Anécdotas houbo moitas, e de todo tipo, dende una nena de 5 anos que tanto lle gustaron as apertas que terminou por levar ela mesma unha pancarta e repartir apertas á xente ata comentarios de xente de mente pouco evolucionada (os que menos) que son dignos do millor programa de gomaespuma. Pode que fagamos un recopilatorio de respostas en algún post :D.

Pero temos que destacar que ademáis da nosa resposta, tamén foi moi positiva a resposta da maioría da xente, moi receptiva e simpática. De feito tod*s quedamos moi content*s coa experiencia, esperando que moita máis xente poida desfrutar dunha tarde coma a vivida próximamente.

Repetiremos a experiencia, estade atentos, irei recollendo os correos da xente que vaia deixando aquí comentarios para mandar próximos avisos, ainda que o millor será que visitedes o blog de cando en vez por se acaso. ¿Conseguiremos chegar a 250.000 convocados para dar apertas gratis? ¿Porqué non? Eu desde logo a próxima non a perdo.

O tema da gravación en video ainda non decidimos se o faríamos público por internet, ademáis ten que ser montado, e que levará o seu tempo. En todo caso, unha vez montado avisaremos por se alguén d*s que participaron quere unha copia en caso de que non o fagamos público.

Por certo, a pesar de que non é o noso obxectivo ter notoriedade nos medios de comunicación clásicos e non convocar á prensa para o evento, apareceron fotograg*s e sacaron un par de noticias sobre o evento:

La campaña de los abrazos indiscriminados reunió a decenas de personas en el Obelisco

El movimiento mundial "Abrazos gratis" llegó al centro de la ciudad

Lee o mesmo artigo no blog de aperta gratis

galiza.apertasgratis.org

Categories: Móvete, participa
10 Comments »

O grupo ecoloxista francés "l'alliance pour la planète", formado por asociacións ecoloxistas, sociais, agrarias, sindicais, … propón un apagón global de 5 minutos o próximo día 1 de febreiro (de 19:55h a 20:00h). Para chamar a atención sobre o problema do derroche enerxético, aproveitando a atención dos candidatos á Presidencia do seu país e de paso, a un grupo de Nacións Unidas que presentará en París durante esos días un novo informe sobre a evolución do Planeta.

Máis información en francés en: http://www.lalliance.fr

Ainda que este acontecemento é convocado dende Francia, no debemos deixar pasar esta ocasión de poñer o foco sobre a urxencia da situación
climática mundial. Se participamos todos, esta acción terá peso mediático e político, ¡Pásao! ¡Facede circular este chamamento no voso entorno e en todas as vosas redes! Ponédeo tamén nas vostas páxinas web e nas vosos correos electrónicos.

Categories: Ecoloxía_
10 Comments »

Este tipo de medidas deberían estar ao orde do día hoxe, xa que o despilfarro que supón as estratexias comerciais das marcas de facer produtos intencionadamente incompatibles, sen ningún tipo de xustificación técnica, provoca que produtos perfectamente operativos teñan que botarse á basura co conseguinte gasto, contaminación e consumo de recursos que supón.

Penso que é necesario que dunha vez as administracións poñan límite ás prácticas comerciais das empresas, que no seu afán de vender e máis vender levan á sociedade a un consumo de recursos e xeración de residuos completamente insostible. Produtos incompatibles, inexistencia de recambios, cobrar máis por unha pequena peza dun produto que por un produto enteiro compretamente novo, …

O mesmo pasa cando falamos de enerxía eléctrica. Agora falan de que é inevitable construír plantas nucleares, para cumprir o Protocolo de Kioto, para non contaminar máis a atmosfera e porque necesitamos xerar máis enerxía. Curioso que de repente todas as empresas se volvesen “ecoloxistas” no sentido de xustificar as súas accións porque buscan contaminar menos.

Pero claro, ninguén fala de que despilfarramos enerxía, que utilizamos elementos que consumen enerxía e que son innecesarios a tal magnitude (exemplo as luces de nadal ou festas), que non se investiga o suficiente nos produtos de baixo consumo, que non se fomenta o uso dos que xa existen, …

O mundo está cambiando a consecuencia da nosa neglixencia na xestión dos recursos naturais e xa vai sendo hora de facernos responsables dos nosos actos e non mirar para outro lado.

Fonte: China promove a creación de cargadores universais para móbiles

Categories: Ecoloxía
10 Comments »

O Ministerio de Cultura e tres das oito entidades de xestión (SGAE, AGEDI e AISGE) utilizan servidores Apache para servir as súas páxinas web. Segundo datos do xornal Cinco Días do pasado 19 de xaneiro de 2007, o navegador Firefox representa xa o 23% da cota de uso de navegadores web. Na mesma semana do ano 2006 en que o grupo La Oreja de Van Gogh liderou o número de vendas con 6.636 exemplares, Ep3 puxo a disposición dos seus oíntes un disco baixo licenza Creative Commons que superou as 20.000 descargas. Mercés Benz pon na súa páxina web a disposición do público a descarga libre e gratuíta dun recopilatorio de música denominado «Mixed» cuxas condicións de distribución son que o uso da obra e a súa difusión non deben ser para uso comercial.

¿Que teñen en común os anteriores exemplos? Todos os casos citados supoñen un novo modelo de propiedade intelectual que se engloba baixo o Movemento Copyleft (copia solta ou copia deixada solta), no que os autores, donos e señores segundo a Lei das súas creacións, deciden que a copia e transmisión da súa obra debe ser libre. Non é un movemento nimio e a mellor demostración é o uso que do seu código fan o Ministerio de Cultura e as entidades de xestión.

O Copyleft é un movemento que non ten departamento comercial, polo que de momento só os iniciados coñéceno e non é unha empresa, senón un grupo de cidadáns de diferentes e moi diversas culturas e posicións socioeconómicas que constrúe código que ceden aos demais para que o usen ou para que constrúan sobre o mesmo.

Este movemento, responsable da existencia de Internet e cuxo sistema de traballo e dispersión de información toma como modelo o método científico, libera as súas creacións baixo unha licenza libre, cuxo expoñente máis coñecido para software é a Licenza Xeral Pública (GPL), mentres que para obras artísticas son as licenzas Creative Commons (CC).

Estas licenzas nacen no entorno académico norteamericano (Instituto Tecnolóxico de Massachussets, Universidades de Harvard, Berkeley e Stanford), a GPL nos anos 80 pasados e as CC na presente década. O soporte de rexistro destas obras é o dixital, que debe satisfacer canon. Deste xeito atopámonos coa existencia de autores Copyleft que deben pagar un canon cuxo importe destínase a entidades que xestionan dereitos doutros autores non Copyleft.

Devolucións do canon

Na actualidade hai millóns de obras baixo tales licenzas, e existen xa tres resolucións xudiciais de tribunais españois nas que se exime a establecementos abertos ao público do pago á SGAE das cantidades que esta reclamaba pola música emitida nos seus locais.

O primeiro caso foi en febreiro de 2006, cando se absolveu a Ladinamo, asociación cultural cuxo obxectivo é o da propagación de obras baixo este tipo de licenzas; logo viñeron os casos do Discobar Metropol e de Buenavistilla Club Social.

Ademais de autores Copyleft, hoxe en día todos somos autores. A invasión de produtos tecnolóxicos (cámaras dixitais, weblogs, gravadores de vídeo, autoprodución de música…) permitiu que cidadáns normais e correntes poidan crear. Estas creacións tamén pagan canon.

O Estado é o principal pagador do canon

Doutra banda, catro xulgados españois dispuxeron por sentenzas firmes que os xuízos non deben pagar canon. Na actualidade e en virtude da vixente Lei de Propiedade Intelectual, cada xuízo que se celebra no noso país paga canon posto que é obrigatorio gravar as vistas orais en formato audiovisual. Pero non só pagan canon os xuízos senón toda a actividade estatal cando se soporta en CD ou DVD virxe.

Descoñécense os datos do importe que lle supón ao Estado o pago do canon, posto que o Ministerio de Economía e Facenda negouse a dalos cando se solicitaron como proba no procedemento que segue aberto ante o Tribunal de Defensa da Competencia en contra do canon nas actas xudiciais denunciado o 30 de agosto de 2003.

En cinco ocasións (dúas por particulares e tres polo Consello Xeral da Avogacía Española) solicitouse que se eximan os xuízos do pago do canon a asociacións privadas, sen resposta ata a data. As solicitudes fixéronse mediante procedementos legais a ministros de diferentes signos políticos (PP e PSOE) e ata a data non hai ningún resultado ante esta situación anómala.

Agora é o executivo mediante unha norma de rango regulamentario quen debe decidir o importe, os equipos e materiais sobre os que se impón o canon. Isto significa que as Comunidades Autónomas verán incrementado o gasto da súa actividade debido a un canon cuxo destino vai a asociacións privadas e que se decide polo Goberno Central.

As competencias en Xustiza están transferidas a nove Comunidades, polo que se neste tempo decídese que o canon por CD ascende a dez euros, cada Consellería de Xustiza deberá satisfacer este importe cando compre cada matriz que logo devén acta xudicial.

Así pois, o Goberno central a través dunha orde pode modificar ao seu antollo o gasto das Comunidades, o que non parece encaixar co sistema de financiamento que pactamos os españois mediante a promulgación da Constitución.

Esta situación móstranos unha das cuestións que máis se eluden nos discursos das entidades de xestión: que quen máis canon paga é o que máis almacenaxe de información necesita. E non deixa de ser estraño que desde o lexislativo impóñase ao Estado un gravame en favor de asociacións privadas.

Non nos falen de compensación dixital

Desde un nacemento do dereito que puido ser xusto, o canon deveu un roubo do dereito dos autores non asociados ás entidades de xestión, autores que como non son socios nunca cobrarán o importe que lles corresponde, importe por outra banda imposible de calcular para ninguén: o reparto do canon realízase en función do número de vendas que realiza un autor, presumíndose que os que máis venden son os que máis perden por copias privadas, polo que son os máis indemnizados.

Baste un exemplo para demostrar o sofisma: un catedrático que non vende un só libro porque os seus alumnos o fotocopian e pásanllo entre si, debese ser o máis indemnizado pero como non vende, non recibe compensación algunha.

Baixo a aparencia de compensación dixital recadada de forma non transparente a través de entidades de xestión na que os autores non teñen voto (unicamente 5.000 dos 85.000 socios da SGAE poden votar), o que se está facendo é subvencionar a unhas entidades non democráticas e que fundamentan a ausencia de voto dos autores cos mesmos argumentos que os do voto censatario do século XIX: se non teñen leiras, non poden votar.

Debemos comezar a falar con propiedade: os dereitos de autor non pertencen aos autores; os dereitos de autor pertencen ás entidades de xestión a quen os autores vense obrigados a cedelos ben por contrato, ben por lei, como o caso do canon.

Estes sistemas monopolísticos xa comezan a ser discutidos e é por iso que a Unión Europea abriu os procedementos de casos de competencia números COMP/C2/39152, COMP/C2/39151 e COMP/C2/38126 polo reparto territorial que as entidades de xestión fixéronse de Europa, así como o noso Tribunal Supremo ratificou a Resolución 511/01 do Tribunal de Defensa da Competencia, na que se condena á SGAE por prácticas contrarias á liberdade dos mercados.

En definitiva, o canon é o expoñente máis notorio dun modelo de propiedade intelectual que está morrendo pola propia evolución tecnolóxica e ao que se lle financia desde o Estado mediante mecanismos totalmente irregulares: o pago do canon dun xuízo, din os Tribunais, supón o cobro do indebido. Veremos se o Executivo cumpre o disposto polos Tribunais.

Javier da Cueva (avogado coordinador do Proxecto da Demanda contra o canon)

Fonte: La Punta del Iceberg

Categories: Propiedade Intelectual
No Comments »

Dirección: Enrique Peón Mosteiro
Elenco: 12 pandereteiras, 6 gaiteiros e 32 bailarines

Xacarandaina, con esta nova etapa no campo da divulgación da cultura de Galicia, crea “Prestixio”, espectáculo de música e baile tradicional no que se mostran bailes, danzas, cancións, músicas, traxes e tradicións que conforman en conxunto un “ciclo do ano” nestas terras. A utilización de son, luminotecnia e sons naturais conforman unha esmerada posta en escena que, ademais dun elenco de 50 artistas entre bailaríns, cantantes, músicos e actores, fai deste espectáculo algo novidoso e único no ámbito da cultura galega.

Desde 1992 Xacarandaina aposta pola dignificación da nosa cultura, levando a escena o folclore tradicional e demostrando así que pode competir como espectáculo con calquera outro.

Xacarandaina

Categories: Móvete, participa
2 Comments »

Unha pequena molécula non tóxica podería estar pronto dispoñible como tratamento económico para moitas formas de cancro, incluíndo os tumores de pulmón, peito e cerebro, comentaron investigadores da Universidade de Alberta.

Pero hai unha pega, o fármaco non está patentado, e as empresas farmacéuticas poderían non estar interesadas en financiar novas investigacións no tratamento se con iso non conseguen un beneficio económico. Nas conclusións que asombraron aos investigadores, a molécula coñecida como DCA demostrou experimentalmente ser capaz de encoller tumores pulmonares, cerebrais e de mama tanto en tecidos animais como en tecidos humanos.

“Tralas probas experimentamos esa sensación de eureka, que é o máis bonito que un científico pode conseguir”, comentou o Dr. Evangelos Michelakis, profesor no departamento de medicina da Universidade de Alberta e autor principal do estudo.

O estudo publicouse antonte martes na revista Cancer Cell. A molécula parece reparar os danos que as células cancerosas provocan nas mitocondrias, as unidades que converten o alimento en enerxía.

“As células cancerosas afogan activamente as súas mitocondrias, o cal altera a súa metabolismo, e isto parece ofrecer ás células tumorais unha vantaxe significativa en canto ao seu crecemento en comparación coas células normais, e ademais bríndalles protección contra moitas clases de quimioterapia”, escribiu Michelakis nunha nota de prensa.

Como as mitocondrias regulan a morte celular, as células canceríxenas poden resistir á súa aniquilación. Durante anos, a DCA - ou dicloroacetato - foi empregado para tratar a nenos con erros innatos de metabolismo por mor de enfermidades mitocondriais. Ata hai pouco, os investigadores pensaban que o dano nas mitocondrias das células con cancro era permanente.

Pero Michelakis se cuestionou esta teoría e comezou a facer probas co DCA, que activa unha enzima crítica, como método para “revivir” as mitocondrias afectadas polo cancro.

Segundo el, un dos aspectos máis excitantes deste composto é que podería ser capaz de tratar múltiples formas de cancro, xa que todos eles anulan as funcións mitocondriais. Por iso, a DCA podería afectar ante todo ás células cancerosas sen afectar ás normais.

Os investigadores comentaron tamén que o DCA podería demostrar a súa efectividade porque é un composto moi pequeno, e polo tanto é absorbido facilmente polo corpo. Logo da súa inxesta oral, pode alcanzar áreas do corpo ás que outros fármacos non chegan, facendo posible tratar os tumores cerebrais, por exemplo.

Ademais, como o DCA foi empregado tanto por xente sa como doente de males mitocondriais, e os investigadores saben que se trata dunha molécula relativamente non tóxica que pode probarse inmediatamente en pacientes con cancro.

O composto, que se vende tanto en po como líquido, está amplamente dispoñible nos dispensarios de químicos. Pero ao carecer de patente, todas as empresas farmacéuticas dispoñen del, sería un fármaco demasiado económico de administrar. E os investigadores poderían ter dificultades á hora de atopar fondos para proseguir os seus estudos.

O doutor Dario Altieri, da Universidade de Massachusetts, comentou que a droga é exactamente o que os doutores necesitan porque podería limitar os efectos secundarios nos pacientes. Pero existen “consideracións de mercado” que as empresas farmacéuticas terán que ter en conta.

Michelakis mantén a esperanza de atopar fondos que aseguren a continuación das súas investigacións. Esperamos poder atraer o interese das universidades aquí en Canadá e nos Estados Unidos, comentou Michelakis.

Traducido de Small molecule offers hope for cancer treatment (autores para CTV: Avis Favaro e Elizabeth St. Philip).

Fonte: Es barata, sencilla, abundante y efectiva contra el cáncer … ¡no la queremos!

Categories: Empresas e consumo
No Comments »

Na Marcha Mundial das Mulheres na Galiza consideramos o aborto como um direito fundamental das mulheres que permite a soberania sobre o propio corpo, garantindo a escolha dumha maternidade desejada e responsável.

Som 6 ainda os paises europeios que negam este direito: Chipre, Irlanda, Polonia, Malta, Portugal e o principado de Andorra. Nom se pode negar a influência da hierarquia católica quando estes estados legislam contra os direitos das mulheres.

O referendum portugues do próximo dia 11 de Fevereiro converte-se pois num referente para todas as mulheres da Europa que podem ver como se avança ou se retrocede nos seus direitos numha comunicade geográfica, cultural e económica que di defender a igualdade e os direitos das mulheres.

Monstramos a nossa solidariedade com todas as organizaçons portuguesas que fam apoio ao SIM neste referendum, e com toda a cidadania portuguesa que trabalha por umha sociedade onde os valores da Igualdade, a Justiça, a Liberdade, a Solidariedade e a Paz, inspirem a construçom da sociedade portuguesa, europeia e mundial.

Fonte: Solidariedade mulleres portuguesas

Coordenadora Nacional da Marcha Mundial das Mulheres na Galiza

Categories: Noticias Quentiñas
No Comments »

1. Utiliza o transporte colectivo en lugar do coche.
2. Evita as perdas de calor illando portas e fiestras.
3. Utiliza electrodomésticos con etiquetaxe enerxética de clase A.
4. Aproveita a luz natural todo o que poidas.
5. Compra o que precises, produtos locais e con poucos envases.
6. Pasea ou usa a bicicleta nos traxectos curtos.
7. Regula os teus radiadores a unha temperatura non superior a 20ºC.
8. Apaga totalmente os televisores, computadores e aparellos de música cando non os uses.
9. Instala lámpadas de baixo consumo ou tubos fluorescentes.
10. Reduce o consumo de produtos envasados, reutiliza os envases ou, polo menos,
recíclaos.

Fonte: 10 consellos contra o cambio climático

Verdegaia

Categories: Ecoloxía
13 Comments »

O artigo fala do caso concreto da Arxentina, pero as súas reflexións e datos son válidos para ter coñecemento do que supón a expansión dos "biocombustibles". A partir de aquí, cada quen que profundice no tema pola súa conta e risco.

Ante o tremendo poder propagandístico unidireccional, que resalta que o biodiesel é o mellor que nos puido ocorrer, un que algo coñece do tema queda como desorientado e alelado, imaxínese o cidadán común, fronte a iso, case que se sae da vaina para reclamar plantas de refinación de biocombustibles ata nas prazas, por non dicir nas escolas e hospitais. ¡¡A nova revolución verde, chegou!!! e salvaranos a todos.

Dicía o meu avó: “Cando a esmola é grande ata o santo desconfía” e canta razón tería en desconfiar destes anuncios fabulosos que prometen unha Arxentina de progreso.

Se hoxe o mundo, supoñamos que tivese capacidade para iso, decidise abandonar a queima de hidrocarburos e pasarse aos biocumbustibles para a obtención de enerxía, necesitaríanse unha cantidade de hectáreas equivalentes a varios planetas, onde plantar os vexetais para o obtención do famoso combustible.

Di o xornalista británico George Monbiot: “Para mover os nosos coches e autobuses (soamente) con biodiesel requiriríanse 25,9 millóns de hectáreas. Existen no Reino Unido 5,7 millóns de hectáreas. Se isto sucedese en toda Europa, as consecuencias sobre o fornezo de alimentos serían desastrosas: pasariamos de ser excedentarios a ser deficitarios netos”. (1)

Segundo o Ing. Miguel Baltanás, (Doutor, INTEC, Investigador Superior (CONICET) e Profesor Titular D.E. (UNL): Para incorporar biodiesel nunha porcentaxe de tan só o 2%, “sería necesario empregar o 50% da produción mundial de aceites vexetais”. (2)
Disto podemos inferir que se a porcentaxe fose do 4% do total, deberiamos usar todos os aceites vexetais que se producen no mundo. ¿Con que faremos as patatas fritas?

Vostede estarase tamén preguntando: ¿Onde imos producir alimentos, se teremos que tapizar de soia ou outros monocultivos ata os canteiros das casas?

Creo que este é un negocio para uns poucos a costa de moitos, máis aló da maquillaxe ao que o queiran someter, e fronte a isto non hai posicións políticas que vallan, sexan estas de dereita, esquerda ou centro, todos por igual, salvo honrosas excepcións están cegados polo brillo do ouro.

¿Acórdase da famosa industria denominada “La Forestal”? que no seu momento foi un boom similar ao da soia e que arrasou con miles de hectáreas do monte e bosque nativo nunha gran franxa do país. Cantaron as súas melodías que como cantos de sirenas levaron ao abismo a miles de arxentinos. Moi poucos se atreveron a denunciar esa matriz de explotación devastadora, entre eles Gastón Gori no seu soado libro “La Forestal”, o que máis aló das homenaxes que cada tanto se lle fan, moi poucos funcionarios parecen ler e menos ter a grandeza de imitar.

Cen anos despois aínda soportamos e o que é peor pagamos as consecuencias dese modelo de destrución. O sistema produtivo que se nos anuncia como a panacea do crecemento nacional é aínda máis agresivo e confirmará con maior crudeza iso de que “las penas son de nosotros, pero las vaquitas son ajenas”, léase a soia.

Como ben se dixo: “comezou a etapa seguinte da colonización e o mundo industrializado apunta aos países do Terceiro Mundo, onde as empresas poden apropiarse de grandes extensións de terra e man de obra barata e despreocuparse dos graves impactos ambientais que carrexa o establecemento de grandes plantacións de monocultivos, das que se refinarán os biocumbustibles, a expensas de bosques e terras aptas para o cultivo de alimentos”. (3)

Nesa sintonía, a Comisión da Unión Europea emitiu en 2001, o comunicado 547, o que suxire o uso de biocombustibles para asegurar a oferta de enerxía, importando biocombustibles daqueles países con vantaxes competitivas na súa produción e non comprometer de xeito considerable a actual superficie agrícola da Comunidade, evitando a suba nos prezos domésticos dos grandes destinatarios para biocombustibles. A fins do ano 2005, declarouse o apoio á produción de biocombustibles nos países en desenvolvemento, co mesmo fin.

Por iso e en razón que: “o costo da materia prima do biodiesel representa máis do 85% do total, os lobbies do biodiesel convenceron aos lexisladores de cada país a dictar leis que eximen de impostos (no caso arxentino o ITC) á produción de biodiesel”. (4)
A través desas reformas lexislativas, produto do “convencemento”, toda a comunidade debe subsidiar o negocio duns poucos, fronte a iso o Ing. Baltanás, pregunta: “¿En nome de que intereses deberiamos subsidialo? ¿Transportamos en lugar de alimentar á humanidade?”. (5)

Nesta Provincia Invencible de Santa Fe, a súa lexislatura “convencida e máis papista que o papa” sancionou unha lei que vai máis aló das vantaxes outorgadas pola Nación e ampliou os beneficios aos “inversores” por anos.

Entre eles, mencionamos: a exención ou diferimento de tributos provinciais como ingresos brutos, imposto de selos, inmobiliario e patente única de vehículos, durante 15 anos para as empresas que se radiquen na provincia e desenvolvan esta actividade.

Polo artigo 8, autorízase ao Executivo a entregar ás empresas, en comodato sen cargo ou a prezo promocional, bens do dominio público ou privado do Estado provincial, construír infraestructura básica para acondicionamento de áreas e a asinar convenios con entidades financeiras para conceder créditos con taxas de interese en condicións preferenciais. Todo isto pagámolo nós.

O artigo 11 da norma crea un cargo de 0,20 pesos axustables conforme á variación do prezo da tarifa eléctrica da Empresa Provincial da Enerxía (EPE), por usuario do sistema eléctrico provincial, para a promoción e o financiamento destes proxectos.

Que tal, aínda por riba pariu a avóa

Xusto é dicir que: Aínda que o proxecto foi aprobado en Deputados co voto de todo o arco político -xusticialismo, socialismo, cavallerismo e un grupo de radicais-, o radical Santiago Mascheroni foi o máis duro ao opoñerse en forma total ás distintas sancións e cargou contra distintos aspectos da norma. (6)

Se estas iniciativas son tan bo negocio para o país, ¿por que nos temos que facernos cargo de pagar a conta do banquete que comen outros?

Mentiras que matan

Non teño dúbidas que en relación ao tema escoitaría consignas tentadoras e atraíntes como: “o biodiesel beneficiará aos nosos productores e as economías rexionais”; “mitigará os efectos do cambio climático”; “mellorará as condicións do ambiente”; ou: “coa utilización de biocombustibles estaríase contribuíndo a un desenvolvemento sustentable do ambiente, a diminuír gradualmente a dependencia dos combustibles fósiles e a mellorar a rendibilidade do sector agropecuario e agroindustrial da provincia, con posibles incidencias no crecemento da economía rexional”( Senadora Socialista Patricia Sandoz). (7)

Se creu esta propaganda interesada, sinto desilusionalo, pero se equivocou de punta a cabo.

Vexamos algunhas destas concluíntes afirmacións:

- Beneficiará aos nosos productores: Sinceramente non sei como, xa que é pouco probable que se venda no país, xa que como di Jorge Kaloustian presidente da empresa Oil Fox (productora de biodiesel), “como no mercado interno a venda deste produto polo prezo da soia veñen en alza, non fai competitivo ao aceite co gasoil, polo tanto as oportunidades están na exportación”. (8)

- Contribúe ao Desenvolvemento sustentable do ambiente: “En gran parte das rexións extrapampeanas, onde avanza a fronteira agrícola pola soización, non só crece a desocupación, e aumentan os demandantes de plans sociais, senón que se produce a contaminación por agroquímicos de vastas rexións, a degradación ambiental e a apropiación de terras e auga, coa consecuente inhibición doutras actividades agropecuarias e a desarticulación dos modos de vida das poboacións rurais”. (9)

- Mitiga o cambio climático: “A combustión de biodiesel produce máis óxidos de nitróxeno, os que na atmosfera producen un efecto invernadoiro 24 veces superior ao de dióxido de carbono”. (10)

“Cando incorporamos toda a cadea de produción de biocombustibles (produción de fertilizante para o cultivo, labores agrícolas, transporte, colleita, almacenamento, etc.), pode ocorrer que a demanda enerxética sexa importante e así gastar máis enerxía que a producida, e/ou emitir maior cantidade de CO2 e NOx á atmosfera. No mediano prazo isto é inviable, e non serían recomendables os biocombustibles”. (11)

Entendo que estas consideracións son máis nada que algunhas das contracaras das moedas do modelo que se anuncia e que ademais da soia, o seu aceite ou o biodiesel que se exporta, lévanse a auga e os nutrientes do noso chan e déixannos a contaminación, a desertificación, a aniquilación de biodiversidade e a perda de saúde e de calidade de vida dos nosos compatriotas. O que se di un negocio redondo.

Non é casual que na recente 12ª Conferencia das Partes do Convenio Marco das Nacións Unidas sobre o Cambio Climático, reunidas en Nairobi entre o 6 e o 17 de novembro de 2006, distintas organizacións e movementos de agricultores pedisen suspender inmediatamente todos os subsidios e outras formas de apoio desigual á importación e exportación de biocombustibles.

Expresando que “Non hai nada verde nin sustentable no biocombustible. En lugar de destruír as terras e o sustento de comunidades locais e Pobos do Sur mediante outra forma máis de colonialismo, exhortamos aos países do Norte a recoñecer a súa responsabilidade na destrución do sistema climático do planeta, reducir o seu consumo de enerxía ata alcanzar niveis sustentables, pagar a débeda climática que ocasionaron ao non facer o anterior ata o momento e aumentar sustancialmente o investimento en enerxía solar e en enerxía eólica sustentable”. (12)

Fronte a esta produción inxusta e a inacción estatal, é necesario que toda a cidadanía estea atenta e informada en defensa das actuais e futuras xeracións, e así quizais podamos salvarnos do desastre.

Para rematar, ¿acórdase da historia ou lenda do famoso Cabalo de Troia?, e polo cal o tan apreciado agasallo resultou a causa da destrución da cidade. O biodiesel como o Cabalo de Troia poden conducir a igual resultado. Por iso teñamos coidado, que non nos pase o mesmo.

Notas:

1) “Los biocombustibles no resuelven sino que agravan el cambio climático”, en Revista del Sur, N° 168 Nov/Decembro 2006, pag. 20.
2) Baltanás, Miguel A., “Los Biocombustibles en perspectiva”, no “El Paraninfo”, Novembro de 2006, pág. 10, Ou.N.L.
3) Revista del Sur, ob.cit.
4) Baltanás, Miguel A., ob.cit
5) Ibiden
6) Atilio Pravisani / A Capital Nov 20, 2006
7) Diario El Ciudadano Ramos, Eliana, “El campo, visto como fuente de energía•, en Infocampo, semana do 24 ao 30 de Novembro de 2006, pag. 16 Negocios.
9) Domínguez, Diego, Investigador do Instituto Gino Germani da UBA. Bos Aires (Arxentina) en EcoPortal.net
10) Baltanás, Miguel A., ob.cit
11) Reportaxe ao Inx. Andrés Leone, portal Eco2site, Novembro 2006.
12) Biocombustibles en gran escala: bos para o poder, malos para a xente e o clima, Portal do medio Ambiente, World Rainforest Movement, 30/11/2006.

Ricardo Luís Mascheroni é Docente e investigador UNL.

Biodiesel: Un moderno caballo de Troya

Categories: Ecoloxía
No Comments »

No que diz respeito à ordem pública e a manifestações transfronteiriças, o documento diz que as autoridades deveriam “impedir indivíduos ou grupos que considerem que colocam uma ameaça potencial à manutenção da lei e ordem públicas e/ou à segurança de viajar para o local do evento”. Para os que entrarem, essas autoridades devem fazer: “Os passos necessários para uma rápida e eficiente implementação de potenciais medidas de expulsão”.

As manifestações transfronteiriças, tais como a de Gotemburgo, Génova, Praga ou Davos, onde as pessoas exercitam o seu direito de protestar são, assim, colocadas no mesmo saco de ataques terroristas onde objectivo é matar indiscriminadamente. Assim se vê para que servem realmente as medidas draconianas que imperam já hoje na UE.

Fonte: Contestação equivale a terrorismo

Categories: Noticias Quentiñas
11 Comments »

Grazas ao señor do copyright

O listado de propostas ao lexislador, comeza suxerindo que o artigo 8 da LSSI non limite a asignación de competencias aos órganos administrativos, senón que se faga unha referencia máis ampla utilizando o concepto de “órgano competente” para a adopción de restriccións ás prestacións de servizos intracomunitarios. Isto, certamente é conciliador, pois remite a competencias xa asignadas con anterioridade e sobre as que en principio non cabería discusión. Agora ben, a propia indeterminación deste concepto provoca certa desconfianza sobre as súas bondades, e así, as seguintes propostas do texto veñen confirmar unha vez máis que as ideas das Sociedades Xestoras de Dereitos de Autor para “mellorar” a LSSI, en realidade sono para incrementar as súas competencias, neste caso para potenciar vixilancia e control sobre a Sociedade da Información.

Segundo as súas formulacións, a LSSI debe recoller expresamente que tamén eles son parte dos “órganos competentes” para adoptar medidas restrictivas, pretenden que os medios propios de policía, administración e xustiza, póñanse sen trabas ao seu alcance e arbitrio, aínda que iso si, só cando se trate de actuar para a protección dos dereitos de propiedade intelectual. Pretenden fiscalizar libremente as páxinas web, sobre todo se facilitan os intercambios P2P, cercenando a liberdade de expresión sen orde xudicial, pero, ¿que será o seguinte? ¿Interceptar as comunicacións? Non hai que esquecer que o P2P tan só é un sistema de comunicación, de intercambio de datos, protexido por outro dereito fundamental de igual entidade que a liberdade de expresión, é o dereito ao segredo das comunicacións

De impoñerse este criterio, a LSSI estaría abrindo un entorno de ciencia ficción difícil de superar, porque neste momento entendemos que, no que respecta ás leis e a súa aplicación pola xustiza (sexa en Internet sexa fora dela), resulta moi complicado encaixar que alguén poida “tomarse a xustiza pola súa man” sen necesidade de acudir a un xuíz. Esta dedución podería parecer precipitada polo absurdo das súas consecuencias nun Estado constitucional e democrático, pero non, realmente cada unha das propostas suscitadas continúa esta liña de pensamento e confirma o anterior predispoñendo ademais a gravidade dos seus efectos.

Para lograr os seus obxectivos as Sociedades Xestoras de Dereitos de Autor, propoñen en xeral un procedemento áxil e efectivo de “notificación e retirada” de contidos, polo que os lexítimos titulares dos dereitos de propiedade intelectual (ou no seu caso, os seus legais representantes) poidan poñerse en contacto cos prestadores de servizos para impedir a vulneración dos seus dereitos, bastando comunicalo sen máis, sen necesidade de que un órgano xurisdiccional declare previamente a súa ilicitude. É dicir, dous máis dous son catro e isto significa que queren que cando un órgano competente na protección dos dereitos de autor, coñeza, ou lle comunique o propio afectado, a existencia contidos ilícitos (civís ou penais) na Rede, poida inmediatamente ordenar a súa suspensión, bloqueo ou secuestro sen necesidade de poñer en marcha a engorrosa e lenta actividade xudicial.

Xustifican o seu “razoamento” sinalando que o principal para detectar e combater ilícitos en Internet é a premura. Así, aceptan que deba darse a circunstancia de que o prestador de servizos teña coñecemento “efectivo” de que existen os contidos, pero menosprezan a segunda parte, o coñecemento da súa ilicitude e a procedencia de retiralos, e déixana directamente ao “bo criterio” do suposto afectado. Explican que cando se teña coñecemento “suficiente” de feitos que indiquen “claramente” a existencia dunha infracción, débese actuar con prontitude para retirar os datos ou facer imposible o acceso a eles. Este sistema sería sen dúbida moi rápido, tanto, que levalo a cabo implicaría a imposibilidade de harmonizar o termo “prontitude” con “coñecemento suficiente” e “feitos que indiquen claramente”, sobre todo se temos en conta que non haberá un xuíz para decidir, e estimar se no seu caso é ou non proporcionado violar o dereito fundamental á liberdade de expresión.

Debería preocuparnos ver como estas “suxestións lexislativas” descentran o sentido ético da proporcionalidade, para ceder ante as presións de determinados intereses máis propios do antigo réxime (en concreto para a represión da liberdade de expresión) que do actual.

Queren convencernos - ao lexislador- de que os dereitos de autor son un mundo aparte, unha realidade distinta e preferente que require especiais coidados máis aló do constitucionalmente esixible e ponderable en relación co resto de dereitos con que convive. E así se manifesta cando tratan de incluílos entre as situacións de especial e específico tratamento que destaca a Directiva 200/31/CE, relativa a determinados aspectos xurídicos dos servizos da sociedade da información, en particular o comercio electrónico no mercado interior, é dicir, a protección da mocidade e os menores, a seguridade de Estado e defensa nacional, a saúde pública, a dignidade da persoa, etc.

Á vista do exposto e doutros patróns de esixencias similares xa existentes, debemos facer saltar a alarma, pois poderían multiplicarse degradantes situacións como as que xa suscita o noso Código Penal, por exemplo, que sexa máis protexido o dereito de autor que os dereitos dos menores. Unha somera comparativa entre os artigos 186 e 270 móstranos que a sanción penal prevista para o suposto dunha distribución de DVDs orixinais de pornografía entre menores de idade, é inferior nun ano de prisión, á prevista para o suposto de distribuír DVDs piratas (poñamos da película "Buscando a Nemo") ao “lucrativo” prezo de 5 céntimos. ¿Que se protexe e quen impón os límites?

Parece que para as Sociedades Xestoras dos Dereitos de Autor en España, todas as liberdades e dereitos que recolle a Constitución son menores e ata incompatibles coa protección dos dereitos de propiedade intelectual, e obstaculizan o seu exercicio, son especialmente molestos o dereito á liberdade de expresión, o dereito ao segredo das comunicacións e o dereito a un proceso xusto.

Fonte: Las Sociedades Gestoras de Derechos de Autor exigen ser instituidas como 'censores' de la Sociedad de la Información

Asociación de Internautas

Categories: Propiedade Intelectual
No Comments »

O Movemento "Free Hugs" empezou o 2001 por Jason Hunter cando morreu a súa nai, unha muller que daba apertas á xente e daba amor a todo o mundo sen importar a raza, nin sexo. Noutra parte do mundo, Sidney, un mozo que vivía en Londres pero que era australiano, volveu ao seu país natal. Unha vez alí, sentíase só, os seus pais divorciaranse, acabába de separarse da súa prometida e a súa avóa estaba moi doente. Para animarse decidiu ir a unha festa, onde unha descoñecida regaloulle unha aperta, "Sentinme como un rei, foi o mellor que me pasou nunca", así describe ese momento.

Seis meses logo deste suceso, un 30 de xuño, decidiu saír a repartir apertas gratis á xente que transitaba por Pitt Mall Street en Sidney. Juan Mann, así é como se fai chamar, un xogo de palabras en inglés para pronunciar "one man" que significa "unha persoa", seguiu coa súa campaña e saía todos os xoves pola tarde a repartir apertas no mesmo lugar. Shimon Moore gravou ao protagonista e o intento frustrado da policía en prohibir o movemento. Pasaron os anos e Juan Mann púxose triste pola morte da súa avóa, Shimon Moore para animarlle editou as imaxes nunha noite e regaloulle o video, seguidamente subiuse a Youtube e grazas á forza viral deste medio de comunicación, iniciouse o movemento en todo o mundo.

A vida actual nos leva a unha espiral de estrés, traballo, consumo, … e con tanta ocupación olvidamonos de dar e recibir cariño, afecto, apertas, … Nós queremos que a xente recupere todo isto, que se decate do importante que é para nós, e de paso reivindicar a rúa como espazo de sensacións vitais, como espazo para vivir, e non só un lugar de paso cara ao traballo ou entre compra e compra. Por iso apropiámonos da idea de "Free Hugs" e estaremos en Coruña repartindo apertas para todo o mundo que queira recibilas.

Máis información en: Abrazosgratis.org ou en Free-hugs.com

Categories: Móvete, participa
12 Comments »

Limpeza instalou por agora un contenedor na central que dispoñen no barrio de Santa Cristina, onde deberá acudir calquera cidadán que queira depositar algún destes aparellos. Pero o servizo ofrece tamén a posibilidade da recolleita a domicilio destes desechos electrónicos. Para iso é preciso concertar cita chamando ao departamento de limpeza do Concello -986281900- para confirmar o día e a hora na que os servizos municipais pasarán polo domicilio a recoller os aparellos que se queiran tirar.

Desde o Concello matizan que o almacenamiento destes aparellos será temporal, pois a pretensión é que nun futuro sexan trasladados a unha planta para que reciban un tratamento específico, aínda que aínda está pendente de que a Xunta de Galicia decida cal será finalmente o destino de todo o material que se recolla na planta de Vigo.

Plan Xeral

Este é o primeiro depósito deste tipo que se instala en Vigo, aínda que teña o carcáter de provisionalidad, pero non será o último, pois no Plan Xeral recóllense oito novos puntos para a ubicación de depósitos nos para lixo electrónico, así como calquera tipo de electrodoméstico.

O novo servizo, que leva funcionando desde o pasado día 2 de xaneiro, tivo unha boa acolleita. A normativa obriga ao goberno local a dispoñer dos denominasdos "puntos limpos", pero tamén prohibe depositar aparellos no lixo, polo que xa foron moitos os que acudiron a tirar, sobre todo, ordenadores e pezas informáticas antigas e estropeadas.

Fonte: Vigo ya dispone de un punto limpio donde depositar equipos electrónicos

Fonte orixinal: El Concello habilita contenedores para depositar productos electrónicos

Categories: Ecoloxía_
10 Comments »

O sistema, instalado no hall superior da central de transportes, permitirá aos viaxeiros conectarse a Internet co seu ordenador portátil en calquera momento do día e sen ningún custo adicional. Para habilitar este servizo na estación colocouse unha nova antena e ampliouse a capacidade do ADSL. No entanto, todos os esforzos compensan, xa que non cabo dúbida de que o reclamo do sistema servirá para "dar vida" á central de San Caetano, sinala o xerente de Tussa, Carlos González.

Fonte: A estación de autobues de Santiago estreará unha Wifi gratuita

Asociación de Usuarios GNIX

Categories: Noticias Quentiñas
10 Comments »