ao mesmo tempo que se esforzaban por conseguir a xustiza social. Todos eses esforzos non eran illados, eran similares e realmente eran esforzos pola paz. Creaban as condicións para a paz nunha época na que se nos di continuamente que o camiño cara á paz é máis guerra e máis violencia.

Tirmizey: ¿Pode falarnos de como xurdiu a súa conciencia política e ecolóxica?

Shiva: A miña conciencia política e ecolóxica desenvolveuse en varias etapas. Eu era unha física entusiasta da enerxía nuclear que me formaba para entrar na nosa elite da enerxía nuclear. A miña irmá, que era médico, conciencioume de algo no que os físicos nucleares nunca pensan: que as radiacións nucleares son perigosas para a saúde. Foi a primeira vez en que espertei a un mundo máis aló das inofensivas ecuacións.

O meu seguinte paso foi o participar activamente no movemento Chipko cando comprobei que os bosques do Himalaya desaparecían a toda velocidade. Eu crecera nos seus bosques. O meu pai fora conservador forestal e na miña infancia e mocidade observara un cambio terrible, o que me levou a converterme en voluntaria do movemento. O paso seguinte produciuse en 1982 cando o ministerio de medio ambiente empezou a pedirme estudos. Iso levou á creación da Research Foundation for Science, Technology, and Ecology. A través dela realicei estudos participativos con comunidades e actividades de investigación que tiveron éxito. Gañamos preitos legais, conseguimos parar minas, monocultivos e a pesca de langostinos.

O seguinte momento crave foi en 1994, o ano en que sufrimos o crecemento do terrorismo en Punjab. Estudei o Punjab para comprender por qué a terra da revolución verde, que recibira o Premio Nobel da Paz, converteuse nunha terra de guerra. Empecei a establecer conexións entre a violencia, o fundamentalismo, o terrorismo, a degradación ecolóxica, os sistemas económicos non democráticos e o desenvolvemento contra a vontade dos pobos. Foi o mesmo ano do desastre de Bhopal, que matou a 3.000 persoas nunha noite e que desde entón ocasionou a morte dun total de 30.000. Vinme obrigada a examinar a agricultura industrial como un sistema bélico. E comprometinme coa agricultura ecolóxica como sistema pacífico.

En 1987 invitáronme a unha reunión onde as corporacións presentaron os seus plans para patentar sementes, sementes xenéticamente modificadas, e conseguir tratados de libre comercio para impedir que ninguén máis tivese liberdade para facer as cousas ao seu xeito e cultivar os seus propios alimentos. Decidín que tiña que empezar a recoller sementes e a protexer a biodiversidade. Desde entón traballei con millóns de campesiños para dicir non á OMC e ao GATT, e con miles de agricultores para poñer en marcha unha alternativa.

Mencionei os suicidios de agricultores. O ano 2006 foi, para min, o ano no que empreguei unha gran parte das miñas enerxías en xerar esperanza entre as nosas comunidades de campesiños, para que o calello sen saída, as economías xenocidas e as economías suicidas non sexan a única saída. Podemos crear as nosas propias economías e non temos que esperar ata que o noso Goberno nos diga como facelo. Só necesitamos volvernos cara a nós mesmos para obter o permiso.

Kazim Tirmizey é un xornalista independente que informa para a radio comunitaria CKUT en Montreal, e para Free Speech Radio News.

Fonte: La democracia de la Tierra

Znet en español

Categories: Ecoloxía, Entrevistas
No Comments »