Convocatoria Urxente en Coruña en apoio a Oaxaca. Hoxe martes 31/10/2006 ás 20h diante do Consulado de México sito na Rúa Charles Darwin nº 15 (Santa Cristina - Oleiros).

¡¡¡ Pásao !!!

Categories: Noticias Quentiñas
9 Comments »

Nun auténtico concurso internacional da canción, cada un dos participantes podería cantar na súa propia lingua. Iso é o que opinan os organizadores do Liet Ynternasjonaal, unha asociación da cultura frisona, que levan anos reivindicando a canción nesta lingua xermánica, falada nos países Baixos e en Alemaña. Por iso no 2003 decidiron poñer en marcha unha “eurovisión alternativa”, onde se reunisen cantantes e grupos das linguas minorizadas europeas.

O frisón é unha lingua xermánica, con tres variantes xeográficas
que gozan de distinta vitalidade e que presentan moitas diferencias gramaticais e léxicas: a máis importante delas é o frisón occidental, falado na rexión de Frisia, nos Países Baixos, por unhas 700.000 persoas. O frisón septentrional fálano 10.000 persoas na estrema norte de Alemaña e o occidental e o frisón oriental outros dez milleiros na estrema de Alemaña cos Países Baixos.

O Liet Ynternasjonaal, dálle continuidade a un concurso máis modesto, da canción na súa lingua, o Liet, nacido hai dez anos. Agora que xa acadou o nivel internacional vén sendo o único festival europeo no que as bandas participantes cantan en linguas minoritarias como o córnico, o catalán, o friulano ou o galego.

É moi pouco usual a participación das linguas minorizadas no festival de Eurovisión. Lembremos que soamente Bélxica procura un respecto por quendas das dúas linguas oficiais (valón e flamengo) nas súas representacións eurovisivas, ou que, por exemplo, nunca un representante da televisión pública española cantou nalgo diferente de castelán (malia os intentos de Serrat, substituído pola logo gañadora Massiel).

Os artistas que actuaron en Östersund foron elixidos nunha selección de gravacións. O pasado sábado, un xurado formado por voceiros de cada un dos países participantes e as chamadas telefónicas do público determinaron o gañador deste certame que promove a conservación das linguas minorizadas.

Fonte: FRAN PEREZ obtén o segundo posto no IV Festival Internacional Liet de línguas minorizadas europeias celebrado en Östersund, Sápmi (Suecia), o pasado sábado 14 de Outubro 2006

Categories: Noticias Quentiñas
No Comments »

Graves violacións aos dereitos humanos perpetráronse na entidade durante o goberno de Diódoro Carrasco (1992-1998), entón militante do Partido Revolucionario Institucional, hoxe deputado do gobernante Partido Acción Nacional e un dos personaxes interesados en capitalizar no seu favor a crise actual. Estas transgresións foron particularmente alarmantes na rexión dos Loxicha, onde, con pretexto de combater á guerrilla, indíxenas foron detidos arbitrariamente, torturados e obrigados a asinar en branco confesións de delitos que non cometeron. Simultaneamente, na rexión apareceron grupos paramilitares con armas de alto poder, que asasinaron a disidentes sen que os militares e as policías que cohabitaban con eles o impedisen.

Feitos similares vivíronse en Oaxaca durante o goberno de José Murat (1998-2004). Unha vintena de organizacións sociais e indíxenas organizaron en 2003 un xuízo político contra o entón gobernador por violacións aos dereitos humanos. Entre as moitas agresións denunciadas na súa contra atópanse a matanza de Auga Fría, o secuestro e tortura de indíxenas en Tanetze, a violencia contra San Pedro Yosotato, San Isidro Vistahermosa e San Isidro Aloapam.

A terrible situación que os dereitos humanos vivían na entidade agravouse aínda máis coa chegada de Ulises Ruiz ao goberno. Desde o seu inicio, suscitáronse severas violacións ás garantías individuais, que chamaron a atención de organismos nacionais e internacionais. Nuns cantos meses o mandatario recibiu recomendacións e observacións da Comisión Interamericana de Dereitos Humanos, o Alto Comisionado das Nacións Unidas, o Departamento de Estado de Estados Unidos, Amnistía Internacional, a Sociedade Interamericana de Prensa, a Oficina Ecuménica pola Paz e a Xustiza de Alemania, e a escala local, da Comisión Nacional dos Dereitos Humanos. Soamente en 2005 devandita comisión emitiu tres recomendacións ao goberno do estado de Oaxaca, por violar o dereito á liberdade de expresión e o dereito colectivo da sociedade a recibir información; por violar a seguridade xurídica e retención ilegal, e pola violación aos dereitos de liberdade de expresión e información.

O saldo da violencia no estado durante os primeiros meses do seu mandato foi enorme: encarceramento de dirixentes sociais, desaloxo brutal de protestas cidadás, persecución policial de loitadores populares, detención de negociadores de movementos sociais cando se dirixían a conversacións co goberno, derramamento de sangue en varios municipios, aplicación discrecional da lei a insumisos. Durante os primeiros seis meses da administración de Ulises Ruiz encheu os cárceres de líderes populares.

Os organismos civís denunciaron que o presidente da Comisión Estatal de Dereitos Humanos (CEDH) no estado está identificado plenamente co gobernador, de quen foi asesor xurídico cando este desenvolvía a súa campaña electoral. Co seu nomeamento, o goberno do estado violou unha serie de convenios e tratados internacionais e pasou por alto acordos internos en materia de organismos públicos defensores das garantías fundamentais. A CEDH foi sinalada de ser unha institución decorativa. A súa función quedou subordinada aos intereses do goberno en quenda.

O asasinato de civís opositores a Ulises Ruiz o pasado 27 de outubro a mans de policías sen uniforme, non é máis que o recente eslavón dunha cadea represiva inadmisible. A posible intervención da Policía Federal Preventiva na entidade non pode nin debe soslaiar un feito fundamental: Ulises Ruiz debe abandonar o seu cargo inmediatamente.

Fonte: Oaxaca: crisis de derechos humanos

Máis noticias de Oaxaca:

Asesinado un colaborador de Indymedia en Oaxaca

Ultima información enviada por Brad Will, camarógrafo y corresponsal de indymedia en Oaxaca asesinado por paramilitares el pasado viernes 27 de octubre
Oaxaca en rebeldía
El Centro de Medios Independientes de la ciudad de New York responde a la muerte de Brad Will

Oaxaca: comenzó la represión

Enfrentamientos en la toma militar de Oaxaca por tropas federales

Se retira APPO del Zócalo de Oaxaca

Segue ao día as noticias sobre Oaxaca en:

Plataforma de Solidaridad con Chiapas, Oaxaca y Guatemala de Madrid
La Jornada
Nodo50
Rebelión (México)

Categories: Noticias Quentiñas
No Comments »

Segundo denuncia o “Observatorio de Neutralidad Tecnológica”, a situación actual das compras públicas de software “vulnera os principios de igualdade, non discriminación e libre concorrencia que rexen a contratación pública en España”, tal e como reflicte un documento que onte recibiu o director xeral de Modernización Administrativa, Juan Miguel Márquez, organismo dependente do Ministerio de Administracións Públicas. Devandito informe, subscrito por diferentes asociacións relacionadas co software libre, apunta que “existe dentro da Administración Central do Estado español un mercado, de bens e servizos informáticos, de máis de 500 millóns de euros que practicamente é apartado da licitación pública”, segundo datos extrapolados do Informe Reina. En total, o gasto público en informática e tecnoloxías da información supera os 1.600 millóns.

O Ministerio de Administracións Públicas, que dirixe Jordi Sevilla, comunicou o ano pasado á Oficina do Defensor do Pobo que aplicaría o principio de neutralidade tecnolóxica na contratación de servizos informáticos. Para verificar o cumprimento deste compromiso, o ministerio constituíu o “Observatorio de Neutralidad Tecnológica” co mandato de recoller denuncias relativas a estas presuntas deficiencias. En concreto, a neutralidade debe excluír a dependencia tecnolóxica e a posibilidade de monopolio sobre o espazo informático da Administración.

Segundo despréndese do primeiro informe do Observatorio, “o 90% as infraestructuras informáticas atópase nunha situación de catividade de facto respecto dunha determinada tecnoloxía, pertencente basicamente a Microsoft”.

O informe que onte chegou a mans do Goberno tamén pon de relevo dúas circunstancias significativas: “Por unha banda, case a totalidade das adquisicións de bens informáticos por parte das Administracións faise á marxe de concurso e, por outro, case a totalidade dos poucos proxectos que se sacan a concurso inclúen no prego de condicións a esixencia explícita ou implícita de usar tecnoloxías de Microsoft”. O informe, ademais, denuncia que “nin unha soa licenza de Microsoft foi obxecto de concurso fronte a outras opcións tecnolóxicas, o que supón unha cifra impresionante que se exclúe do concurso administrativo, da contratación aberta e de verificación de asignación legal do gasto público”.

Fontes do Ministerio de Administracións Públicas indicaron que todas as contratacións axústanse fielmente á lei e entre elas atópanse as do software.

Os autores do primeiro informe do “Observatorio de Neutralidad Tecnológica”, o avogado José María Lancho e o programador Julián Coccia, apuntan que “resulta defectuoso o Servizo de Adquisición Centralizada, que contribuíu a que se reduzan os concursos a menos dunha vintena, non sendo efectivo para garantir a concorrencia o que unha empresa estea incluída no Catálogo de Bens e Servizos da Administración”.

As mesmas fontes precisan que esta situación responde a que “o sistema operativo e as utilidades de Microsoft viñan incorporados nos propios ordenadores que se adquirían, porque o escaso custo de cada licenza fai obviar a necesidade legal de concurso, omitindo que, ao final do ano, o gasto en licenzas dunha soa empresa era importantísimo”.

O Observatorio establece varios obxectivos que o Goberno prevé tomar en consideración na elaboración da futura Lei de Administración Electrónica.

O primeiro puntal da neutralidade tecnolóxica é a ausencia de dependencia nesta materia, posto que podería producirse unha perda de soberanía do Estado democrático sobre o seu infraestructura informática. Tamén se evitará la “obstaculización da introdución e desenvolvemento das novas tecnoloxías no ámbito do libre mercado”. A futura lei, ademais, prevé establecer os requisitos técnicos necesarios para que o software da Administración axústese no posible a estándares e directrices que favorezan a interoperabilidade.

Fontes de Microsoft consultadas pola Gaceta declinaron realizar comentarios sobre os diferentes procedementos de contratación das administracións.

A. Lorenzo / M.A. Uriondo (La Gaceta de los Negocios)

Fonte: La Administración central está cautiva del software de Microsoft

Categories: Propiedade Intelectual
No Comments »

A medida que pasa o tempo a televisión é máis criticada pero, ao mesmo tempo, máis consumida. Practicamente desde a súa aparición mesma non foi un medio informativo e educativo senón que se constituíu en obxecto de entretemento para terminar sendo o centro de todo fogar moderno. Do mesmo xeito en que non se pensa dúas veces se compramos unha cociña ou unha cama cando unha parella de recentemente casados estrea residencia ou cando un mozo se independiza, tampouco se pode deixar de pensar en comprar un televisor. Este obxecto converteuse nunha parte esencial da vida de todos os seres humanos, ricos e pobres, urbanos ou rurais, varóns ou mulleres, novas ou adultos. Calcúlase que actualmente están funcionando non menos de 2.000 millóns de aparellos televisivos, e a tendencia é seguir crecendo.

A televisión constrúe un mundo virtual moi especial. A forza das imaxes fai que a miúdo reciban un status de realidade superior á realidade mesma. Nas modernas sociedades masificadas, aglomerándose enormes cantidades de seres humanos pero estando paradóxicamente moi separados uns doutros dados os patróns de individualismo e consumismo hedonista que o capitalismo impuxo, ao mirar todas esas persoas as mesmas imaxes en forma simultánea, a televisión consegue ser o referente máis potente de validación e estandarización da realidade. O punto de partida para entender isto é a dificultade que o sistema nervioso no seu conxunto ten para distinguir as imaxes da realidade das imaxes virtuais ou de representación da realidade. Por iso choramos vendo unha película de ficción ou nos emocionamos cos anuncios de bebidas. O cerebro foi evolucionando nos organismos máis complexos, incluída a especie humana, baseándose na credulidade do que ve. Todo o mundo sabe que engadir unha imaxe a unha noticia calquera lle confire un carácter de máis veracidade. As informacións icónicas producen no cerebro a sensación de ser algo intrinsecamente crible. Ao longo da evolución non foi necesario desenvolver a capacidade de discriminar as imaxes virtuais das reais, posto que as primeiras non existían ou eran pouco relevantes (espellismos, reflexos na auga). A aparición da realidade virtual cambiou a en moi boa medida a historia humana.

A memoria aínda ten máis dificultades para distinguir a procedencia das imaxes mentais que posúe. ¿De onde me vén a idea que teño da neve vivindo no trópico, da miña experiencia ou das películas que vin? E a idea da Idade Media, ¿da miña imaxinación, dos textos que lin ou das imaxes que vin? ¿E a idea dun sindicalista? ¿A dos indíxenas? ¿E a da guerra? ¿Como chegamos aos conceptos dos “bos” e os “malos”? (os primeiros, sempre brancos; os segundos: negros, indios, musulmáns). Repetímolo: a televisión inflúe máis sobre a humanidade que todo o arsenal nuclear. A televisión crea a realidade cultural na que nos desenvolvemos, hoxe día con máis forza que a familia, as igrexas ou a escola formal. Segundo apreciacións da UNESCO, en moi poucas xeracións máis o peso da cultura virtual haberá desaloxado a importancia da escola tradicional.

A dificultade para distinguir entre imaxes reais e virtuais, xunto co illamento social e a cantidade de tempo dedicado a ver a televisión (en promedio: dúas horas diarias un adulto e catro horas e media un neno) borra as fronteiras entre realidade e ficción e inviste o referente para coñecer quen somos, como é a realidade e cal é o mundo desexable. Por suposto, aos círculos que detentan o poder isto vénlles como anel ao dedo. Por iso, seguramente, o crecemento exponencial da televisión como poucos, ou ningún outro, avance científico do século XX.

Para manter a atención, o negocio televisivo transforma todo o que trata en espectáculo. O discurso político, o coñecemento, o conflito, o temor, a morte, a guerra, o sexo, a destrución pasan a ser fundamentalmente espectáculo, comedia. O espectador é afeito ver o mundo sen actuar sobre el. Ao separar a información da execución, ao contemplar un mundo mosaico no que non se perciben as relacións, créase un estado de aturdimiento, indefensión e modorra no que crece con facilidade a parálise social.

Como tecnoloxía de implantación de imaxes no sistema nervioso central, a televisión permite falar directamente ao interior da subxectividade de millóns de persoas e depositar nela imaxes (que dificilmente pódense modificar) capaces de lograr que a xente faga o que doutro xeito nunca pensase facer. (Non esquezamos a lei de Galbraith: “publicítase o que non se necesita”). ¿Como conseguir suprimir os numerosos xeitos diferentes para comer que había nos distintos territorios e culturas e substituílas (nunha terceira parte do planeta) por unhas hamburguesas de Mc Donald’s ou un vaso de Coca-Cola? Só unha tecnoloxía como a televisión é capaz de logralo coa eficacia mostrada na escasa marxe de poucas xeracións, cousas que non logrou ningunha igrexa nin ningún partido político. Aínda que a televisión inventouse nos anos 20 do pasado século, desenvolveuse como tecnoloxía de implantación masiva de imaxes coincidindo co período de maior bonanza e acumulación capitalista trala segunda guerra mundial, liderada pola gran potencia hexemónica: Estados Unidos.

Nestes momentos é, ante todo, dúas cousas: 1) vehículo dos grandes capitais para a promoción dos seus produtos, e 2) arma ideolóxica de control social imprementada polos grandes factores de poder. Secundariamente existen outras posibilidades como medio educativo. O socialismo real ou as propostas alternativas para construír outro tipo de televisión, de momento non lograron torcer moito este rumbo. Arte, definitiva non é -iso está fóra de discusión-.

En termos xerais pódese dicir que a televisión, en todas partes do mundo, ofrece: 1) primeiramente entretemento ramplón, barato, de moi pouca profundidade estética (pode meterse aí a maioría da programación, desde deportes a telenovelas, series estandarizadas ou “reality shows”, musicais ou debuxos animados, preparados cada un segundo o público-obxectivo buscado); 2) información, a maior parte das veces tendenciosa, facendo do manexo da noticia outro entretemento máis; 3) só nunha porcentaxe infinitamente menor: materiais educativos para a reflexión, programas culturais ou científicos, arte. En todos, sen dúbidas, hai unha forte carga ideolóxica, en xeral maior que a calidade estética.

A razón última da televisión é vender publicidade; dito noutros termos: obter beneficios monetarios, e a razón última de acumular beneficios monetarios é concentrar poder. O “rating”, a medición da teleaudiencia pasou a ser o elemento que guía todas as programacións. Como alguén dixo mordazmente: “os programas son unha escusa para presentar publicidade”.

Hoxe día, xa con varias décadas de desenvolvemento, as televisións máis importantes do mundo son propiedade das 100 compañías máis grandes, que á súa vez son as que máis se anuncian en televisión. A ABC é propiedade de Disney Corporation, a NBC de Xeneral Electric, a CBS de Westinghouse, Antena 3 de Telefónica. CNN é unha super empresa que cotiza en bolsa movendo fortunas. As cadeas públicas ou se privatizan ou se mimetizan coas privadas e en calquera caso quen as financian, en boa parte, son as mesmas compañías. Na actualidade existen uns conglomerados industrial-financeiro-mediático-políticos (véxase o caso do magnate Berlusconi en Italia, Slim en México -o home máis rico de Latinoamérica-, Cisneros en Venezuela -o segundo home máis rico de Latinoamérica-) nos que resulta moi difícil saber quen controla a quen, a política ás finanzas ou os medios de comunicación a ambas, pois son todo un ou cara a iso encamíñanse. Neste momento estanse establecendo contactos para unha alianza entre News Corporation, Microsoft e Xeral Motors. Como dixese intelixentemente alguén: “a prensa deixou de ser o cuarto poder. Agora subiu de categoría” ¡E moito!? Os modernos medios masivos de comunicación, e a televisión principalmente, marcan a axenda do mundo. O mundo é o que a televisión mostra.

A cultura audiovisual que este entramado do poder foi creando inviste a evolución do sensible ao intelixible, altera a relación entre entender e ver empobrecendo así a comprensión do mundo, atrofiando a capacidade de abstracción, e polo tanto, de actuar sobre a realidade. A humanidade non é máis parva desde que ve televisión, sen dúbidas; pero é máis manexable, tremendamente máis manexable, máis manipulable. E o peor de todo, sen que se dea conta diso.

O video-dependente termo medio -é dicir: cada vez máis xente no planeta- ten menos sentido crítico que quen non depende case exclusivamente das imaxes como fonte de coñecemento, de quen le e pensa. Segundo un estudo da encuestadora Gallup, o 85 % do que un adulto medio urbano, non importando clase social, “pensa” hoxe día, provén de mensaxes consumidas na televisión. E non podemos deixar de agregar que o 80 % das mensaxes audiovisuais que percorre o planeta xérase en Estados Unidos. Gran negocio, por certo; e gran manipulación das cabezas.

É moito menor o esforzo de ver que o de ler. Pensemos como é deixarse levar por imaxes: sucédense unhas a outras, a orde está fixado, trátase fragmentariamente cada tema e non hai espazo para reflexionar (é dicir: para darlle voltas ao asunto, para examinar o contexto global en que se produce un acontecemento, integralo con outros aspectos da realidade cos que interactúa, darse o tempo para pensar en futuras accións en relación ao material recibido polos sentidos). Pero de todos os xeitos é incorrecto achacar os nosos males e esta cultura “light” do “non pense e mire pasivamente” ao avance tecnolóxico. As novas tecnoloxías modelan as problemáticas e perfilan cambios na constitución subxectiva, sen dúbidas; con todo o poder de creación, de innovar, de formar e participar nos procesos de transformación social segue sendo exclusivamente responsabilidade nosa, e como sempre o vínculo interpersoal é o factor determinante no desenvolvemento e uso das potenciais capacidades intelectuais. A tecnoloxía condiciónanos, pero o proxecto antropolóxico de base é o que decide como e para que se usa ela.

Para rematar, a “culpa” dos males do mundo non é da televisión. Tamén ela, como instrumento de enorme penetración, pode servir para outros fins: para ampliar o noso coñecemento, para mellorar a nosa condición. Tamén a televisión pode ser un arma liberadora. De todos os xeitos, as experiencias coñecidas ata a data abren algúns interrogantes. O socialismo real non deu como resultado unha produción televisiva excelente, aínda que o recurso humano que xerou ese sistema teña unha enorme preparación e unha maior amplitude de criterios. Moitas veces asistimos -e seguimos asistindo- a programas de avanzada, programas -digámolo así: de esquerda- que impulsa o campo popular, o campo progresista da humanidade (canles televisivas comunitarias, espazos alternativos dentro do mundo capitalista) que non terminan de romper os moldes de calquera televisión comercial tradicional. Ou, quizá peor: que non deixan de ser unha propaganda ideolóxica pesada falta de creatividade, de faísca, e que poden resultar igualmente soporíferos (ou ás veces máis nocivos aínda).

Cara a unha nova televisión

¿Como facer unha televisión distinta á que ata agora produciu o campo da empresa privada? Máis aínda: se profundamos a análise, vendo o que ata agora xerou a televisión no seu conxunto (a comercial e moitas veces tamén a que se presenta como alternativa), ábrese a pregunta: ¿é posible facer unha televisión mellor que a que existe? ¿Realmente ten arranxo a televisión?

Si e non. Primeiramente hai que precisar de que arranxo se trata. Se nos referimos a producir algo que vaia por fóra dos marcos comerciais, algo que supere o entretemento estúpido e que non sirva simplemente como distractor banal cargado coa ideoloxía dominante en tanto arma de suxeición social, si é posible. Pero é sumamente difícil. Como dixemos, a televisión é un fabuloso negocio manexado por grandes capitais, e cambialo desde dentro é imposible. Pero mentres tanto existen pequenas illas onde é posible xerar programacións superadoras.

Nalgunha medida hai xa instalada unha tendencia dentro da televisión comercial masiva na procura de canles especializadas que se dedican só a algún tema: canles científicas, canles de arte. Alí dáse a posibilidade de producir cousas de maior nivel sen caer nos simplismos superficiais de sempre; pero esa oferta é parcial. Son algunhas illas dentro do mar de banalidades efectistas que seguen inundando a produción televisiva xeneral. Por lonxe, aínda, o gran público segue consumindo -por hábitos, por deformación ideolóxica difícil de transformar, simplemente porque é o máis fácil, etc.- deportes e telenovelas, enlatados estadounidenses estandarizados e debuxos animados estereotipados. Pero queda a pregunta: ¿poderíase inundar a televisión de programas científicos e culturais? Sabendo da masividade absoluta deste medio na vida moderna, sabendo do lugar omnipotente que ocupa na dinámica da vida cotiá, ¿é posible movelo do seu lugar de entretemento fácil?

A televisión pasou a ser “un máis da familia”, unha”cousa” tan importante en calquera fogar, un ruído tan habitual en cada casa que parecese imposible quitala. ¿Poderíase manter unha programación de alta calidade estética, de profundo contido científico, transmisora de valores humanistas e chamando á reflexión de cada tema da vida durante as 24 horas do día? ¿Querería a poboación, toda a poboación -que é unha suma de infinitas variedades de segmentos, de intereses, de gustos- ser uniformizada con programas “serios” todos os días do ano? ¿Daría resultado unha televisión así, ou caería inmediatamente o “rating”? Unha boa televisión, por suposto, non é sinónimo de cousa aburrida, só para iniciados ou para elites.

Tal como foise construíndo a televisión nestas poucas décadas de existencia que ten, neste momento vese moi difícil transformala masivamente, da noite para o día, en algo distinto. Non hai dúbidas que necesita cambios, moitos e profundos. ¿Quizá habería que reducir as horas diarias de emisión? Porque, ¿é posible manter durante todo o tempo real, as 24 horas de cada día durante todo o ano, unha alta calidade? ¿É posible estar sempre reflexionando en actitude crítica, todo o tempo? ¿Permite iso unha pantalla ante a que, basicamente, quedamos atontados? A actitude crítica que abre a lectura, ata a que permite o internet, tamén ante unha pantalla, é unha cousa; a instantaneidade da imaxe televisiva non parece ser similar. O que está sentado horas ante a pantalla non está alí para pasar todo ese tempo mirando criticamente a realidade, analizando, ou deixándose levar pola beleza do cine-arte. Quizais a televisión, decepcionándonos un pouco, aínda que ten unha masividade extraordinaria, pola súa mesma condición non vai ser nunca algo como a lectura.

O cine puido chegar a ser unha arte, unha arte de gran voo, de altísima beleza estética e de profundidade reflexiva. Teñámolo claro: só nalgúns casos, por suposto -a maioría das veces é simple mercadoría simplista con infame mensaxe ideolóxica-. Pero, polo menos nunha porcentaxe de casos, aínda que tamén comparte as características do poder fascinador da imaxe, puido dar cousas superiores que a televisión. Está claro que o cine de maior altura vese circunstancialmente, un intre, o pouco que dura unha película. ¿Poderiamos manternos vendo cine de gran calidade durante todo o día? ¿Estariamos dispostos a ver só cine artístico de voo cando comemos, cando repousamos na sala, cando nos bañamos ou facemos o amor como se fai coa televisión? Seguramente non. E iso xa nos marca os límites da televisión: en tanto siga sendo esa presenza ubicua en cada casa, ás veces con máis dun televisor ata -un en cada habitación, na cociña, no baño?- non pode ser o instrumento crítico que se esperaba que fose. Á mantenta: a ninguén se lle ocorrería dicir que a televisión é unha expresión artística. É, en todo caso, un “entretemento”. Iso, quizá, xa nos marca un límite. A televisión non é cine, e moito menos un texto a ser lido con actitude crítica.

¿É posible construíla como instrumento crítico entón?

Si e non. As formas mesmas do circuíto comunicacional en que se establece a televisión -recepción pasiva por excelencia- non o facilitan. A masividade con que nos visita na nosa intimidade, todo o tempo, en todos lados, ata fose das nosas casas, en salas de espera, en supermercados, bares, medios de transporte, etc., non facilita o ámbito reflexivo crítico. Máis que un texto a ler constrúese como un ruído de fondo, como parte da paisaxe visual cotián. Agora ben: os programas ou as estacións televisivas que se suscitan como alternativas, aquelas que veñen polo campo das esquerdas, da actitude crítica e reflexiva, ¿conseguen unha programación de maior nivel?

Hai aí un reto aberto, sen dúbidas. Un equívoco que hai que despexar rapidamente é que “maior nivel” non significa propaganda panfletaria. Inundar a pantalla con consignas políticas non significa unha mellor televisión. Significa, en todo caso, un uso ideolóxico dun medio en función dun proxecto social. Pero por suposto que tamén iso corre o risco de terminar sendo uso abusivo, e para rematar dar como resultado un panfleto de baixa calidade. A arte cando pasa a ser simplemente apéndice da política transfórmase nun monstro que non é nin arte nin política (pensemos no realismo socialista do estalinismo por exemplo).

¿Como facer unha televisión distinta?

Unha vía, sen dúbidas, pode ser buscar unha nova forma que saque da pasividade á poboación usuaria. Dito doutro xeito: que a mesma poboación participe na realización da súa programación, xerando un verdadeiro circuíto interactivo (“Non vexa televisión, fágaa” é a consigna dalgunha canle comunitaria). Pero facer televisión non é só poñer unha cámara para capturar a realidade circundante. Ese realismo descarnado pode dar como resultado unha copia testimonial, útil ás veces, pero que se é repetida infinitamente termina tamén sendo cuestionable. A denuncia, por si mesma, vale; pero utilizada como única forma de expresión pódese constituír nun queixume pouco creativo. Ademais de denunciar hai que propoñer alternativas viables; e non debemos esquecer que en televisión hai que facer cousas belas que atrapen á xente, que lle gusten e sirvan, a eduquen e lle dean posibilidades. Se non, faremos máis do mesmo. A “pornografía” da pobreza ten límites.

Retomando a pregunta inicial, entón: ¿ten arranxo a televisión? Non poderiamos respondelo en forma terminante. Quizais si. A cuestión é que o que coñecemos como legado das grandes compañías, o show mediático sensibleiro ou o partido de fútbol repetido ata o fartazgo, non serve á poboación. Que hai que xerar outra cousa, iso está fóra de discusión. O desafío dunha nova televisión está aberto, e seguramente os marcos da empresa privada lucrativa non serven para as alternativas. Hai que construír algo novo entón, tal como sucede co socialismo do século XXI: o coñecido debe ser cuestionado e débense explorar novos camiños, sempre con sentido autocrítico. Pero sabendo tamén que quizá a televisión, pola súa mesma forma específica, ten límites. Quizá, máis modestamente, poderiamos repensar por que é necesario manter unha cultura da imaxe sobre unha cultura da lectura, da palabra, da reflexión. ¿É inevitable ver televisión todo o día?

Marcelo Colussi

Fonte: La televisión, ¿tiene arreglo?

Rebelión

Categories: Medios e comunicación
10 Comments »

Encomian sen cesar as posibilidades da tecnoloxía sen analizar nin cuestionar os grandes desastres ambientais derivados do escaso debate e control social que hai sobre os usos e orientacións da mesma. Non mencionan que o control empresarial e militar da ciencia e a tecnoloxía fixeron delas un factor impulsor de primeira orde na degradación das condicións de vida.

Os libros de texto ignoran de forma sistemática os traballos gratuítos que historicamente veñen realizando as mulleres e a natureza e que son claves para a sostibilidade, do mesmo xeito que se despreza co cualificativo de “atrasadas” a todas as culturas que foron capaces de vivir en harmonía co seu entorno.

Non soamente ignoran un dos conceptos básicos para entender a sostibilidade, como é o dos límites físicos ao crecemento, senón que ademais educan de forma clara para que as mozas e mozos incorpórense felizmente a un mundo de consumo, hipermovilidade e sobreurbanización que esquilma os recursos do planeta. Os libros de texto apenas mencionan a existencia das multinacionais e o papel que estas xogan no saqueo e destrución dos ecosistemas e culturas; as escasas ocasións en que aparecen as empresas é con carácter publicitario.

Como conclusión do estudo, “Ecologistas en Acción” afirma que os libros de texto actuais serven fundamentalmente para lexitimar o actual sistema de destrución ambiental. Os libros de texto axudan ben pouco a fomentar actitudes e comportamentos na liña de respectar e salvar o planeta. Como os libros de texto representan o coñecemento que a sociedade considera serio e obxectivo, “Ecologistas en Acción” considera que urxe unha profunda revisión de todas as categorías e conceptos cos que o sistema educativo, e a sociedade no seu conxunto, suscítanse a relación da sociedade coa Natureza.

“Ecologistas en Acción” comezará unha campaña de información e difusión do informe, que terá como destinatarios principais a profesores, editoriais, autoridades educativas, sen deixar de lado á cidadanía en xeral.

Fonte: Los libros de texto suspenden en sostenibilidad

Estudio del currículum oculto antiecológico de los libros de texto (PDF)
Ecologistas en Acción

Categories: Ecoloxía
No Comments »

A segunda cifra máis alta

O proxecto de Orzamentos xerais do Estado para 2007 recolle unha previsión de gasto en I+D (Investigación e Desenvolvimento) con fins militares de 1.586,10 millóns de euros, a segunda cifra máis alta nunca alcanzada, 97 millóns por baixo da dos orzamentos de 2006. Esta lixeira baixa é compensada polo incremento no número de programas de desenvolvimento de armamento, que pasan de 9 a 13, o que fai prever futuros incrementos no gasto en I+D militar.

O gasto en I+D militar supera, deste modo, nuns 200 millóns de euros ao conxunto do investimento en I+D científica, sanitaria, educativa, ambiental, agraria, xeolóxica, oceanográfica, e enerxética (1.387,17 millóns de euros).

Falta de transparencia

O gasto en I+D militar aparece recollido en dúas partidas, unha asignada ao Ministerio de Defensa (361,04 millóns) e a outra ao Ministerio de Industria, Comercio e Turismo (1.225,06 millóns). O feito de que por vez primeira, aínda que dentro de Industria, a partida dedicada a I+D militar apareza recollida nun apartado específico é un tímido avanzo cara a transparencia por parte do goberno español, e un pequeno triúnfo da campaña “Por la Paz: ¡No a la Investigación Militar!”. Isto non evita que, por terceiro ano consecutivo, o PSOE incumpra o recollido no seu programa eleitoral a respeito da ubicación nos Orzamentos do gasto en armamento.

Polo demais, o goberno do Estado segue a contabilizar como I+D partidas que non son dedicadas realmente a investigación e desenvolvimento, de modo que boa parte do 54% do orzamentado como fundos destinados a I+D non teñen tal fin. Esta polémica práctica fora denunciada reiteradamente polo PSOE cando estaba na oposición. O programa de “Investigación Científica” xestionado polo Ministerio de Educación e Ciencia, principal fonte de financiamento dos grupos de investigación das Universidades públicas e o CSIC, receberá apenas o 9% do orzamento dedicado a I+D no vindeiro ano.

Nos anos 2001 e 2002 eran 4 os proxectos armamentísticos, e en 2006 pasaron a ser 9. O groso do gasto en I+D militar para 2007 destinarase ao financiamento de 13 proxectos de armamento de natureza ofensiva, o que contrasta coa imaxe humanitaria do exército español que o goberno se empeña en difundir. Sete empresas absorben o pouco transparente gasto en desenvolvimento armamentístico, repartíndose un orzamento que case que duplica ao aportado ás Universidades públicas e o CSIC para I+D civil. A compañía estadounidense General Dynamics, un dos principais provedores do Pentágono, receberá uns fundos superiores aos destinados a investigación sanitaria. O gasto en I+D militar experimentou un forte incremento entre os anos 1995 e 1999 e até hoxe mantén, con altos e baixos, unha tendencia á alza.

Fonte: O gasto español en I+D militar mantense en máximos históricos

Verdegaia

Máis información:
Por la Paz: ¡No a la Investigación Militar!
Fundació per la Pau

Categories: Noticias Quentiñas
No Comments »

Meyer mostrou a súa sorpresa e absoluta condena pola actitude incomprensible do Goberno español, que por primeira vez adoptou unha posición alineada con Marrocos, o que cualificou de inaceptable.

A actitude do Executivo español é un escándalo, como país administrador e responsable do proceso de descolonización, polo que instoulle a emitir unha declaración obrigando a que se explique.

Segundo o eurodiputado, con esa actitude, o Goberno de España está abandonando á súa sorte ao pobo saharaui.

O contencioso sobre o Sahara Occidental comezou en 1975 cando Rabat se anexionou esta antiga colonia española logo da denominada Marcha Verde.

O 6 de novembro de 1975, durante o reinado de Hasán II en Marrocos e en plena agonía do xeneral Franco en España, ao redor de 350.000 marroquís iniciaron unha marcha pacífica cara ao Sahara Occidental, que supuxo o final da colonización española deste territorio semidesértico de 266.000 quilómetros cadrados.

Na actualidade, Marrocos insiste en que calquera solución política debe excluír a posibilidade da independencia do Sahara Occidental, mentres que o Fronte Polisario e Arxelia seguen reclamando un referendo que determine o estatuto final da antiga colonia española.

Fonte: El Gobierno se abstiene en la ONU en una resolución sobre la descolonización del Sáhara

Categories: Noticias Quentiñas
No Comments »

Diversos colectivos de mulleres islámicas procedentes de países de maioría musulmá reclamaron onte en Madrid unha relectura do Corán para superar o «discurso misóxino e machista» da interpretación dada ao texto sagrado.

Na inauguración das xornadas «Mulleres Islámicas e Dereitos Civís», organizadas polo Instituto da Muller, a secretaria xeral de Políticas de Igualdade, Soidade Murillo, reivindicou o papel da muller musulmá como «interlocutora política» á hora de abordar cuestións como os símbolos relixiosos ou o uso do pano. «Non me interesa oír a homes sobre símbolos que non portan», subliñou. Pola súa banda, a ensaísta marroquí Asma Lamrabet reclamou «corrixir a idea de que a muller é oprimida polo Islam», unha interpretación errónea dado que «a interpretación das escrituras sagradas dos musulmáns estivo monopolizada durante séculos polos homes».

Fonte: Mujeres islámicas denuncian el «discurso misógino» del Corán

Red Feminista

Categories: Denuncias
No Comments »

"O que está desbocado é o transporte e o sector residencial de edificios", que supoñen o maior desafío, "porque apertar as torcas a 1.200 industrias é relativamente fácil, pero a millóns de vehículos e de fogares é moito máis complicado", sinalou o secretario xeral.

España comprometeuse en 1997 a que as súas emisións non crecesen máis dun 15% no promedio do período comprendido entre 2008 e 2012 con respecto a 1990. Para poder cumprir este compromiso será preciso recorrer a compras de emisión en terceiros países.

Segundo Aizpiri, o problema é que o último inventario nacional do ano 2004 mostraba xa un incremento do 48%, co que "máis que triplicabamos o noso compromiso de Kioto". Esta circunstancia débese a un modelo de crecemento económico moi baseado en actividades intensivas no consumo de enerxía, como a construción e o transporte, "e a un abandono durante moitos anos do aforro e a eficiencia enerxética como unha prioridade", explicou.

Nembargante, agora "estamos poñendo as bases para un cambio de tendencia, cun novo plan de enerxías renovables e de acción de aforro e eficiencia enerxética, e un novo código da edificación".

Carta da UE

Mentres tanto, a Comisión Europea decidiu remitir unha carta de emprazamento a España -primeiro paso para iniciar un procedemento de infracción- por non facer chegar ao Executivo comunitario o seu Plan Nacional de Asignación (PNA) para o segundo período do réxime de comercio de dereitos de emisión da UE. O prazo de presentación, fixado na directiva sobre comercio de emisións, finalizou o 30 de xuño de 2006.

Bruxelas requiriu a mesma información a Austria, Dinamarca, Eslovenia, Hungría, Italia, Portugal e a República Checa, que están elaborando os seus plans nacionais de asignación, pero aínda non os enviaron á Comisión.

Nos PNA, os gobernos fixan a cantidade total de dereitos de emisión, establecendo un límite máximo de contaminación por dióxido de carbono, e asígnaos ás diferentes instalacións cubertas polo réxime de comercio de emisións. Ao establecer este límite máximo, os plans correspondentes a 2008-2012 son un elemento importante das estratexias dos Estados membros para alcanzar os seus obxectivos de emisión no marco do Protocolo de Kioto.

Nos seus informes sobre as cantidades atribuídas, os Estados deben comunicar, entre outras cousas, as súas emisións anuais de gases de efecto invernadoiro e as fontes destas emisións desde o seu ano de referencia (o ano elixido para medir a evolución das súas emisións de gases fluorados) e propoñer a cantidade que se lles debería atribuír sobre a base das metodoloxías establecidas en Kioto.

Fonte: El crecimiento del transporte impide a España cumplir el Protocolo de Kioto

Categories: Ecoloxía_
No Comments »

Noruega cancela a débeda de xeito unilateral, sen condicións, sen contala como ODA (sigla en inglés de Axuda Oficial para o Desenvolvemento) ou facendo que sexa parte do diñeiro asignado á cooperación, e sobre a base explícita da co-responsabilidade do acredor nun proxecto de préstamos falido.

Malia que o Goberno noruegués non está describindo a débeda explicitamente como ilexítima, a súa declaración é un recoñecemento de facto. Este é un elemento que Ecoloxistas en Acción, no seo da campaña "¿Quen debe a quen?", vén reclamando: a condonación das débedas ilexítimas.

Ademais introdúcese a responsabilidade do acredor, e a cancelación unilateral e incondicional da débeda fose a "axuda ao desenvolvemento". Todo iso tamén forma parte das formulacións da campaña "¿Quen debe a quen?"

Para rematar hai que sinalar que esta decisión vai en contra da política que vén realizando o Club de París (onde se negocia ao débeda pública). Deste xeito se deslexitima dita organización e préstase un exemplo dun bo paso cara á abolición da débeda externa.

Resumindo, cremos que é significativo que Noruega agora cancela a débeda:

- Unilateralmente
- Sen condicións
- Sen contala como ODA (sigla en inglés de Axuda Oficial para o Desenvolvemento) ou facendo que sexa parte do diñeiro asignado á cooperación.
- E sobre a base explícita da co-responsabilidade do acredor nun proxecto de préstamos falido.

Poden atopar o comunicado de prensa do goberno noruegués en: Cancellation of debts resulting from the Norwegian Ship Export Campaign (1976-80). Para información dos antecedentes e máis comentarios de EURODAD vexa: Norway makes groundbreaking decision to cancel illegitimate debt.

Comunicado de “Jubileo Sur”

Jubileo Sur/Américas celebra e resalta a importancia da decisión unilateral e incondicional do goberno noruegués de deixar de cobrar as débedas que aínda reclamaba a Ecuador, Exipto, Xamaica, Perú e Serra Leona, como consecuencia do que o anuncio oficial describe como “unha política de desenvolvemento falida”. Os créditos foran outorgados a fins dos anos como parte dun esquema de garantías para incentivar a exportación de naves nun momento cando os asteleiros noruegueses enfrontaban dificultades.

O feito de que o goberno dun dos países chamados acredores, recoñece e se responsabiliza publicamente polo oríxe fraudulento e corrupto de reclamos de débeda que vén cobrando desde fai moitos anos, abre unha nova etapa na loita de todos os pobos do Sur por liberarse da dominación da débeda.

Queremos recoñecer sobre todo, o compromiso e esforzo dos numerosos compañeiros e compañeiras de Noruega e de Ecuador, quen con visión e persistencia fixeron posible esta decisión que cristaliza o reclamo de anos de loita de movementos e campañas en todo o mundo polo recoñecemento da ilexitimidade e ilegalidade das débedas reclamadas ao Sur e o repudio ou anulación das mesmas. Culminando o traballo de investigación e mobilización de longa data, durante estes últimos meses o Ministro de Desenvolvemento Erik Solheim foi obxecto dunha intensa campaña de presión e apoio que incluía unha Carta aberta asinada por Adolfo Pérez Esquivel e seis outros Premio Nobel da Paz.

Así mesmo, é preciso recordar que o significado do paso dado crecerá ou desaparecerá, segundo o seguimento que se logre dar. A decisión do goberno noruegués evita maiores consecuencias para os pobos dos cinco países involucrados no inmediato, pero non encara a súa responsabilidade polos danos xa infrinxidos nin suscita un mecanismo de restitución e de reparación. Como ben o sinalou Hugo Arias, de Jubileo 2000 Rede Guayaquil, en Ecuador, “O goberno de Noruega anulou a débeda… por un monto de arredor de 35 millóns dólares… O valor total da compra ascendía a 59 millóns de dólares. Ata a data o país pagou máis de 100 millóns de dólares.” Arias tamén sinala a falta do goberno ecuatoriano, xa que pese a contar cunha resolución da Comisión de Control Cívico da Corrupción, que pediu das organizacións ecuatorianas investigou o caso, confirmou a ilexitimidade da débeda reclamada e exhortou ao goberno ecuatoriano a requerir por vía diplomática a extinción total das obrigacións, ata a data nunca tomou acción respecto diso.

Celebramos este paso entón, ratificando o noso compromiso de continuar loitando pola anulación e repudio de toda a ilexítima débeda financeira que pesa sobre os países do Sur, impulsando entre outras iniciativas a realización de Auditorías públicas para desvelar o carácter fraudulento da mesma así como tamén, a realidade das débedas históricas, sociais e ecolóxicas que si se adebedan aos nosos pobos. Chamamos a todos os gobernos, no Norte como no Sur, a asumir o desafío lanzado por esta acción de parte do goberno noruegués, recoñecendo que é posible reverter as relacións de inxustiza e abrir camiños na construción de relacións solidarias que permitan aproveitar e compartir a riqueza xerada polos nosos pobos e utilizar os recursos financeiros para saldar esa verdadeira débeda, a que se ten con millóns de homes, mulleres, nenos e nenas que hoxe viven na pobreza e a indixencia.

¡Outro mundo sen débedas nin dominacións é posible!

¡Basta de saqueo!

¡Anulen a débeda xa!

Jubileo Sur / Américas

Fonte: Noruega anula incondicionalmente la Deuda Externa de varios países

¿Quen debe a quen?

Categories: Globalización
17 Comments »

A iniciativa da Asociación Altofalante para celebrar en Ribeira os 25 anos da expedición do Xurelo á Foxa Atlántica puxo outra vez de actualidade aquela, finalmente triunfante, grande loita ecoloxista en defensa dos nosos mares. Nunha curiosa simetría histórica, o Xurelo afundiuse no porto de Ribeira a noite do 18 decembro de 2002 cando o chapapote do Prestige comezaba a facer estragos nas nosas costas e levantaba unha grande onda de mobilizacións populares.

Se os historiadores do contemporáneo recopilan información sobre algúns dos principais conflitos sociais do final do franquismo e a Transición, atoparanse a pegada dunhas reivindicacións de fondo calado ecoloxista, cando aínda este movemento estaba dando en Europa os seus primeiros pasos. Desde o lonxano Castrelo de Miño nos anos 60, contra o asulagamento das mellores terras dun val de grande riqueza, a todo o proceso de instalación da factoría de Celulosas na Ría de Pontevedra (e despois, no ano 1975, cando habia proxectos de Celulosas para Padrón, Ponteceso, As Neves, O Barco, Negreira, Muxía e Fazouro-Mondoñedo), pasando pola defensa do areal de Baldaio… o pano de fondo é sempre común.

Pero nos anos 70 tamén se realizou o intento de instalación dunha central nuclear en Xove, nas costas do Cantábrico. En 1977 e 1979 realizáronse dúas marchas multitudinarias desde Viveiro á parroquia onde se pretendía facer a instalación lográndose finalmente que o proxecto ficase abandoado.

O movemento ecoloxista como tal definido ten a súa primeira organización activa, e protagonista de moito daquel labor de concienciación, na constitución de Adega (Asociación para a Defensa Ecolóxica de Galicia), só legalizada en 1976. Foron membros da primeira Directiva personalidades como Domingo Quiroga, experto en temas mariños e primeiro presidente de ADEGA, o catedrático de Química Analítica Francisco Bermejo Martínez, experto en temas de contaminación e vicepresidente, o arquitecto Xosé Bar Boo (segundo presidente), os avogados Xosé Luís Rodríguez Pardo e Xosé Luís Fontenla Rodríguez (este terceiro presidente), ou os economistas Xosé Manuel Beiras Torrado e Fernando González Laxe (este secretario xeral na segunda directiva), entre outros. Xa nos oitenta, foi presidente Ramón Varela Díaz e secretarios xerais Modesto Solla Sanz e Carlos Vales Vázquez.

Á altura do mes de abril de 1981, cando aínda estaba fresco na memoria o intento de golpe de estado do 23 de febreiro, contituiuse na Coruña un foro de cidades co fin de agrupar aos municipios europeos na loita contra a contaminación do mar. Ademais da cidade anfitriona están representadas Kiel, Newcastle, Brest, Marsella, Barcelona, Venecia, Dublín, Tarento e Rotterdam. En xullo Adega pronúnciase ante o goberno contra o mergullamento de lixo atómico

14 de setembro, zarpa o Xurelo

O Xurelo foi o primeiro aldabonazo propagandístico. Sabíase que os buques Louise e Kristen Smiths cargaban 6.800 toneladas de bidóns con resíduos radiactivos para deitalos na Foxa Atlántica, unha zona abisal de entre 3.000 e 4.000 metros a 340 millas de Fisterra. Enrique Álvarez Escudero, que estivo no barco, fixo unha crónica resumida desta viaxe como texto para a exposición O lado da sombra na Fundación Seoane en 2005. “Nas primeiras horas da tarde, con tempo soleado e mar en calma, o Xurelo partiu do porto de Ribeira cara á Foxa Atlántica. Navegabamos a nove nós e estaba prevista a chegada á área dos vertidos para a madrugada do mércores.

“Para localizar os barcos do delito eran precisas cartas de navegación e coñecer as coordenadas da área prevista para os vertidos. Dende o Xurelo agardábase que coa axuda do buque Sirius, de Greenpeace, fose máis doada a busca dos barcos holandeses, mais o Sirius finalmente ficou en Plymouth, con avaría.

“No Xurelo o alto mar fai estragos na pasaxe, e os mareos son continuos. Albíscase un grupo de baleas e navégase coa escolta de golfiños e pardelas. A costa xa desaparecera da vista. Un avión, probabelmente holandés, pasa sobre o barco tirando fotos. Ao día seguinte é un helicóptero o que controla a posición. Na primeira noite recebemos orde da axudantía de Mariña de Ribeira de volver ao porto, pero pouco despois anulouse a orde. O noso único contacto con terra é polas radios costeiras de Vigo e Fisterra, que informan sobre o estado do mar e dan a previsión do tempo.

“Nin levabamos aparellos de navegación en condicións nin aquel era un barco para estar naquel lugar, pero grazas á pericia de Ánxel Viña, patrón do Xurelo, estabamos na Fosa Atlántica. Despois dalgún tempo de perseguir barcos coma quen busca unha gota de aceite no océano, cun mar que a cada intre empeoraba máis e xa pensando en dar volta, localizamos os piratas. Alí estaban, deitando no mar mediante guindastres os bidóns de residuos radiactivos. Situámonos entre o Louise e o Kristen Smiths, e naquel momento tivo lugar o acto formal da nosa protesta. Botamos flores ao mar, cantamos o himno e fixemos soar as sirenas do Xurelo. Mantivémonos alí ata que unha fragata holandesa que protexía aqueles dous barcos tentou unha abordaxe á nosa nave, polo que tivemos que saír da zona, diante do perigo que supuña para as nosas vidas. Sen máis, e co tempo indo a peor, puxemos rumbo a Fisterra. O sábado 19 de setembro divisamos de novo terra galega, e xa na altura de Sálvora fomos retidos algún tempo por unha patrulla da Mariña española. Embarcáramos ilegalmente, pois seica non tiñamos cartilla de navegación, obrigatoria para enrolarse en calquera barco.

“Ás cinco da tarde arribamos ao porto de Ribeira. Descoñeciamos a repercusión que puidera espertar aquela pequena aventura, aínda que centos de persoas agardaban no peirao o atraque do Xurelo”.

Aquela foi a primeira expedición galega, fletada por Esquerda Galega, co presenza de concelleiros da formación da Coruña, Vigo e Moaña, xornalistas e membros de organizaicóns ecoloxistas, como o propio Alvarez Escudero, da Sociedade Galega de Historia Natural e Roxelio Pérez Moreiras do Colectivo Natureza. O Xurelo volveu ao mar en 1982, pou despois do regreso doutras embarcacións galegas, o Arousa Primeiro e o Pleamar e xa coa presenza do Sirius da organización Greenpeace.

Novas expedicións marítimas en 1982

María García Añón é autora do libro Desde la fosa de la muerte, editado en xuño de 1983 por Díaz Pardo en Ediciós do Castro. Presente nunha das expedicións marítimas de 1982 (a do Arousa Primeiro) o seu traballo é unha boa guía para seguirmos a cronoloxía de todo o sucedido nos primeiros anos da mobilización contra os vertidos. Pero tamén a revisión das páxinas de A Nosa Terra e da prensa da época explican como detrás dalgunha das expedicións había unha forte compoñente político-electoral, o que finalmente non esvae a importancia da mobilización social. En outubro de 1981 celebráronse as primeiras eleccións autonómicas en Galiza e en outubro de 1982 prodúcese a grande vitoria do PSOE en Madrid. A proba de que a conciencia en defensa do medio enraizou neses anos é que en 1983, 1984 e 1985 continuou a mobilización até acadar que a Convención de Londres decidise unha moratoria indefinida dos vertidos.

O comezo das expedicións de 1982 pódense datar o 6 de Agosto, cando o Sirius persegue ao cargueiro birtánico Gem que transporta 2.700 toneladas de lixo radiactivo, conseguindo encadenarse seis militantes ás plataformas de lanzamento de bidóns. O 8 de agosto prodúcese unha primeira manifestación en Galicia; o 11 de agosto a Xunta reclama ao goberno central o fin da utilización do mar como cemiterio atómico. Hai encerros en Ribeira, Madrid e encadeamentos na embaixada holandesa. Prodúcense pronunciamentos masivos de concellos, sindicatos, organizacións sociais e todas as forzas políticas agás AP e UCD. O 23 de agosto sae o Sirius seguindo ao Schedolborg, un cargueiro holandés que tivo que zarpar desde o porto militar de Den Helder. No Sirius ían o secretario xeral de ADEGA, Modesto Tin Solla, que había protagonizar un dos momentos principais desa campaña, o deputado socialista Vázquez Fouz e o alcalde de Moaña, Xabier Abalo. Mentres, desde Vigo o concello fletaba o Pleamar e desde A Coruña saía o Arousa I e outravolta o Xurelo. A lectura do libro de María García Añón é relevante sobre as peripecias políticas destas expedicións e os actos protagonizados no mar.

O 7 de setembro regresou outravolta o Xurelo á zona da Foxa Atlántica acompañando ao Sirius e ao Cedarlea, ambos de Greenpeace. Perseguen evitar que os cargueiros Rijnborg e Marijke Smits baleiren no mar 7.000 toneladas de materiais radiactivos. Foi daquela cando tres persoas conseguen empoleirarse no Rijnborg: o galego Modesto Solla, o alemán Harald Zindler e o norteamericano Rusell Wray, que despois de pasar 30 horas na cabina das grúas alxemados, foron detidos, xulgados en Holanda e expulsados do país. Foi case o derredeiro episodio en alta mar da loita contra os vertidos radiactivos.

Modesto Solla, o día que nos encadeamos ao barco

O secretario xeral de Adega en 1982, Modesto Solla, era un avogado de 24 anos cando embarcou no Sirius. Hoxe que exerce como interventor en Redondela, lembra aqueles días no barco de Greenpeace “ao principio íamos ao Rijnborg subir seis persoas, con cadeas e alimentos, pero tivemos que desistir. Planificamos para o día seguinte unha acción, pola que entramos tres persoas só, con buzos para non rozarnos e só unhas alxemas, mentres do outro lado do barco as lanchas distraían á tripulación. Gabeamos polas grúas e pedímoslle aos tripulantes que abandoaran as cabinas, cousa que fixeron sen problemas. Permanecimos trinta horas alí metidos, sen comida nin auga. Finalmente subiron alegando unha orde xudicial e cortaron as alxemas, transladándonos a un compartimento de proa do buque, destinado a pinturas e diversa quincalla, chea de graxa e aceite, cunhas colchonetas e cadansúa manta. Mantivéronnos incomunicados co exterior e despois, polas presións de fóra, metéronnos nun camarote. O día quince de setembro chegamos a un porto holandés e, aínda que nos recibiron “en nome da raíña Xiana” decontado nos levaron para comisaría. O xefe da policía dicía que estaba dacordo con nós, pero que non tiña outra. Para a vista xudicial pedín que me trouxeran un intérprete de portugués e como non tiñan acabei declarando en francés. Botáronnos do país. Fou un chanzo máis porque finalmente acabouse logrando un triunfo importante detendo os vertidos no Atlántico”.

Xan Carballa

Fonte: Da Foxa Atlántica a Londres, crónica dunha vitoria popular

A Nosa Terra

Categories: Ecoloxía
No Comments »

Mediante reunións periódicas, organízanse distintas accións e campañas para informar da realidade desas persoas, reclusas tras uns muros ben opacos; suxeitas a un réxime de vida que ampara, legalmente, situacións que permeten abusos e torturas e que, normalmente, resultan descoñecidas pola maioría dos cidadáns, ou ben se queren ignorar.

A Comisión quere ser os seus ollos e boca, para que resulten visibles xa que eles non o poden facer; daquela, levan a cabo marchas de denuncia ata as cadeas galegas, organizan accións e palestras informativas en diferentes lugares de Galicia, ocúpanse do seguimento de diversos casos de mortes e torturas, asistindo a xuízos a presos, ou prestan apoio ás familias dos torturados.

Comisión de denuncia da Galiza

Categories: Denuncias
No Comments »

E agora que se van achegando as eleccións necesitamos saber o compromiso de cada partido político coa mobilidade, porque necesítanse medidas urxentes e compromiso.

Aproveitando o evento, deuse a coñecer unha campaña de toma de firmas, o texto é o seguinte:

Os firmantes, todos cidadáns de A Coruña, en vista da campaña realizada polo noso goberno local na semana do 16 ao 22 de setembro de 2006 sobre a mobilidade e o cambio climático, e aceptando como irrebatibles os argumentos presentados e considerando como inaplazables as medidas propostas, esiximos o cumprimento dos tratados internacionais vixentes, para o que cremos necesario a adopción, entre outras, das seguintes actuacións:

Pacto pola mobilidade: creación dun foro participado por todos os grupos políticos, entidades, asociacións veciñais, sociais e cidadás, co fin de debater a mellora da mobilidade na cidade con criterios reais de sostenibilidade.

Plan director e observatorio da bicicleta e do peón: Promoción de medios de transporte alternativos ao automóbil e, en particular, creación dunha rede de itinerarios funcionais para peóns e ciclistas.

Plan director e observatorio do transporte colectivo: Priorización do transporte colectivo e incentivar o uso compartido do vehículo particular.

O texto xa foi asinado por moitos ciclistas e peóns en María Pita, e tamén foi rubricado por Oscar Pereiro, David Blanco, Luis Oliveira, Ezequiel Mosquera, … Ademáis todos eles posaron coa pancarta de Masa Crítica Coruña que reivindica carril bici: Pola nosa seguridade, ¡Carril Bici Xa!

É evidente que hoxe en día nunha cidade como Coruña o medio de transporte máis eficaz, rápido, barato e san é a bici, e xa é hora de que o governo tome medidas, porque os ciclistas profisionais, os afeccioados, os cidadáns que usan a bici para desplazarse, e en definitiva, toda a sociedade esixe que se fagan infraestruturas para poder usar a bici de forma eficaz e segura.

Vémonos o venres 3 na próxima Masa Crítica.

Categories: Mobilidade_
12 Comments »