Enquanto novos grandes desafios tais como as mudanças climáticas e conflitos religiosos cada vez mais intensos ameaçam o futuro do planeta, pessoas de todo o mundo estão se unindo para assumirem elas próprias as rédeas da política internacional. A Avaaz.org é uma comunidade de cidadãos de todo o mundo enfrentando as grandes questões prementes do mundo atual. Nossa meta é garantir que as opiniões e os valores da população mundial – e não apenas das elites políticas e corporações que não prestam contas a ninguém – sejam a base para as decisões internacionais. Os membros da Avaaz.org estão se mobilizando em prol de um mundo mais justo e pacífico e de uma visão humana da globalização.

No mundo interconectado em que vivemos, as ações de líderes políticos e corporações têm um profundo impacto em todos nós. Para medir forças com o poder e influência de líderes internacionais e corporações multinacionais, os membros da Avaaz.org estão construindo um grande movimento de cidadãos sem fronteiras. Como cidadãos sem fronteiras, nós podemos não ter os recursos que governos, corporações e a mídia têm à disposição, mas trabalhando juntos podemos unir milhões de pessoas de todo o mundo e fazer a opinião pública internacional realmente valer quando se tratar de importantes questões mundiais tais como a pobreza, mudanças climáticas, direitos humanos e segurança internacional.

Usando a mais moderna tecnologia, a Avaaz.org possibilitará que pessoas comuns de todos os cantos do mundo entrem diretamente em contato com importantes autoridades mundiais, corporações e meios de comunicação. Ao assinar o serviço de envio de notícias da Avaaz.org, nossos membros passam a receber e-mails e mensagens de texto contendo alertas sobre novas campanhas e oportunidades de mobilização virtual e física para fazer a verdadeira diferença em questões prementes do mundo atual.

Avaaz

Categories: Globalización
No Comments »

Chamamento Mundial. Sábado 9 de xuño. Espidos ante o tráfico, xustiza nas rúas.

Xustiza nas rúas, isto é o que demandamos con firme convicción e moi en serio, pero á vez con simpatía, pasando un bo momento. Os coches imponnos a súa lei: velocidade, prepotencia, malos fumes e violencia. Por iso ao desprazarnos en bicicleta cada día pola cidade convertemos a nosa mobilidade nun acto de desobediencia cotián. Se ademais, manifestámonos en bicicleta e espidos convertemos a desobediencia nunha protesta exemplar.

Denunciamos que as nosas rúas foron secuestradas polo coche privado que colapsa as cidades dexenerándoas en lugares hostís e perigosos. O coche mata e a súa impunidade escandalízanos. Demasiados intereses de multinacionais belicistas do petróleo e do automóbil están en xogo se cuestionamos isto.

Propomos un modelo de cidade onde as persoas recuperen o seu espazo, onde se reduzan as necesidades de desprazamento e se aposte polo peón (que somos todos) e polos medios de transporte menos contaminantes e máis eficaces.

Por que en bicicleta? A bicicleta é un medio de transporte urbano solvente, saudable, ecolóxico e divertido. É unha icona, un símbolo de liberdade e un instrumento práctico de transformación social. Non paga tributos, non gasta petróleo, non colabora co desenvolvismo destrutor nin coa guerra global.

Por que espidas? Porque nos sentimos espidos ante o tráfico pola falta de respecto dos condutores e a desidia dos gobernantes. Coa desnudez facemos visible a fraxilidade das nosas carrocerías (o noso propio corpo). Ademais, amosamos o noso corpo con naturalidade, rompendo o pudor, desmontando tabús respecto do noso físico impostos pola moda e a avaricia da industria transnacional téxtil. En definitiva, enfrontámonos ao tráfico urbano co corpo espido sobre a bicicleta como a mellor forma de defender a nosa dignidade e de vivir a loita social.

Cidades do estado español nas que se celebra o evento: Zaragoza, Madrid, Barcelona, Iruña, Huesca, A Coruña, Alacant, Murcia, Valladolid, Valencia.

Visita a nosa web: http://www.ciclonudista.net

Marcha Ciclonudista en Galiza (Sábado 9 de xuño ás 12h na Coruña, desde a praza de María Pita ata a praia das Lapas)

En Galiza tamén queremos participar desta chamada mundial. Porque aquí todavía hai moita intolerancia e prepotencia. O coche e esa posición de poder que proporciona é intolerante e prepotente, como o é a xente que quere limitar o noso dereito a ir vestidos como nos pete, ou a ir non vestidos. Por iso e moito máis propoñemos un percorrido festivo e alegre polas rúas da cidade da Coruña, un paseo de tolerancia e integridade.

O percorrido comezará en na Praza María Pita de Coruña, iremos vestidos e, nun punto do percorrido, fora a roupa e arriba as bicis! Faremos un percorrido pola cidade para rematar na praia das Lapas, onde nos espera unha festa de recibimento e probablemente algo de picar. Iso sí, un baño nas augas do Atlántico despois da bici non virá nada mal.

Queremos contar co maior número posible xente, polo que se alguén dubida se atreverse, acudide igualmente. O apoio virá moi ben, e cada un que faga no momento o que lle pida o corpo. Tamén podedes acudir con perrucas, caretas, pintad*s, … Marcade ese día nos vosos calendarios, porque é un día irrepetible e para recordar.

A convocatoria nace coa intención de ser unha ciclonudista galega, polo que queremos facer partícipes a todas as persoas doutras partes, a que se animen a pasar un sábado divertido e estimulante na cidade da Coruña. Avisade a todos os vosos contactos, a tod*s *s vos*s coñecid*s, amig*s ou familiares (sexan daquí ou doutros lugares), seguro que agradecerán coñecer esta convocatoria.

Máis información sobre o espírito da marcha, dúbidas e preguntas en: http://www.ciclonudista.net

A preparación poderedes seguila aquí: Foro de masa crítica (apartado da ciclonudista)

O material dispoñible é:

- Cartaz 1 (http://www.box.net/shared/h9yxhg5szo)
- Cartaz 2 (http://www.box.net/shared/qq46722cnl)
- Panfleto diante (http://www.box.net/shared/z84vu6qikn)
- Panfleto detrás (http://www.box.net/shared/3i5d66e3sk)

Vémonos o sábado 9 de xuño ás 12h en Coruña, na Praza María Pita!

Categories: Mobilidade_
10 Comments »

Gobernos, partidos, bancos e empresas invítannos a reflexionar. Nós flexionámonos e re-flexionámonos ó noso xeito de asamblea pequerrecha.

Re-construcción da vida común na rúa, precísanse ferramentas: tizas, pensamentos, cartulinas, tambores, zapatos, bicicletas, mazás.

Tráedevos a vós cando sodes máis vós, na praia, no botellón, na cama, bebendo o café pola mañá, descubrindo que outros pensaran o mesmo, flipando de súpeto con olladas, movementos, respiracións de corpos e árbores.

Reflexionamos na rúa, refacémo-lo noso código de circulación, en asamblea que agarda máis asambleas, nós, a xente-de-a-pé e máis a xente-na-punta-do-pé, a xente normal e os inadatados sociais, os pecespaxaros nas grúas.

Agárdanse palabras, acenos, sinais, efectos impredecibles sobre nós mesmos: resacas, mareas na vida cotiá, na cociña, no bus e no ascensor, no ciclo de alegrías e tristezas.

aSamBleA nA Rúa, mAni-cOnGa ou Oquesexa

Sábado 26, maría pita, 17:00

Máis información no Foro da Vivenda (Galicia)

Fonte:  26 maio, coruña, mani da vivenda, re-flexión na rúa

Indymedia Galiza 

Categories: Vivenda e especulación_
No Comments »

O Ecotopia é um acampamento anual de activistas de toda a Europa e um encontro aberto a todas as pessoas interessadas em questões ambientais e de justiça social. O Ecotopia acontece todos os anos desde 1989, sempre num país diferente. É organizado pela EYFA (Juventude Europeia pela Acção) e por uma ou várias associações ambientais do país, que funcionam como organização que acolhe o evento. Neste ano, a 19ª edição irá decorrer em Portugal, promovida pelo GAIA (Grupo de Acção e Intervenção Ambiental).

O Ecotopia é um local de aprendizagem, partilha de experiências e difusão de informação sobre questões ambientais, sociais e políticas, entre outras. Entre 200 e 600 pessoas participam em cada edição do Ecotopia, para partilharem conhecimentos e discutirem sobre um amplo leque de assuntos, tais como: alterações climáticas, transportes e mobilidade, transgénicos, agricultura biológica, construção ecológica e infraestruturas sustentáveis, política e sistema económico global, estratégias para acções, experiências de campanhas, medias alternativos, migrações, racismo e xenofobia, questões culturais, influências sobre e das pessoas…

Todos os anos o Ecotopia tem um tema diferente, que se tenta que tanto esteja relacionado com o local, como que vá de encontro às emergências globais. Sendo assim, o tema escolhido este ano são as migrações, que terão especial relevância nos dias 10, 11 e 12 de Agosto.

O Ecotopia é igualmente um modelo funcional de comunidade auto-sustentável que coloca em prática os princípios de um estilo de vida alternativo e mais amigo do ambiente: tomadas de decisão por consenso, reciclagem de lixo, refeições vegetarianas, uso de energias alternativas… Sempre que possível, @s ecotopian@s participam em acções de voluntariado na zona, tentam envolver as pessoas locais nas questões do ambiente, assim como capacitam organizações locais.

O Ecotopia tem uma estrutura horizontal (não-hierárquica) e auto-organizada; a tod@s é pedido que tomem parte no funcionamento do campo, resolvendo problemas e tomando decisões. E tod@s são responsáveis pelo programa!

O Ecotopia funciona no sistema de ecotaxas - um sistema económico alternativo baseado no padrão de vida e rendimento médio de cada país, em vez de baseado nos mercados financeiros, o que significa que cada um no Ecotopia paga pela comida o mesmo que pagaria no próprio país.

Uma das melhores formas de chegar ao Ecotopia foi sempre a BikeTour.

Fonte: Ecotopia 2007

Categories: Loita Social_
No Comments »

O dia 12 de Maio, en Santiago de Compostela, a Coordenadora para a Prevención da Tortura deu a coñecer o seu relatório sobre o Estado español no ano 2006, que apresenta as 610 denúncias recollidas nese ano e realiza o seguimento das denúncias apresentadas en anos anteriores.

Este é o terceiro ano consecutivo en que a Coordenadora apresenta un relatório destas características, relatórios através dos cais constatamos a pervivéncia do problema no Estado español xa que entre os anos 2001 e 2006 recollemos 4.196 denúncias.

Esta realidade leva-nos a esixir un correcto desenvolvimento dos mecanismos de controlo para a prevención da tortura como os propostos polo Protocolo Facultativo da ONU, un mecanismo que deve contar con a participación da sociedade civil, como exemplifican iniciativas como a Proposta non de Lei aprovada recentemente por unanimidade no Parlamento de Galiza, asi como a proposta estatal que apresentou a Coordenadora.Esta realidade leva-nos a esixir un correcto desenvolvimento dos mecanismos de controlo para a prevención da tortura como os propostos polo Protocolo Facultativo da ONU, un mecanismo que deve contar con a participación da sociedade civil, como exemplifican iniciativas como a Proposta non de Lei aprovada recentemente por unanimidade no Parlamento de Galiza, asi como a proposta estatal que apresentou a Coordenadora.

Relatório 2006

No Relatório 2006, as 610 denúncias recollen-se en 266 casos ou situacións diferentes, a maioria deles localizados en Catalunya e Galiza. Aliás, estas comunidades non só acumulan o número maior de casos senón que tamén experimentan o maior incremento no número de denúncias: 85 e 133 % respectivamente.

Por outra parte, no que se refere à distribución social, as torturas e maus tratos afectan todos os grupos, ainda que a maioria das denúncias foron apresentadas por sindicalistas e persoas vinculadas a movimentos sociais. E no que aos corpos e forzas de seguranza do Estado di respeito, cumpre salientar que foron denunciados membros de todos eles.

Recollen-se asi mesmo resumos dos diferentes organismos internacionais (como a CPT ou o Relator Especial da ONU) que denuncian a persisténcia da tortura no Estado español, asi como a falta de vontade dos sucesivos governos para acabar con ela.

Conclusións da coordenadora

Analisando o incremento das denúncias en Catalunya e Galiza, a Coordenadora chega a conclusión que este se deve non tanto a un aumento dos casos como a ter contribuído o tecido asociativo destas comunidades a proporcionar unha mellor visualización dos casos existentes.

Exemplo que confirma a importáncia da sociedade civil na denuncia da tortura e a necesidade de existiren novos mecanismos de controlo. Temos o convencimento de que o feito de nalguns territórios o número de casos coñecidos ser mui inferior é devido en grande medida ao pior funcionamento dos canais de denúncia. Neste sentido, preocupa-nos as poucas denúncias recebidas de colectivos que sabemos estaren particularmente desprotexidos como poden ser as persoas migrantes e presas.

Dous casos concretos: Catalunya e Galiza

Para alén destas xeneralidades, cumpre salientar casos particulares como o espectacular aumento das denúncias contra os Mossos d’Esquadra en Catalunya, e mais en concreto en Barcelona onde se recolleron mais de 100 denuncias. Por isto os grupos cataláns da Coordenadora apresentaron a sua própria proposta de mecanismo de controlo no Parlament. De resto, perante os últimos casos acontecidos na comisaria de les Corts en Barcelona, a Coordenadora quer denunciar a atitude dos Mossos d’Esquadra gravadas polas cámaras instaladas nesa comisaria e reprovar a resposta dos sindicatos policiais que xustifican estas malleiras e critican a instalación desas cámaras.

En Galiza, onde se recolleron 16 casos que afectan 49 persoas, a preocupación é comprovar como aumenta o número de denúncias contra as polícias locais (algo que tamén acontece no ámbito estatal), asi como a comprovación das dificuldades xudiciais no seguimento das mesmas, o que nos demostra a falta de interese en investigar os casos que se denuncian. Esta atitude xudicial fecha o círculo de impunidade que rodea a tortura, círculo que se completa con o elevado número de causas arquivads, a insignificáncia das condenas nos poucos casos que se dan e o indulto governamental dos casos condenados.

Compostela, 13 de maio de 2007

Coordenadora para a prevención da tortura:

Acció dels Cristians per l'Abolició de la Tortura (ACAT) - Alerta Solidària - Asociación APOYO - Asociación EXIL - Associació Catalana per la Defensa del Drets Humans - Associaçaõ Contra a Exclusão pelo Desenvolvimento -Asociación Contra la Tortura - Asociación para la Defensa de los Derechos de la Infancia - Asociación Libre de Abogados - Associació Memòria Contra la Tortura - Asociación Pro Derechos Humanos de Andalucía (APDHA) - Asociación de Solidaridad y Apoyo a los Presos de Aragón (ASAPA) - Behatokia (Observatorio Vasco de Derechos Humanos/Euskal Herriko Giza Eskubideen) - Centro de Asesoría y Estudios Sociales (CAES) - Centro de Documentación Contra la Tortura (CDDT) - Comissió de Defensa del Col.legi d'Advocats Barcelona - Comité Anti-Sida de Lugo - Concepción Arenal - Comité de Solidaridad con Euskal Herria de Madrid - Coordinadora Antirrepressiva de Gràcia - Coordinadora Contra la Marginación de Cornellá - Coordinadora de Barrios de Madrid - Coordinadora Estatal de Solidaridad con las Personas Presas (CESPP) - Esculca (Observatório para a defensa dos direitos e liberdades) - Eskubideak (Euskal Abokatuen Elkartea) - Etxerat (Euskal Errepresaliatu Politikoen Elkartea) - Federacion de Asociacions de Loita contra a Droga - Federación Enlace - Fundación Érguete - Gurasoak - Grupo 17 de marzo (Sociedad andaluza de juristas para la defensa de los DDHH) - Institut Drets Humans de Catalunya - Justicia i Pau - Movemento polos Dereitos Civis - Observatori del Sistema Penal i els Drets Humans de la UB (OSPDH) - PreSOS Extremadura - PreSOS Galiza – Rescat - SalHaketa (Bizkaia) - SalHaketa (Araba) - Sos Racisme Catalunya - Torturaren Aurkako Taldea (TAT) - Santurtziko Torturaren Kontrako Taldea - Xustiza e Sociedade

Fonte: Relatório da Tortura no Estado Español 2006

EsCULcA (Observatório para a defensa dos direitos e liberdades)

Categories: Dereitos cidadáns
10 Comments »

Se algún de vos se pregunta o porqué das protestas e boicot dos colectivos de toda a ría de Ferrol ao proxecto Reganosa, nesta entrevista o explican moi clariño. É incríble como o poder das grandes empresas en complicidade coa administración poden poñer en perigo o entorno e a poboación de toda unha zona. Esperemos non ter que acordarnos destas palabras no futuro, pero gardemos os nomes dos que fixeron este proxecto e os que o defenderon, por se acaso.

Carmelo Teixeiro: “Antes o de Reganosa era só un mal proxecto, agora é un tema de cárcere pola ameaza que supón para a poboación”. O Comité Cidadán de Emerxencia da ría de Ferrol pide o cese do Delegado do Goberno e anuncia que seguirá a loitar por un desenvolvemento sustentábel da ría. “As nosas actuacións non só non van acabar, senón que van ir a máis”, explicou o portavoz deste colectivo, Carmelo Teixeiro.

• O buque conseguiu finalmente chegar a Reganosa. ¿Que teñen previsto facer agora?

Seguiremos co que xa estabamos por vía xudicial. Ademais, imos interpoñer un contencioso-administrativo contra a autorización que o Delegado do Goberno asinou o pasado día 4 e que lle permitiu ao buque chegar a Reganosa. E pedir o cese do Delegado por incompetente. A partir de agora isto adquire outra dimensión, pasa de ser só un mal proxecto a un tema de cárcere porque pon en perigo a vida da poboación.

• Reganosa afirma ter todos os permisos: o da Capitanía Marítima, Autoridade Portuaria e Delegación do Goberno, ademais do do Ministerio de Industria para a súa entrada en funcionamento en probas.

A Capitanía Marítima si lle permitiu a entrada na ría, e os nosos avogados estudan accións legais por isto. A Autoridade Portuaria debería ter impedido que chegara a Reganosa, porque tamén ten competencias no interior da ría. O do permiso do Ministerio non é certo, porque a pranta está aínda en obras, por iso só ten autorización de construción, e non de funcionamento. Para que lle concedan a segunda, ten que presentar o certificado de remate das obras e cumprir uns requisitos que non cumpre relativos a saída en caso de emerxencia, distancia respecto á poboación… Só teñen unha acta parcial que lles permite probar un anaco da instalación. Da Delegación do Goberno só hai un papel asinado, que deberán enviar ao Ministerio de Industria, e pretenden despois aproveitarse dos feitos consumados.

• ¿Pode explicar cal é o risco para veciños?

Se hai un accidente, o buque non podería saír da ría polos seus medios e rápidos, como esixe a lei, porque a ría é pequena, e os grandes buques só poden saír e entrar con preamar diúrna. Tampouco daría tempo a evacuar a toda a poboación. A planta debería estar no porto exterior, onde hai un illamento suficiente. O gas natural licuado que leva o buque é líquido a menos de 160 graos. Se se producira unha fuga, mataría a todo ser vivo por frío, queimaduras e asfixia, a medida que fora absorbendo o calor do entorno e vaporizándose. A directiva europea 96/82/CE esixe que este tipo de sustancias perigosas se manteñan a certa distancia da poboación, como establece o regulamento español de actividades molestas, nocivas e perigosas. A planta de Reganosa incumpre a lei ao non gardar a distancia necesaria.

• ¿E para mariscadores e pescadores?

Primeiro, que cada vez que pase o buque impídelles un día de traballo. Segundo, que Reganosa quere utilizar a auga do mar para vaporizar o gas licuado, facer que o líquido volva a ser gas. Este proceso consiste en coller auga do mar, que entra a unha temperatura e sae a outra mais baixa, achegando o seu calor ao gas. Empregaría nun mes o 40% da agua da ría, á que lle botarían unha sustancia para matar toda a vida da auga co obxectivo de protexer as tubarias, evitar a súa obstrución. Ao esterilizar a auga, as especies de peixes e mariscos non poderían sobrevivir, pois quedan sen alimento. A auga da ría renóvase coas mareas, pero hai épocas en que a renovación é moi pequena. Hai outra alternativa, que consiste en darlle calor á auga e facer que un aparato transmita ese calor ao gas, pero isto custa o 1% do gas que se produce, porque hai que pagar o combustible, e Reganosa non quere facelo así.

• Non só o Delegado do Goberno apoia a Reganosa. Tamén o fan Touriño e Feijoo. O conselleiro de Industria afirma que Reganosa conta con todos os permisos e que ademais a planta pon a Galiza nunha posición importante na distribución de gas.

O actual goberno herdou un pacto asinado no Goberno de Fraga segundo o cal a planta de gas se situaría en Punta Promontorio Mugardos, onde está o complexo petroquímico do Grupo Tojeiro. A Xunta participaría no capital de Reganosa cun 10%. Por outra banda, non é certo que sexa un proxecto estratéxico para o país, porque Galiza é excendentaria en enerxía eléctrica e a plataforma de gas non sería necesaria até dentro duns 10 ou 15 anos. Ademais, é unha planta en precario, non rendíbel. Porque o beneficio caeu, e para compensar tería que estar autorizada a producir moito mais do que se lle permite agora.

• Segundo vostedes, o Tribunal Superior anulou as declaracións de impacto ambiental que se presentaron no seu momento. ¿En que situación se atopa iso?

O Tribunal Superior de Xustiza de Galicia anulou a declaración de impacto ambiental porque non tiña en conta que hai poboación a 300 metros, a 500 e a 1.500. Esta sentencia foi recorrida pola Xunta e Reganosa ante o Supremo, que tarda moito en responder. Aproveitan a lentitude da xustiza para facer algo que ameaza á poboación.

Montse Dopico (GZnación)

Fonte: Carmelo Teixeiro: “Antes o de Reganosa era só un mal proxecto, agora é un tema de cárcere pola ameaza que supón para a poboación”

Categories: Loita social, Entrevistas
15 Comments »

Para os que todavía non tivestes ocasión de ver o magnífico documental de Consume hasta morir "Gran Superficie", o documental sobre o papel da publicidade no sistema actual de consumo, agora o podedes disfrutar por capítulos a través de youtube. Tamén hai dispoñible una versión DivX que podedes baixar a través do Emule ou o Bittorrent. Non o perdades.

Para todo isto consultade a páxina: Documental Gran Superficie completo (por capítulos)

Categories: Empresas e consumo
No Comments »

Este verán do 6 ao 8 de Xuño o G8 volverá reunirse en Alemaña. Un novo cume para continuar co control do seu mundo. Pero os cidadáns do mundo imos cambiar o rumbo da historia.

• O 7 de xuño de 2007 podemos facer que este mundo absurdo, sostido por nós, caia.
• O 7 de xuño non traballes, non consumas, toma a rúa. Organiza a túa rabia, libera os teus soños.
• O 7 de xuño vémonos nas rúas.

Esta protesta xeral contra os causantes das inxustizas globais que sofre o ser humano e a natureza, realizarase o 7 de xuño de 2007 día intermedio da próxima reunión do G8. Unha protesta que promove un paro dun día tanto no traballo como no consumo, para que estes gobernos integrantes do G8 vexan como coas nosas accións tamén podemos influír nas súas economías neoliberais e escravizadoras. Demostraremos que, como di José Saramago, “hai dúas superpotencias no mundo: unha é EE.UU. e outra es tí”.

Promove co teu esforzo a difusión desta acción global por todos os medios de que dispoñas, diso dependerá que poida ter unha repercusión global e realmente transformadora da inxusta realidade que presenciamos e ata favorecemos coa nosa pasividade.

Fonte: La gran acción global 2007 / The great global action 2007

Categories: Loita Social_
No Comments »

A alemá Heidemarie Schwermer fundou o primeiro troco en Alemania e é autora dun manual de supervivencia, unha crítica feroz ao capitalismo neoliberal.

Non leva nin un euro encima. Cando cumpriu cincuenta e oito anos decidiu que todas as súas pertenzas caberían no seu bolso de man; deixou o seu piso, o seu traballo como psicoterapeuta, renunciou á seguridade social, regalou o seu coche, os seus libros e cancelou todas as súas contas. Non ten nada e, con todo, considérase tremendamente rica: unha muller libre e feliz. Vivir sen diñeiro non é unha pose hippi é a conclusión á que chegou na súa vida unha muller serena e loitadora que presta asesoramento ou cociña a cambio de teito e comida. Fundou o primeiro troco en Alemaña e é autora dun manual de supervivencia, unha crítica feroz ao capitalismo neoliberal.

É unha europea alemana que non coñece os euros. Fai sete anos que vive sen diñeiro. Despediu da súa carteira esas tarxetas de plástico que nos recordan que todo o diñeiro contrólano os bancos. Voluntariamente elixiu unha nova vida "nómada" e "aventureira" que lle deu felicidade e liberdade, e di que amor non lle falta. Baixo o lema "Non ter nada e ser moito" Heidemarie propugna o exemplo, sen necesidade de apoloxía, dunha nova ética persoal baseada na solidariedade, a liberdade e a xustiza. O venres ofreceu unha charla en Pamplona invitada polo Centro de Atención á Muller Andrea.

• Esta postura súa tan antisocial e antisistema tómaa con 60 anos, digamos que logo de saborear esa sociedade consumista e materialista que agora censura.

Non é unha actitude antisocial. Eu sempre pensei que o mundo que hai non me gusta, o sistema no que nos movemos non funciona porque a diferenza entre pobres e ricos crece, alteramos o clima da terra, … Eu creo que así non podemos seguir. E reflexionei sobre o que podía facer como persoa individual.

• ¿Quere dicir que ese inconformismo foi unha constante na súa vida?

De feito, cando traballaba como profesora na escola, tiña moitos ideais e non podía levar a cabo os meus proxectos. Por iso deixeino. Na escola non se ten tempo para ensinar outra cousa que non sexan as materias obrigatorias. Eu pensaba que podía educar noutro sentido, pero non foi así. Eu non podía cambiar o mundo e empecei polo meu. Fixen outras cousas e a miña última profesión foi como psicoterapeuta. Tiña unha consulta e a miña situación económica era inmellorable. Viña xente moitísimo diñeiro porque os pobres non podían pagarme e eu necesitaba o diñeiro así que non podía escoller. Nesa cidade tamén existe pobreza.

• Atopouse entón con todos os demos e secuelas psicolóxicas que creara esa sociedade tan competitiva …

Teño dous motivos para dar este paso. Un é a pobreza que existe no mundo e o outro é a pobreza da alma. A xente está illada, vive soa, non sabe como achegarse ao outro, e eu detectei na miña profesión como psicoterapeuta estes problemas de comunicación.

• Psicóloga, ¿como afecta esa soidade a cada xénero?

As mulleres lograron traballar, pero tamén teñen fillos e levan o peso da casa. O seu traballo é inxente. E os homes apenas cambiaron, apenas colaboran. E a maioría viven soas sen marido. Hai moita nai solteira e separada porque non queren aceptar esa dependencia do home. Eu divorcieime cando tiña os nenos moi pequenos. Agora teñen 34 e 33 anos, ven que estou ben e compréndenme. Alégranse moito cando vou durmir a casa de amigos porque fago moitas cousas para eles. Se unha nai ten problemas cos seus fillos, por exemplo, fago de mediadora. Ofrezo tranquilidade e iso agradécese moito.

• Vostede viviu ademais a unificación das dúas Alemañas, a convivencia de dous modelos culturais diferentes …

Conviven as dúas Alemañas, o muro non existe pero é un muro invisible. Teño ideas para a Alemaña do leste, son proxectos sen diñeiro.

• ¿Como se lle ocorreu montar un troco?

Un día tiven noticias dun proxecto de troco que se organizou en Canadá. Pensei en facelo en Dortmund, a cidade onde agora vivo. A xente acolleu con total entusiasmo a idea e fundouse o primeiro círculo de intercambio. Foi un dos primeiros en Alemaña e ademais tiven a complicidade dos medios de comunicación.

• ¿Como funciona?

Empecei na miña casa e púxolle de nome “Dar e Tomar”. Intercámbiase de todo, produtos e servizos sen que medie diñeiro: un corte de pelo, por exemplo, por unha clase de matemáticas. Ao principio, a xente non confiaba no trato con xente descoñecida. A min molestábame moito e quixen demostrarlles que era viable. Necesítase corazón. Primeiro propúxenme vivir sen diñeiro. E púxenme como meta un ano.

• ¿E como se equiparan as horas de traballo de oficios con diferente grado de responsabilidade e cualificación?

No meu troco fixemos equivalencias de horas para todo; dá o mesmo que un limpe, que un preste asesoramiento, … Eu prefiro dar consello que limpar, pero é verdade que me anoxaba recoñecer que a algunhas tarefas como a limpeza ou o coidado da casa e dos nenos non se lles dese ningún valor. Por iso introducín o criterio de igualdade nas actividades. Unha hora de atención médica é o mesmo que pasear ao can. Temos persoas de todas as idades e profesións. Somos 300 persoas.

• ¿A moitos profesionais en activo seguro que non lles interesaría en principio este modelo salvo que estivesen parados?

É certo que crían que o seu traballo tiña outra relevancia, pero tamén é verdade que as mulleres traballan moitísimo e a sociedade non o recoñece cando en realidade é unha función necesaria e que require moito agarimo.

• ¿Cal era a súa función?

Dedicábame a organizar e dirixir o troco. Tamén levaba a consulta naquel momento. As persoas dábanme comida e cortábanme o pelo, e eu decateime de que non necesitaba tanto diñeiro. Empecei a deixar clientes ata abandonar o meu traballo. Un día unha persoa coñecida foise a América para tres meses e ofreceume coidar a casa. Aí empezou todo.

• ¿Onde están as súas cousas?

Deixei todo o que tiña a outras persoas. Os meus obxectos, o meu coche, a miña roupa, … O meu diñeiro para os meus fillos, e a casa estaba alugada. Non teño nin seguro médico.

• ¿Que ten ou que lle queda?

Agora non teño nada. Son unha persoa sen teito, pero ante todo unha persoa libre.

• ¿E se enferma?

Teño unha amiga médico pero non quero ir. Nunca os necesitei porque eu cúrome a min mesma.

• ¿Quere dicir que leva unha vida sa?

Abofé, pero sempre. A miña vida é unha evolución. Tiven reuma e agora supereina grazas á alimentación. Como froitas pola mañá para depurar.

• Nesta sociedade onde o vello se desbota e incítase ao consumo desaforado, onde o diñeiro corrompe as conciencias, sostén as guerras e fomenta as desigualdades, vostede montou unha illa para a utopía. ¿Non cre?

Moitas das cousas que temos son inútiles. Traballamos para ter. Todo o que me chega a min e non o necesito, regáloo a outros. Non me gusta ter demasiadas cousas. Eu quería facer o meu experimento para un ano, o que pasa é que notei que o diñeiro é malo porque nunca é bastante. Un sempre quere ter máis. Os millonarios tamén. E, con todo, eu agora sei que cando teño fame como e estou satisfeita. Non quero máis. É unha diferenza moi grande. A calidade da miña vida é maior desde que non teño diñeiro. Esta foi a miña vontade e leveina adiante porque cría niso. Nunca me sentín pobre. Eu creo que cada persoa pode evolucionar. O ser humano non é malo.

• Os seus fillos son grandes e non ten que atender aos seus pais, pero calquera persoa non se pode permitir non ter un traballo, unha estabilidade económica. Hai unhas letras dun piso que atender, uns gastos fixos, …

Eu sempre digo que non trato de convencer a ninguén. Só quero dar impulsos, non se trata de que me copien. Non se trata de que desapareza o diñeiro senón que as persoas cambien as súas conciencias, que se dean conta que o mundo no que vivimos non é o mellor. Somos unha masa dirixida e a xente non busca a súa felicidade dentro de si mesmo.

• Esta alternativa á vía de consumo tradicional nalgúns países como Arxentina se converte na única opción de supervivencia. Os principais beneficiarios destes puntos de troco son anciáns, parados ou amas de casa que poden obter ovos frescos diariamente a cambio da reparación dun coche, ou un corte de pelo a cambio dunha clase de inglés.

En Arxentina agora existe unha gran pobreza e os trocos funcionan moi ben porque hai unha necesidade. Pero é mellor cando os cambios teñen a súa orixe na conciencia e non na necesidade porque cando volve o diñeiro, todo cambia.

• ¿Cre que é posible vivir nunha sociedade máis solidaria cando son as multinacionais son as que dirixen as economías?

Si, pódese vivir sen apoiar ese sistema. No fondo cada un sabe o que realmente necesita. Son opcións persoais. O primeiro paso debe ser saber que o sistema capitalista non pode funcionar moito máis tempo.

• ¿Considérase unha persoa de esquerdas, sintoniza con modelos máis socializadores?

Non me encasillo. Claro que teño ideas comunistas, budistas e cristiás. Creo en Deus. É verdade. A xente pode vivir con amor e solidariedade, pero como individualidade voluntaria na sociedade.

• ¿Non pertence a ningún colectivo ou movemento?

Non. Eu teño moitas oportunidades de falar á xente, non só a través de charlas, senón en televisión, e a miña mensaxe sei que vai calando …

• ¿Non quere ser ideóloga dun novo partido político?

Creo que o modelo dos partidos políticos está caducado, o de marcar o camiño para a colectividade. É tempo de que o individuo sexa forte e elixa a súa opción de vida de forma voluntaria, que crea na súa propia potencialidade. É a xente a que demanda un tipo de goberno, un modelo de televisión, etcétera. Son libres para elixir. Ata agora predominaba o camiño masculino, cunha mente ríxida onde ten cabida a guerra e a violencia. Unha muller non pon bombas. É necesario que o lado feminino decida sobre un novo mundo

• Pero o certo é que as mulleres vivimos máis escravas da imaxe e do consumo.¿É vostede feminista?

Non. Son muller. Este mundo é aínda un mundo de homes, pero nel empezan a asomarse as mulleres fortes. Hai moitas e con moita enerxía, e saben crear novas formas de vida e de relación.

• ¿Traballamos para ter?

Separamos lecer e traballo, traballamos para ter diñeiro e acumular cousas

• ¿Ata cando vai seguir?

Vou para o sétimo ano e sigo.

• ¿Que añora do pasado?

Nada. Teño unha vida aventureira. Cada día fixen unha charla e dúas entrevistas. Son unha nómada.

• ¿Como é un día calquera na vida de Heidemarie?

Teño unha oficina en Dortmund. Eu non fago cousas co torco. Fago o meu troco aparte. Teño un correo electrónico e Internet e a cambio cociño cada día para min e para un grupo de xente de cinco persoas. Dou consellos a xente por Internet sobre temas terapéuticos ou outros problemas, pero non cobro nada, eu recibo o que necesito doutra banda. Vivo nunha Casa de Cultura (unha especie de gaztetxe autoxestionado que non depende da Administración) onde traballan diferentes grupos. A comida vén dunha tenda biolóxica. Podo durmir alí se non teño outro teito. Durmo con amigas e teño polo menos dez oportunidades cada noite.

• ¡Serán boas amigas! ¿Non lle preocupa poder molestarlles na súa vida privada?

Non é necesario ter unha relación moi estreita para atopar un teito (Heidemarie mira a unha das mulleres de Andrea que lle acompañan e que lle ofreceu a súa casa). É moito máis fácil. coñecín a moita xente.

• Tampouco paga tampouco impostos. ¿É insolidaria?

Non, eu contribúo a mellorar a vida dos demais doutro xeito.

• ¿Entón, anarquista?

Si, e gústame.

Historia. Unha vida fiel a uns ideais

Naceu en 1942 en Memel, Prusia. Filla dunha familia de refuxiados da II Guerra Mundial, tiña só dous anos cando a súa familia viuse obrigada a fuxir ao oeste. Aquel feito marcoulle para sempre. "Eramos unha familia de comerciantes e tivemos que empezar de cero, pasando moitas penurias …". Tras finalizar os estudos de Maxisterio obtivo o seu primeiro traballo como profesora de primaria en Kiel. O feito de non poder levar adiante os seus "ideais" pedagóxicos fixéronlle abandonar esta profesión e trasladarse a Lunenburg, onde estudou Psicoloxía e Socioloxía.

Alí especializouse en psicoterapia xestáltica e abriu a súa propia consulta en Dortmund, na conca do Ruhr. Nos anos sesenta separouse do pai dos seus fillos tras unha breve e traumática convivencia. Desde entón non volveu a velo. Soubo educar aos seus dous fillos que coñeceron a unha muller que loitou por unha vida mellor e cultivou a filosofía do vales o que es non o que tes. Ambos viven hoxe en comunas, sen profesión e case sen estudos, aínda que non se sente responsable do camiño que seguiron, como tampouco quere que dependan dela.

En 1994 fundou un centro de intercambio nesta cidade e dous anos máis tarde doou todos os seus bens e comprometeuse a non volver utilizar o diñeiro. Un armario en casa duns amigos garda a súa roupa e algúns recursos persoais. A súa imaxe non é a dunha esmoleira. Viste con sinxeleza e elegancia e loce un colar e pendentes de perlas verde. Trátase de roupa regalada, obtida a través do troco e algún que outro agasallo. É vexetariana. Un zume de tomate acompáñalle durante a entrevista, e elixe para comer ensalada e minestra. Non proba o café nin o viño, e recoñece que o ioga é un dos seus segredos para manterse tan fresca. Entre risas, confésalle a Rosa, de Andrea, que é unha muller rica porque posúe unha vivenda (en Alemaña a cultura do aluguer está máis arraigada).

No seu libro 'A miña vida sen diñeiro' (20.000 exemplares en Alemaña e editado en castelán pola editorial Gedisa), cuxos beneficios doará a unha entidade benéfica, relata momentos de soidade e crise, sobre todo ao sentirse unha esmoleira á hora de ter que pedir un favor a alguén. Dedicouse ao coidado de casas, nenos e maiores, limpou e cociñou, impartiu conferencias, cursiños terapéuticos, … viaxou por varios países de Europa invitada por diferentes asociacións, e en Navarra, parou en Estella e Pamplona.

Ana Ibarra (Diario de Noticias de Pamplona)

Fonte: "Soy más feliz como mujer y me siento más libre ahora que vivo sin dineiro porque tengo lo que quiero"

Categories: Loita social, Entrevistas
10 Comments »

“A Coruña, golpear contra o que se mova”, unha revisión crítica e unha análise xurídica do uso da forza policial durante o mandato de Obdulia Taboadela.

O MpDC presentou hoxe na Coruña un Informe no que se analisa a utilización da forza policial contra colectivos de todo tipo na cidade da Coruña durante os últimos dous anos, que se convertiu nun particular buraco negro para as liberdades cívicas. Estas cargas inxustificadas foron a resposta común ante todo tipo de mobilizacións cidadás e sempre foron abertamente apoiadas e respaldadas pola Delegación do Goberno e polo Concello da Coruña, ambas responsabilidade do Partido Socialista.

O Informe afirma que existiu un perceptíbel cambio de tendencia na actitude das forzas policiais a partir da designación de Obdulia Taboadela como subdelegada de goberno no provincia da Coruña. Así, o informe percorre até oito cargas policiais nos últimos dous anos, a comezar en abril de 2005, contra manifestantes nacionalistas, antimilitaristas, traballadores inmigrantes, bombeiros, siareiros de fútbol, funcionarios municipais ou traballadores do telemarketing, que sufriron a violencia da Policía Nacional ao mobilizarse na rúa de distintas formas, sen que as administracións intercedesen para solucionar os conflitos laborais, políticos ou sociais, que son o trasfondo real que explica a mobilización, e optaron pola criminalización e a utilización da forza policial de forma inxustificada e para casos nos que non está previsto mesmo na lexislación vixente.

Na presentación contouse cunha ampla representación de colectivos afectados. Así, Mónica Díaz, do Comité de Empresa de Atento, explicou como se produciu unha carga indiscriminada –cinco persoas foran atendidas en centros sanitarios- na mobilización convocada tras o despedimento de 179 traballadores mesmo a pesar de que o tráfico xa estaba a ser desvíado e non se producira ningún altercado negativo para a cidadanía. Roberto Tizón, traballador municipal que foi desaloxado da acampada Obelisco, tamén denunciou unha violencia absolutamente inxustificada contra unha protesta laboral e a cumplicidade da alcaldía neste proceso. Diego Bernal, membro de Siareiros Galegos, tamén explicou como viviron unha carga desproporcionada na que se dispararon pelotas de goma e se cargou contra quen estivera diante, despois de que a propia Delegación do Goberno modificara o curso da manifestación.

Por último, Xosé Anxo Brandariz, profesor de Dereito Penal na UdC, encargouse da análise xurídica e explicou que se trababa de casos de emprego da forza policial non amparados pola lexislación vixente, a carentes das esixencias de necesidade e proporcionalidade no uso da forza requeridos pola xurisprudencia, que estipula claramente que a coacción física é o derradeiro recurso e non o primeiro, ademáis de lembrar a deficiencia conxénita nas prácticas policiais no Estado Español e a falta de formación en dereitos humáns das forzas policiais e o contraste cos países do noso entorno.

O MpDC lembra que hai unha responsabilidade política directa na figura da subdelegada do Goberno, que agora vai asumir outras responsabilidades públicas, e agarda que Obdulia Taboadela non asuma funcións de seguranza no Concello coruñés no caso de revalidar alcaldía o seu partido. Do mesmo xeito, o MpDC estará vixiante polo cumprimento da limitada lexislación en defensa dos dereitos e liberdades cívicas, e agarda que os novos responsábeis de Subdelegación e Concello actúan cunha mínima e imprescindíbel sensibilidade democrática.

Fonte: Preséntase o Informe “A Coruña, golpear contra o que se mova”

Categories: Noticias Quentiñas
No Comments »

A convocatoria da 3ª Manifestación Ciclonudista Mundial, 10 de Xuño de 2006, realizada pola Coordinadora de Colectivos Ciclonudistas de Aragón (CCC) e World Naked Bike Ride foi secundado por decenas de cidades en todo o mundo (ver lista) . No Estado Español por Zaragoza, Madrid, Iruña, Huesca e Barcelona.

Espidos ante o tráfico, xustiza nas rúas

Xustiza nas rúas, isto é o que demandamos con firme convicción e moi en serio, pero á vez con simpatía, pasando un bo intre. Os coches imponnos a súa lei: velocidade, prepotencia, malos fumes e violencia. Por iso ao desprazarnos en bicicleta cada día pola cidade convertemos a nosa mobilidade nun acto de desobediencia cotián. Se ademais, manifestámonos en bicicleta e espidos convertemos a desobediencia nunha protesta exemplar.

Denunciamos que as nosas rúas foron secuestradas polo coche privado que colapsa as cidades convertíndoas en lugares hostís e perigosos. O coche mata e a súa impunidade escandalízanos. Demasiados intereses de multinacionais belicistas do petróleo e do automóbil están en xogo se isto se cuestiona.

Propomos un modelo de cidade onde as persoas recuperen o seu espazo, onde se reduzan as necesidades de desprazamento e se aposte polo peón (que somos todos) e polos medios de transporte menos contaminantes e máis eficaces.

¿Por que en bicicleta? A bicicleta é un medio de transporte urbano solvente, saudable, ecolóxico e divertido. É unha icona, un símbolo de liberdade e un instrumento práctico de transformación social. Non paga tributos, non gasta petróleo, non colabora co desenvolvismo destrutor nin coa guerra global.

¿Por que espid*s? Porque nos sentimos espidos ante o tráfico pola falta de respecto dos condutores e a desidia dos gobernantes. Coa desnudez facemos visible a fraxilidade das nosas carrocerías (o noso propio corpo). Ademais, mostramos o noso corpo con naturalidade, rompendo o pudor, desmontando tabús respecto do noso físico impostos pola moda e a avaricia da industria transnacional téxtil. En definitiva, enfrontámonos ao tráfico urbano co corpo espido sobre a bicicleta como a mellor forma de defender a nosa dignidade e de vivir a loita social.

¡Libera a túa mente e o teu corpo! ¡Goza dun paseo único polo centro da túa cidade! ¡Apúntache á trasgresión, á irreverencia e non pidas permiso! ¡Arriba os indios metropolitanos! ¡Abaixo a roupa e arriba a bici!¡Queima o coche! ¡Xustiza nas rúas!

Máis información:

• Manifestación Ciclonudista Mundial
• World Naked Bike Ride

Categories: Mobilidade_
10 Comments »

O espazo público é tan importante que non se pode deixar só en mans de enxeñeiros e arquitectos foi unha lección de Antanas Mockus, facendo referencia ao compromiso integral, de corte pedagóxico e humano que se debe ter en conta no desenvolvemento urbano. Entre eles estaba a integración de persoas e vehículos en rúas e calzadas.As secretarías ou direccións de tránsito e transporte como foron concibidas no Século XX, parece xa cumpriron o seu ciclo. Tiveron unha primordial función na administración do tráfico a motor e o seu poderoso parque. Este modelo sesgado contribuíu en boa parte á derrota que en temas de organización urbana padeceron as principais cidades do país.

O colapso do espazo público é evidente cunha cota de desorde, indisciplina e anarquía o cal indirectamente xerou feitos de violencia urbana e pobreza, entre eles un alto índice de accidentalidade. Nalgunhas cidades como Bogotá alcanzáronse logros substanciais cun proceso pedagóxico de cultura cidadá baseada no respecto e a tolerancia.

Os vehículos de motor (a gran maioría son particulares) contribúen con máis do 60% da emisión do CO2 principal responsable do efecto invernadoiro. Por conta do mesmo a terra padece un quecemento global, que de avanzar a este ritmo a catástrofe que se aveciña é o máis parecido a un cataclismo. Hoxe xa se fala de mobilidade con seriedade, concepto que non pode facer referencia só a vehículos de motor. O centro de atención é a persoa, en quen deben enfocarse os mellores esforzos, particularmente para controlar o uso irracional do carro co obxecto de intervir na colosal contaminación ambiental.

A mobilidade na súa concepción moderna e humana ten polo menos cinco grandes desafíos:

1. Facilitar o desprazamento e transporte das persoas no contexto urbano.
2. Promover un entorno armónico para o goce cidadán do espazo público.
3. Prover as condicións racionais para un sistema multimodal de transporte.
4. Estimular unha maior dinámica humana a través dun deseño urbano anatómico.
5. Optimizar as condicións de seguridade e acompañamento para protexer a vida dos cidadáns en toda circunstancia ou situación nas vías públicas.

Se atendemos aos obxectivos lexítimos da mobilidade urbana, a prioridade son as estratexias de educación e conciencia cidadá nunha sociedade con achegue colectivo. Todo está controlado por persoas, incluíndo os coches. Para que os sistemas de mobilidade urbana melloren e non atenten contra o ambiente débense xerar accións pedagóxicas, persuasivas e argumentadas para que os cidadáns asumamos a nosa cota de responsabilidade. Pero o estado debe ter un enfoque distinto dos programas de mobilidade, non baixo a premisa do control e organización de coches, trátase de mellorar as condicións de convivencia no entorno urbano baixo acordos de regulación e autoregulación. A mobilidade é con persoas e o corazón é o peón.

Fabio Arèvalo Rosero (Consultor Ecoplan International, Protocolo de Kyoto)

Fonte: La movilidad como proyecto humano

Categories: Mobilidade
12 Comments »

O proxecto Contos Solidarios nace no ano 2000 da mán da ONGD chantadina Bicis pola Paz, sendo monitorizado polo colectivo de educación ambiental Papaventos e financiado pola convocatoria de sensibilización de Cooperación Galega (Xunta de Galicia). Contos Solidarios percorreu máis cincocentas escolas e visitou a máis de 60.000 nenas e nenos co obxectivo de sensibilizar e concienciar as/os alumnas/os sobre a necesidade dun compromiso solidario coa xustiza e a liberdade, empregando como ferramente lúdico-pedagóxica o conto, a poesía, o humor, a mímica….. Contos Solidarios abre esta páxina web para achegar os contos e o traballo de Bicis pola Paz e Papaventos a todas/os que queirades coñecelo, e para que colaboredes con esta iniciativa que reivindica outro mundo posible a través dun universo paralelo formado polos contos solidarios, no que nos poidamos refuxiar para construir un mundo real de xustiza e liberdade.

Bicis pola paz

Bicis pola Paz é unha ongd que nace en Chantada (Galiza) no ano 1.990. O obxectivo de Bicis pola Paz é fomentar o eco-transporte nos proxectos de desenvolvemento, Bicis pola Paz doa bicicletas a mestres, médicos, promotores de saude, veterinarios…. en máis de vinte paises de América Latina, Asía e África, así como a inmigrantes no estado español. Gracias a unha bici un médico pode chegar a tempo a un parto para salvar a vida duna persoa, un mestre pode atender máis escolas ou un inmigrante atopar e desprazarse a un traballo digno. Bicis pola Paz doa as bicicletas en base a demanda das comunidades locais e en colaboración con elas, adquirindo as bicis nos mesmos lugares de desenvolvemento dos proxectos co fin de fortalecer o tecido comercial local. Bicis pola Paz financia estas doazóns cos fondos recadados polo proxecto "Contos Solidarios" así coma cos fondos económicos aportados por colaboradores, institucións, fundacións…

Papaventos educación ambiental

Papaventos nace en Garabelos, nunha aldea do interior de Lugo en 1.989, co fin de desenvolver un proxecto de animación medioambiental e cultural. Papaventos desenvolve actividades lúdico-pedagóxicas en centros escolares de douscentos concellos de Galiza, Asturias, O Bierzo e Portugal . Papaventos emprega o conto, o xogo, a música, a mímica… como ferramenta educativa co fin de facer atractivas as suas propostas pedagóxicas, dispón tamén dunha eco-biblioteca itinerante que percorre centros escolares e que non verán instálase en praias e piscinas co fin de promover o achegamento a bibliografía eco-solidaria como parte dunha sociedade mais comprometida co entorno. Papaventos ten recibido o Premio de Educación Ambiental en Galicia 1.990, o Premio a Mellora da Calidade de Vida Agronatura 1991 e o Premo Laranxa da Escola de Montefurado. Papaventos reivindica diante da sociedade un compromiso para o desenvolvemento de proxectos continuados de concienciación e sensibilización como único motor para unha sociedade con maíor respecto o seu entorno, con maior futuro ambiental, con máis xustiza.

Fonte: Contos Solidarios

Categories: Cultura
No Comments »

A Contra-Cimeira do G8 está agendada para 2-8 Junho em Rostock, mais precisamente em Heiligendamm. Aqui vai o programa conhecido até agora, organizado em 4 capítulos principais:

I. Grande Manifestação: esta manifestação está agendada para 2 de Junho. Uma multidão de cerca de 100 000 pessoas é esperada nas duas marchas de protesto a ter lugar na cidade de Rostock.

II. Cimeira Alternativa: o pano de fundo dos protestos vão ser temas como – Guerra e Paz, Racismo, Ecologia, Pobreza, etc, que irão ser discutidos em workshops.

III. Campo: os organizadores estão cientes da necessidade dum local para dormidas, por isso estão a estudar várias hipóteses de acampamentos na região, mas ainda não existem localizações exactas.

IV. Stop G8: vários grupos estão a organizar iniciativas de bloqueio às infra-estruturas a ser usadas pelos chefes de Estado.

Mapa para a semana de protestos contra a Cimeira do G8:

Sábado, 2 de Junho: a semana começa com a grande manifestação.

Domingo, 3 de Junho: haverá uma iniciativa de abertura dos vários grupos de activistas.

Segunda, 4 de Junho: dia de Acção pela Migração, sob o slogan “Pela Livre Circulação! Direitos Iguais para Tod@s!”, com debates, acções e momentos.

Terça, 5 de Junho: dia de Acção contra o Militarismo, a Guerra, a Tortura e o Estado Mundial de Emergência. O objectivo é bloquear e cercar o aeroporto de Rostock-Laage, para dar as “boas-vindas” aos 8 Chefes de Estado. À noite, começa a Cimeira Alternativa, que vai continuar até quinta-feira.

Quarta, 6 de Junho: inicio dos bloqueios contra a Cimeira.

Quinta, 7 de Junho: vai haver um concerto com Herbert Grönemeyer, cujo tema será “Música e Mensagens”, bem como outros bloqueios e outras manifestações, com a participação de porta-vozes internacionais na abertura.

Fonte: Informação Útil sobre a Contestação ao G8

Categories: Loita Social_
3177 Comments »